Onder het motto: alle beetjes helpen!
vrijdag 5 december 2008
woensdag 29 oktober 2008
Goede tijden, slechte tijden
Hoe wisselvallig kunnen enkele dagen zijn? En dan heb ik het niet over het weer, maar over hoe ik me voel.
Vrijdagavond was het spelletjesavond bij vrienden in Eksel. Hoewel ik me erg moe voelde, heb ik toch even op m'n tanden gebeten en ben ik uiteindelijk meegegaan. En maar goed ook, want het was echt gezellig! Bij het eerste spelletje (naam even vergeten ... ) eindigde ik in het midden. Het tweede spel 'Attila' heb ik over gelaten aan de anderen, aangezien we met te veel waren (ik heb dan de rol van 'spelbegeleider' maar op mij genomen). De avond heb ik in glans beëindigd met 'Saboteurs' waarbij de saboteurs (waarvan ik ook eentje was) door een goede samenwerking het spel gewonnen hebben.
Zaterdag was een prachtdag: ons nichtje Grote Bloem is in augustus verjaard en sinds haar 2e verjaardag hebben we een traditie opgebouwd: van ons krijgt ze geen cadeautje, maar een uitstap. Zo zijn we al naar de Efteling, de binnenspeeltuin en de zoo geweest. Dit jaar stond de musical Floddertje in Eindhoven op het programma.
Normaal gezien heeft Grote Bloem even de tijd nodig om te ontdooien, vandaag was een uitzondering. We hadden met D., O. en hun bloemen afgesproken op de parking aan het Parktheater. We stapten uit en Grote Bloem kwam al op ons afgevlogen, klaar om een dikke knuffel te geven en ons er nog eens aan te doen herinneren dat we "vandaag naar toneel gaan, hé". Ongelooflijk dat zo'n stralend gezichtje je zo'n warm gevoel kan geven. Daar doen we het toch voor! Eenmaal in het Parktheater kozen we voor Grote Bloem een leuk kussen uit, zodat ze hoog genoeg zou zitten om alles goed te kunnen volgen (goede TIP voor enkele Belgische schouwburgen!). In tegenstelling tot enkele kindjes die luidkeels door de zaal riepen "Ik wil nahaaar huihuis!", genoot Grote Bloem van het zingen, dansen, springen en gekkebekketrekken van de acteurs. Toen we haar achteraf vroegen of ze het leuk vond, straalde haar gezichtje. Ook bij het applaudiseren, deed ze haar uiterste best om haar handjes zo hard mogelijk op elkaar te kletsen. Na de show kreeg ze er nog een kleine herinnering van ons bovenop: de CD (waarvan D. waarschijnlijk hopeloos zot wordt "Jaja, ik ben Floddertje en ik ben altijd vie-hie-hieeees") en een leuke bellenblaas waarmee ze Eindhoven onmiddellijk in een bubbelende stad omtoverde.
Na het spektakel zijn we nog even gaan shoppen in Eindhoven Centrum, met D., O. en Kleine Bloem, maar buiten de toffe Lief!-winkel, was het niet veel bijzonders.
's Avonds zijn we dan gaan eten bij Cooks, een klein gezellig eetcafé, met onder andere tapas op de menu. Een fijne manier om de dag af te sluiten.
Zondag waren, helaas, de eerste tekenen van de 'slechte tijden' al zichtbaar. Hoewel het omschakelen van het uur gelijk stond aan een uurtje extra slaap, kroop ik pas tegen 11u30 uit mijn bed. In de namiddag zouden Arthur en ik 1) een selectie maken van geboortekaartjes die we mooi vonden, 2) een eerste versie van de geboortelijst opstellen en 3) nog eens snoeien in het namenlijstje dat we hebben. Blijkbaar bleek de vermoeidheid ook Arthur in zijn greep te hebben en zijn we in de namiddag uitgeput in bed gekropen, voor 2 uurtjes extra slaap. We zijn dus nog niet halfweg onze eerste taak geraakt, maar stel je voor welke kaartjes we zouden geselecteerd hebben met ons oogleden half voor onze ogen!
Maandagmorgen, nog steeds moe, toch maar op tijd uit bed gekropen en naar het werk vertrokken. Daar ging het alleen van kwaad naar erger... Tegen 14u30 ging het echt niet meer en ben ik naar huis gereden. Mijn maag voelde echt niet goed aan en er leek iets te wringen. Dan maar naar de dokter, maar die kon niet direct iets vinden. Komt het door mijn zwangerschap, waardoor mijn maag niet zoveel meer verdraagt of is er meer aan de hand? Voorlopig kreeg ik enkel Primperan en 2 daagjes ziekenverlof voorgeschreven en moet ik maar afwachten hoe het verloopt. Die dag kon ik letterlijk m'n draai niet vinden: hoe ik ook zat of lag, mijn maag schreeuwde het uit en smeekte om plaats. Enkel staan en wat rondlopen hielp, maar dat hou je natuurlijk geen uren vol. 's Avonds heb ik tot 4u00 elk uur van de nacht gezien, je kan dus wel spreken van een helse nacht zonder al te veel nachtrust.
Dinsdag leek het dan weer wat beter te gaan en heb ik de slaap van 's nachts wat kunnen inhalen. Toch voel ik me nog niet 100% en het frustrerende is dat ik niet meer weet wat te doen... Eet ik te veel of net te weinig? Eet ik wel correct? Moet ik wat meer slapen of net niet? Ik zit nu met een aantal klachten waarvan de 'remedies' elkaar tegen spreken: voor m'n opgezwollen benen moet ik met mijn voeten omhoog liggen, maar dan ligt mijn maag gekneld. Voor mijn rug zou ik met opgetrokken benen op m'n zij moeten slapen, maar ook dan ligt mijn maag niet bepaald aangenaam. Het blijft constant zoeken naar de juiste houding, de houding waarin ik me het best voel, maar die ook nog eens voor de minste problemen aan andere lichaamsdelen zorgt.
Ik vind het heel erg om toe te geven, maar de voorbije dagen heb ik toch een paar keer gezucht en gewenst dat de volgende maanden voorbij vliegen, want op deze manier, vind ik er maar niets aan... Of ben ik nu gewoon zielig en kleinzerig?
Vrijdagavond was het spelletjesavond bij vrienden in Eksel. Hoewel ik me erg moe voelde, heb ik toch even op m'n tanden gebeten en ben ik uiteindelijk meegegaan. En maar goed ook, want het was echt gezellig! Bij het eerste spelletje (naam even vergeten ... ) eindigde ik in het midden. Het tweede spel 'Attila' heb ik over gelaten aan de anderen, aangezien we met te veel waren (ik heb dan de rol van 'spelbegeleider' maar op mij genomen). De avond heb ik in glans beëindigd met 'Saboteurs' waarbij de saboteurs (waarvan ik ook eentje was) door een goede samenwerking het spel gewonnen hebben.
Zaterdag was een prachtdag: ons nichtje Grote Bloem is in augustus verjaard en sinds haar 2e verjaardag hebben we een traditie opgebouwd: van ons krijgt ze geen cadeautje, maar een uitstap. Zo zijn we al naar de Efteling, de binnenspeeltuin en de zoo geweest. Dit jaar stond de musical Floddertje in Eindhoven op het programma.
Normaal gezien heeft Grote Bloem even de tijd nodig om te ontdooien, vandaag was een uitzondering. We hadden met D., O. en hun bloemen afgesproken op de parking aan het Parktheater. We stapten uit en Grote Bloem kwam al op ons afgevlogen, klaar om een dikke knuffel te geven en ons er nog eens aan te doen herinneren dat we "vandaag naar toneel gaan, hé". Ongelooflijk dat zo'n stralend gezichtje je zo'n warm gevoel kan geven. Daar doen we het toch voor! Eenmaal in het Parktheater kozen we voor Grote Bloem een leuk kussen uit, zodat ze hoog genoeg zou zitten om alles goed te kunnen volgen (goede TIP voor enkele Belgische schouwburgen!). In tegenstelling tot enkele kindjes die luidkeels door de zaal riepen "Ik wil nahaaar huihuis!", genoot Grote Bloem van het zingen, dansen, springen en gekkebekketrekken van de acteurs. Toen we haar achteraf vroegen of ze het leuk vond, straalde haar gezichtje. Ook bij het applaudiseren, deed ze haar uiterste best om haar handjes zo hard mogelijk op elkaar te kletsen. Na de show kreeg ze er nog een kleine herinnering van ons bovenop: de CD (waarvan D. waarschijnlijk hopeloos zot wordt "Jaja, ik ben Floddertje en ik ben altijd vie-hie-hieeees") en een leuke bellenblaas waarmee ze Eindhoven onmiddellijk in een bubbelende stad omtoverde.
Na het spektakel zijn we nog even gaan shoppen in Eindhoven Centrum, met D., O. en Kleine Bloem, maar buiten de toffe Lief!-winkel, was het niet veel bijzonders.
's Avonds zijn we dan gaan eten bij Cooks, een klein gezellig eetcafé, met onder andere tapas op de menu. Een fijne manier om de dag af te sluiten.
Zondag waren, helaas, de eerste tekenen van de 'slechte tijden' al zichtbaar. Hoewel het omschakelen van het uur gelijk stond aan een uurtje extra slaap, kroop ik pas tegen 11u30 uit mijn bed. In de namiddag zouden Arthur en ik 1) een selectie maken van geboortekaartjes die we mooi vonden, 2) een eerste versie van de geboortelijst opstellen en 3) nog eens snoeien in het namenlijstje dat we hebben. Blijkbaar bleek de vermoeidheid ook Arthur in zijn greep te hebben en zijn we in de namiddag uitgeput in bed gekropen, voor 2 uurtjes extra slaap. We zijn dus nog niet halfweg onze eerste taak geraakt, maar stel je voor welke kaartjes we zouden geselecteerd hebben met ons oogleden half voor onze ogen!
Maandagmorgen, nog steeds moe, toch maar op tijd uit bed gekropen en naar het werk vertrokken. Daar ging het alleen van kwaad naar erger... Tegen 14u30 ging het echt niet meer en ben ik naar huis gereden. Mijn maag voelde echt niet goed aan en er leek iets te wringen. Dan maar naar de dokter, maar die kon niet direct iets vinden. Komt het door mijn zwangerschap, waardoor mijn maag niet zoveel meer verdraagt of is er meer aan de hand? Voorlopig kreeg ik enkel Primperan en 2 daagjes ziekenverlof voorgeschreven en moet ik maar afwachten hoe het verloopt. Die dag kon ik letterlijk m'n draai niet vinden: hoe ik ook zat of lag, mijn maag schreeuwde het uit en smeekte om plaats. Enkel staan en wat rondlopen hielp, maar dat hou je natuurlijk geen uren vol. 's Avonds heb ik tot 4u00 elk uur van de nacht gezien, je kan dus wel spreken van een helse nacht zonder al te veel nachtrust.
Dinsdag leek het dan weer wat beter te gaan en heb ik de slaap van 's nachts wat kunnen inhalen. Toch voel ik me nog niet 100% en het frustrerende is dat ik niet meer weet wat te doen... Eet ik te veel of net te weinig? Eet ik wel correct? Moet ik wat meer slapen of net niet? Ik zit nu met een aantal klachten waarvan de 'remedies' elkaar tegen spreken: voor m'n opgezwollen benen moet ik met mijn voeten omhoog liggen, maar dan ligt mijn maag gekneld. Voor mijn rug zou ik met opgetrokken benen op m'n zij moeten slapen, maar ook dan ligt mijn maag niet bepaald aangenaam. Het blijft constant zoeken naar de juiste houding, de houding waarin ik me het best voel, maar die ook nog eens voor de minste problemen aan andere lichaamsdelen zorgt.
Ik vind het heel erg om toe te geven, maar de voorbije dagen heb ik toch een paar keer gezucht en gewenst dat de volgende maanden voorbij vliegen, want op deze manier, vind ik er maar niets aan... Of ben ik nu gewoon zielig en kleinzerig?
zaterdag 18 oktober 2008
Foto's
Op 10 september hadden we de uitgebreide echo. Aangezien de DVD die we gekocht hadden (wel het juiste merk, maar helaas geen RW) niet werkte op het echotoestel van de gynaecoloog, hebben we enkel 2 fotootjes meegekregen. Jammer, maar hopelijk krijgen we de volgende keer wel bewegende beelden mee.
zondag 12 oktober 2008
Babykamer
Jochei, we hebben een babykamer (besteld)!
Deze uitspraak is zo snel getypt, maar het kiezen ervan ging echter moeizaam en traag. Hoe dat komt? Door mij ... Ik kon maar niet beslissen. De kamers waar ik echt een 'wow-gevoel' bij had, waren onbetaalbaar. De kamers die binnen het budget pasten, vond ik mooi, maar niet super. Ik werd er gefrustreerd van en Arthur nog meer. Uiteindelijk hebben we in Heerlen, bij Prénatal, het kamertje voor ons kleine Prutske gevonden. Jammer trouwens dat de winkel (relatief) ver ligt, want hier hadden we onze lijst wel willen leggen. Echt een aangename winkel, met leuke spulletjes. In ieder geval, de kamer die we besteld hebben, was net in de promotie én we krijgen 10% van het bedrag in cadeaubonnen. Handig, want ook een matrasje hebben we nodig en dat kunnen we dan met die bonnen aankopen. Binnen 8 weekjes kunnen we beginnen knutselen aan deze meubeltjes:
In de tussentijd zullen we vooral bezig zijn met het ontwerpen van de kamer: inrichting, kleurtjes, ... We zouden graag een muursticker (vb. van Lou and Friends) willen, de achtergrondkleur is nog niet duidelijk (appelblauwzeegroen, blauw, groen, ... ?). Nu ja, we hebben nog wel even om daar verder over te tobben. Ons kleintje kan toch al in een bedje slapen, de luiertjes kunnen al ververst worden en de kleertjes netjes opgeborgen. Oef!
Deze uitspraak is zo snel getypt, maar het kiezen ervan ging echter moeizaam en traag. Hoe dat komt? Door mij ... Ik kon maar niet beslissen. De kamers waar ik echt een 'wow-gevoel' bij had, waren onbetaalbaar. De kamers die binnen het budget pasten, vond ik mooi, maar niet super. Ik werd er gefrustreerd van en Arthur nog meer. Uiteindelijk hebben we in Heerlen, bij Prénatal, het kamertje voor ons kleine Prutske gevonden. Jammer trouwens dat de winkel (relatief) ver ligt, want hier hadden we onze lijst wel willen leggen. Echt een aangename winkel, met leuke spulletjes. In ieder geval, de kamer die we besteld hebben, was net in de promotie én we krijgen 10% van het bedrag in cadeaubonnen. Handig, want ook een matrasje hebben we nodig en dat kunnen we dan met die bonnen aankopen. Binnen 8 weekjes kunnen we beginnen knutselen aan deze meubeltjes:
In de tussentijd zullen we vooral bezig zijn met het ontwerpen van de kamer: inrichting, kleurtjes, ... We zouden graag een muursticker (vb. van Lou and Friends) willen, de achtergrondkleur is nog niet duidelijk (appelblauwzeegroen, blauw, groen, ... ?). Nu ja, we hebben nog wel even om daar verder over te tobben. Ons kleintje kan toch al in een bedje slapen, de luiertjes kunnen al ververst worden en de kleertjes netjes opgeborgen. Oef! maandag 29 september 2008
Terug van weg geweest
Ai ai ai, het is weer even geleden dat ik hier mijn verhaaltjes ben komen neerpoten. Nochtans is er genoeg om over te vertellen, dus schiet ik weer eens in actie.
Augustus
1 augustus: het is weer tijd voor een Café Caré-activiteit en deze keer is het een BBQ. Vooraleer ik verder ga, moet ik wel weer even terug in de tijd ... Jullie herinneren jullie wel dat ik in juli ben gaan helpen op de Tropcial night van Café Caré en dat jullie nog een verhaal van me te goed hebben. Wel, hier komt-ie:
De collega's weten dat we al een tijdje aan't proberen zijn om zwanger te worden en het leuke is dat iedereen met ons meeleeft. De teleurstelling, het spannend afwachten, ... steeds kon ik rekenen op lieve reacties van hen. Wat ze niet weten, is dat ik 2,5 maand zwanger ben. Nu ja, toch niet allemaal ... Vanavond sta ik achter de bar, bij L. Voorzichtig, maar duidelijk ook nieuwsgierig, vraagt ze me: "En?". Ik antwoord haar, aarzelend "Nee, nog niets" (en het knaagt, want ik hou niet van liegen). Dan vertrouwt ze me toe dat ze 2 weken overtijd is, maar dat ze nog niet getest heeft. Ik kan het niet laten en antwoord haar "Ok, ik zal dan maar eerlijk zijn, ik 2,5" Ze vraagt verbaasd: "2,5 week?!". "Euhm...nee, 2,5 maand" :-) Ze vliegt rond m'n nek en ik krijg een stevige, oprechte knuffel. Ze gilt het bijna uit, maar beseft ook snel dat de rest nog van niets weet. En ik? Ik vind het zalig! Het idee dat we misschien wel samen zwanger zijn, vind ik super. Uiteindelijk krijg ik haar overtuigd om toch ook maar es een zwangerschapstest te doen. Ik ben nieuwsgierig, ze belooft me op de hoogte te houden.
Terug naar de voorbereidingen van de BBQ: het weer zit ons mee (hoewel het in de namiddag even donker werd) en dus konden we met goede moed alles klaar zetten. Tijdens het klaar zetten van de tafels, draag ik mijn rebus T-shirt en heeft L. een tut aan haar broek gehangen. Niemand schijnt het door te hebben en dus speelt L. het spelletje mee: "Hé Katrien, wat hebt gij op uw T-shirt staan?" M'n collega's stoppen even met werken en komen kijken. Ze lossen de rebus op en opnieuw wordt ik overstelpt met felicitaties. Dan speel ik mee: "L., wat heb jij aan je broek hangen?". Het ongeloof is groot als de eurocent valt, maar de reacties zijn positief. Back to work, want er moet nog heel wat gebeuren.
's Avonds stromen er nog collega's toe en het nieuws verspreidt zich snel. Iedereen reageert enthousiast en ik krijg een reeks vragen op me afgevuurd, die ik met alle plezier beantwoord.
De dagen erna stuur ik 'n mailtje rond om het nieuws aan vrienden te melden en kan ik eindelijk beginnen met het publiceren van m'n verhaal op deze blog. De reacties doen me deugd en ik besef maar weer eens hoeveel lieve en warme vrienden ik heb. Bedankt allemaal!
Augustus had nog meer leuks te bieden: een reisje naar Italië. Samen met mijn moeder, vader, tante en nonkel ga ik voor'n week naar een dorpje in de buurt van Napels. En ja, je hebt het goed gelezen: Arthur gaat niet mee. Hij zit ook in Italië, met vrienden aan het Gardameer, om er te mountainbiken. Ik heb genoten van die extra week weg. Fijn gezelschap, lekker eten, mooie archeologische sites en musea (Ercolano, Pompei, Paestum), indrukwekkende uitzichten (vnl. vanop de Vesuvius) en prachtig weer (soms iets te warm voor me). Ik ben er ook meer en meer van overtuigd dat ik ons Prutske voel bewegen, wat een speciaal gevoel.
Na de week Italië staat er weer een controle bij de gynaecoloog op het programma. Deze keer geen echo, wel even luisteren naar het hartje. Alles is prima in orde en we kunnen weer met een gerust hart naar huis.
H. & M. zijn ondertussen mama en papa geworden van Fleur. Proficiat!
Door een vervelende verkoudheid hebben we het geplande bezoek moeten uitstellen, maar volgens vrienden die haar al hebben mogen bewonderen, is het een pracht van een meisje. Volgens papa H. is ze een droomkind: weinig huilen, goed eten, veel slapen en goed gehumeurd. Een kindje om jaloers op te zijn!
Het laatste weekend van augustus trekken Arthur en ik er nog eens op uit. Deze keer naar Parijs. Wat hebben we bezocht? De tuinen van Rodin, de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Opera (magnifiek), l'Arc de Triomphe en La Défense. Hoewel ik 's avonds last begon te krijgen zware benen en opgezwollen voeten, hebben we er toch van genoten. We hebben ook nog erg veel niet gezien, dus we gaan zeker nog een keertje terug. Iemand die dan wil babysitten?! ;-)
4 juli
De collega's weten dat we al een tijdje aan't proberen zijn om zwanger te worden en het leuke is dat iedereen met ons meeleeft. De teleurstelling, het spannend afwachten, ... steeds kon ik rekenen op lieve reacties van hen. Wat ze niet weten, is dat ik 2,5 maand zwanger ben. Nu ja, toch niet allemaal ... Vanavond sta ik achter de bar, bij L. Voorzichtig, maar duidelijk ook nieuwsgierig, vraagt ze me: "En?". Ik antwoord haar, aarzelend "Nee, nog niets" (en het knaagt, want ik hou niet van liegen). Dan vertrouwt ze me toe dat ze 2 weken overtijd is, maar dat ze nog niet getest heeft. Ik kan het niet laten en antwoord haar "Ok, ik zal dan maar eerlijk zijn, ik 2,5" Ze vraagt verbaasd: "2,5 week?!". "Euhm...nee, 2,5 maand" :-) Ze vliegt rond m'n nek en ik krijg een stevige, oprechte knuffel. Ze gilt het bijna uit, maar beseft ook snel dat de rest nog van niets weet. En ik? Ik vind het zalig! Het idee dat we misschien wel samen zwanger zijn, vind ik super. Uiteindelijk krijg ik haar overtuigd om toch ook maar es een zwangerschapstest te doen. Ik ben nieuwsgierig, ze belooft me op de hoogte te houden.
6 juli
Ik ontvang een sms van L. met als boodschap: "ik zie, ik zie, ik zie ... 2 roze streepjes!!!". Ik vind het geweldig nieuws en juich met haar mee. Jochei!
14 juli
Aangezien ze niet 100% zeker is wanneer ze voor de laatste keer haar regels gehad heeft, raad ik haar aan toch zo snel mogelijk naar een gynaecoloog te gaan. Vandaag heeft ze haar eerste afspraak en ontvang ik volgend bericht van haar: "It's a girl! :-) Ons kleintje is al 8 weken en 5 dagen oud en 21 mm groot. Als alles goed gaat, zal het op 17 februari het licht zien. Ondertussen: mondje dicht, hé". Wat blijkt?! Ze is maar 3 weken minder lang zwanger dan mij! Tof-tof!
Terug naar de voorbereidingen van de BBQ: het weer zit ons mee (hoewel het in de namiddag even donker werd) en dus konden we met goede moed alles klaar zetten. Tijdens het klaar zetten van de tafels, draag ik mijn rebus T-shirt en heeft L. een tut aan haar broek gehangen. Niemand schijnt het door te hebben en dus speelt L. het spelletje mee: "Hé Katrien, wat hebt gij op uw T-shirt staan?" M'n collega's stoppen even met werken en komen kijken. Ze lossen de rebus op en opnieuw wordt ik overstelpt met felicitaties. Dan speel ik mee: "L., wat heb jij aan je broek hangen?". Het ongeloof is groot als de eurocent valt, maar de reacties zijn positief. Back to work, want er moet nog heel wat gebeuren.
's Avonds stromen er nog collega's toe en het nieuws verspreidt zich snel. Iedereen reageert enthousiast en ik krijg een reeks vragen op me afgevuurd, die ik met alle plezier beantwoord.
De dagen erna stuur ik 'n mailtje rond om het nieuws aan vrienden te melden en kan ik eindelijk beginnen met het publiceren van m'n verhaal op deze blog. De reacties doen me deugd en ik besef maar weer eens hoeveel lieve en warme vrienden ik heb. Bedankt allemaal!
Augustus had nog meer leuks te bieden: een reisje naar Italië. Samen met mijn moeder, vader, tante en nonkel ga ik voor'n week naar een dorpje in de buurt van Napels. En ja, je hebt het goed gelezen: Arthur gaat niet mee. Hij zit ook in Italië, met vrienden aan het Gardameer, om er te mountainbiken. Ik heb genoten van die extra week weg. Fijn gezelschap, lekker eten, mooie archeologische sites en musea (Ercolano, Pompei, Paestum), indrukwekkende uitzichten (vnl. vanop de Vesuvius) en prachtig weer (soms iets te warm voor me). Ik ben er ook meer en meer van overtuigd dat ik ons Prutske voel bewegen, wat een speciaal gevoel.
Na de week Italië staat er weer een controle bij de gynaecoloog op het programma. Deze keer geen echo, wel even luisteren naar het hartje. Alles is prima in orde en we kunnen weer met een gerust hart naar huis.
H. & M. zijn ondertussen mama en papa geworden van Fleur. Proficiat!
Door een vervelende verkoudheid hebben we het geplande bezoek moeten uitstellen, maar volgens vrienden die haar al hebben mogen bewonderen, is het een pracht van een meisje. Volgens papa H. is ze een droomkind: weinig huilen, goed eten, veel slapen en goed gehumeurd. Een kindje om jaloers op te zijn!
Het laatste weekend van augustus trekken Arthur en ik er nog eens op uit. Deze keer naar Parijs. Wat hebben we bezocht? De tuinen van Rodin, de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Opera (magnifiek), l'Arc de Triomphe en La Défense. Hoewel ik 's avonds last begon te krijgen zware benen en opgezwollen voeten, hebben we er toch van genoten. We hebben ook nog erg veel niet gezien, dus we gaan zeker nog een keertje terug. Iemand die dan wil babysitten?! ;-)
September
1 september: informatiesessie Onderwaterbevalling. Samen met vriendin L., haar man P. en Arthur ga ik naar deze informatiesessie, omdat ik toch 'n onderwaterbevalling overweeg. De gynaecoloog heeft al laten weten dat ze er achter staat, dus als er geen complicties in de weg komen te zitten, zou het moeten lukken. De informatie die we krijgen, is heel interessant en geruststellend. Ook de bevallingsruimte staat ons wel aan en dus zien we onze keuze bevestigd.
In de namiddag zijn we uitgenodigd in Antwerpen, bij schoonzus D. Ze heeft een trouwkleed op het oog en wil het graag even passen met ons erbij. Wanneer ze uit het pashokje komt, straalt ze! Ze ziet er prachtig uit en het kleed lijkt speciaal voor haar ontworpen te zijn. Echt lang aarzelt ze niet meer en al gauw belanden we aan de kassa om het kleed te kopen waarin zij zal schitteren op haar trouwdag. Daarna rijden we door naar het schooltje van Grote Bloem om haar van haar eerste schooldag op te halen. Ze is even verlegen, maar eens ontdooid, begint ze te vertellen over het weerzien met haar vriendjes en juf. 's Avonds maakt D. nog een heerlijke ovenschotel waarvan we mogen meesmullen, lekkerrrrr. En we vertrekken niet met lege handen naar huis: onze koffer steekt vol met dozen met kinderkleertjes. Keuze genoeg ;-)
5 september: weer een Café Caré-activiteit. Deze keer is het een Comedy Roulette-avond, waarbij 2 standupcomedians het beste van zichzelf komen geven, maar zelfs de organisatie weet op voorhand niet wie er zal komen. Wij krijgen Jan-Bart Demeulenaere en Veerle Malschaert (je weet wel, Carla van Flikken) op het menu. Beiden waren de moeite en we hebben genoten. Alleen jammer dat het publiek af en toe probeerde grappiger te zijn dan de comedians, wat trouwens niet echt lukte (het wekte eerder een irritatie-gevoel op ... ). Veerle M. vergeleek op een bepaald moment kinderen met teken: ze zuigen je leeg, eisen alles op, enzovoort. Het was even slikken, maar het werkte gelukkig eerder op m'n lachspieren dan op m'n tenen ;-) Na de optredens belandden we in een gesprek met Veerle en Jan-Bart en bleek dat ze helemaal niets tegen kinderen had (in tegendeel, ze wil er zelf ook wel). Het was een ontspannend gesprek en het moet gezegd: van sterallures was weinig te merken. Toffe madam, die Veerle.
6 september: m'n neef K. treedt in het huwelijk met zijn verloofde E. Ik ken E. al een tijdje, aangezien we samen op kot gezeten hebben en samen de lerarenopleiding doorlopen hebben. Ik betrap me ook er regelmatig op dat ik ze 'nicht' noem, het lijkt alsof ze al jaren bij de familie hoort. Het was voor iedereen duidelijk dat deze twee voor elkaar gemaakt waren, ze zijn een droomkoppel. In de namiddag stond eerst een (niet-traditionele) misviering op het programma. Tegen de vroege avond werden we op de receptie verwacht, gevolgd door een landenbuffet en tenslotte het dansfeest. Het was de eerste keer dat de familie mijn ronde buik zag en daardoor werd ik vaak omringd door tantes, nonkels, neven en nichten die me kwamen uithoren en raad gaven. Het was een toffe dag en ik ben ervan overtuigd dat K. en E. een sterk koppel zullen blijven. Nu hopen op een speelkameraadje voor ons Prutske, hé :-)
8 september: Arthur en ik zijn een jaar getrouwd. We gaan 's avonds lekker samen uit eten en ik schenk hem een nieuw parfum Play. Het is gezellig en we beseffen dat het volgend jaar allemaal anders zal zijn. Anders, maar niet slecht anders. Het zal wennen zijn, niet meer met twee, maar met z'n drietjes.
10 september: uitgebreide controle bij de gynaecoloog. Ons Prutske wordt ongeveer 20 minuten lang bestudeerd: 10 vingers, 10 teentjes, een mooi gesloten ruggetje, de organen werken zoals het moet en dus ook vandaag blijkt ons kleintje het weer erg goed te doen. Op de vraag of we het geslacht willen weten, antwoordden we, na even twijfelen, toch 'nee'. Voor zij die dus graag willen vissen: doe geen moeite, we weten het zelf niet.
12 september: m'n laatste huwelijksplechtigheid van het jaar. Het is een dubbel gevoel: er steekt steeds veel tijd en energie in de voorbereiding van zo'n plechtigheid, maar ik doe het wel erg graag. Volgend jaar kan ik er misschien geen enkele doen, want de aanvragen komen waarschijnlijk (zo goed als) allemaal binnen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Jammer ...
De zoektocht naar een naam is ondertussen ook van start gegaan en we zitten momenteel met een lijst van ongeveer 30 jongensnamen en 30 meisjesnamen. We hebben dus nog een lange (selectie)weg te gaan...
De wieg wordt sinds begin september onder handen genomen: schuren, schuren, schuren! Het gaat redelijk traag vooruit, maar het geeft wel voldoening. Samen werken aan de wieg waar ons kindje in zal slapen.
19 - 20 - 21 - 22 september: Arthur gaat met enkele vrienden naar de Oktoberfesten in Munchen en dus verblijf ik nog eens een weekendje bij m'n ouders. Het wordt een rustig weekend, waarbij mijn vader en ik de nieuwe receptjes van m'n moeder mogen uitproberen en ... ze smaken! Jammie! M'n zusje verjaart zondag ... nu ja ... zusje ... ze wordt 21, dus misschien is 'zus' hier iets meer op z'n plaats. We trekken met z'n vieren naar de Zuidergekte in Geel en slenteren er wat rond. Het is gezellig, maar nogal veel van't zelfde. Ik kom er wel nog een ex-klasgenootje tegen en m'n eerste bolle buiken-botsing vindt plaats: ze is 7,5 maand zwanger en bij het uitwisselen van een kus, botsen we tegen elkaar aan. Het is een dom zicht, maar we kunnen er wel om lachen. Verder kom ik B. & L. ook nog tegen. Het mag een klein wonder heten, want we proberen elkaar al een week te contacteren en steeds missen we elkaar of komt het even niet zo goed uit. We babbelen nog wat bij, maar trekken het niet te lang, want binnenkort zien we elkaar weer bij hen thuis.
Maandagavond komt Arthur weer naar huis en luister ik naar z'n Duitse avonturen. Hij heeft er duidelijk van genoten en heeft zelfs aan me gedacht: ik krijg een rijkelijk versierd peperkoeken hartje met 'Iche liebe dich'. Lief, hé!
26 - 27 - 28 september: de (bijna) jaarlijkse familiale volksverhuizing naar de Ardennen vindt plaats. Met mijn grootouders, tantes, nonkels, neven en nichten gaan we naar Vielsalm voor een weekend. Dit jaar zijn we met z'n zestien en dat vraagt toch wat organisatie. De kamerindeling gebeurt echter vlotjes en Arthur en ik krijgen een eigen kamer. Luxe! De 5 slaapkamers hebben elk een eigen toilet, douche en wastafel, er is een sauna, pooltafel, ruime eetruimte, grote zitkamer, goed geëquipeerde keuken en dat alles is erg netjes. La Bruyère valt bij iedereen in de smaak en iedereen voelt er zich gauw thuis.
Vrijdagavond staat er Chili con Carne op het menu. Een simpel en snel gerecht, maar de bodem van de potten verschijnt snel. Vlak na het eten geven we de verjaardagscadeautjes (die ze nog tegoed had) aan m'n zus. Er zit ook een extra cadeautje bij: een babyT-shirt met 'I love my meter' (jaja, ik weet het, het moet eigenlijk 'godmother' zijn, maar dat vinden we maar niets) en de vraag of zij dus meter wil zijn van ons Prutske. Het antwoord komt zonder aarzelen en met een big smile. Zij content, wij content en ons kleintje zal ook content zijn ;-)
Voor de rest worden er nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en bij gebabbeld.
Zaterdagvoormiddag wordt de groep in 2 gesplitst: 4 moedige mannen gaan een dag mountainbiken tegemoet, de rest gaat ongeveer 2,5 uur wandelen. Ook nu weer merk ik dat het allemaal niet meer zo vlot gaat: vooral het klimmen gaat lastig en ik ben rap buiten adem. Toch heb ik ervan genoten, op mijn tempo. 's Middags eten we lekkere kervelsoep van moemoe en in de namiddag gaan er weer een deel familieleden wandelen. Ik blijf thuis en kruip eventjes in bed: ik ben moe en m'n rug doet best wel pijn. Als ik me weer wat beter voel, ga ik supporteren bij de petanquers. 's Avonds wordt de BBQ boven gehaald, met een leuke quiz als dessert (in elkaar gestoken door m'n zus en nicht). Helaas eindig ik met m'n ploeg als laatste, maar het was wel leuk.
Zondag is een erg rustige dag, want we blijven allemaal aan het huisje. Het is dan ook een erg zonnige dag en het huisje heeft genoeg te bieden. Er worden gezelschapsspelletjes gespeeld, gepoold, de petanqueballen worden nauwkeurig over de baan gerold en vooral ijverig gebabbeld. 's Middags maken we tagliatelle met zalm, tomaat en mascarpone en in de namiddag gaan de ochtendlijke activiteiten gewoon verder. Tegen 17u00 pakken we alles in de auto's en vertrekken we weer naar de Kempen. Het was een leuk weekend met een toffe familie. Volgend jaar opnieuw?
En zo ben ik weer bijgebeend (hoewel ik waarschijnlijk ook alweer veel vergeten ben). De laatste echo's plaats ik nog op de blog, evenals de bolle buikenfoto's (die nog moeten getrokken worden). Voor andere requests: shoot! ;-)
In de namiddag zijn we uitgenodigd in Antwerpen, bij schoonzus D. Ze heeft een trouwkleed op het oog en wil het graag even passen met ons erbij. Wanneer ze uit het pashokje komt, straalt ze! Ze ziet er prachtig uit en het kleed lijkt speciaal voor haar ontworpen te zijn. Echt lang aarzelt ze niet meer en al gauw belanden we aan de kassa om het kleed te kopen waarin zij zal schitteren op haar trouwdag. Daarna rijden we door naar het schooltje van Grote Bloem om haar van haar eerste schooldag op te halen. Ze is even verlegen, maar eens ontdooid, begint ze te vertellen over het weerzien met haar vriendjes en juf. 's Avonds maakt D. nog een heerlijke ovenschotel waarvan we mogen meesmullen, lekkerrrrr. En we vertrekken niet met lege handen naar huis: onze koffer steekt vol met dozen met kinderkleertjes. Keuze genoeg ;-)
5 september: weer een Café Caré-activiteit. Deze keer is het een Comedy Roulette-avond, waarbij 2 standupcomedians het beste van zichzelf komen geven, maar zelfs de organisatie weet op voorhand niet wie er zal komen. Wij krijgen Jan-Bart Demeulenaere en Veerle Malschaert (je weet wel, Carla van Flikken) op het menu. Beiden waren de moeite en we hebben genoten. Alleen jammer dat het publiek af en toe probeerde grappiger te zijn dan de comedians, wat trouwens niet echt lukte (het wekte eerder een irritatie-gevoel op ... ). Veerle M. vergeleek op een bepaald moment kinderen met teken: ze zuigen je leeg, eisen alles op, enzovoort. Het was even slikken, maar het werkte gelukkig eerder op m'n lachspieren dan op m'n tenen ;-) Na de optredens belandden we in een gesprek met Veerle en Jan-Bart en bleek dat ze helemaal niets tegen kinderen had (in tegendeel, ze wil er zelf ook wel). Het was een ontspannend gesprek en het moet gezegd: van sterallures was weinig te merken. Toffe madam, die Veerle.
6 september: m'n neef K. treedt in het huwelijk met zijn verloofde E. Ik ken E. al een tijdje, aangezien we samen op kot gezeten hebben en samen de lerarenopleiding doorlopen hebben. Ik betrap me ook er regelmatig op dat ik ze 'nicht' noem, het lijkt alsof ze al jaren bij de familie hoort. Het was voor iedereen duidelijk dat deze twee voor elkaar gemaakt waren, ze zijn een droomkoppel. In de namiddag stond eerst een (niet-traditionele) misviering op het programma. Tegen de vroege avond werden we op de receptie verwacht, gevolgd door een landenbuffet en tenslotte het dansfeest. Het was de eerste keer dat de familie mijn ronde buik zag en daardoor werd ik vaak omringd door tantes, nonkels, neven en nichten die me kwamen uithoren en raad gaven. Het was een toffe dag en ik ben ervan overtuigd dat K. en E. een sterk koppel zullen blijven. Nu hopen op een speelkameraadje voor ons Prutske, hé :-)
8 september: Arthur en ik zijn een jaar getrouwd. We gaan 's avonds lekker samen uit eten en ik schenk hem een nieuw parfum Play. Het is gezellig en we beseffen dat het volgend jaar allemaal anders zal zijn. Anders, maar niet slecht anders. Het zal wennen zijn, niet meer met twee, maar met z'n drietjes.
10 september: uitgebreide controle bij de gynaecoloog. Ons Prutske wordt ongeveer 20 minuten lang bestudeerd: 10 vingers, 10 teentjes, een mooi gesloten ruggetje, de organen werken zoals het moet en dus ook vandaag blijkt ons kleintje het weer erg goed te doen. Op de vraag of we het geslacht willen weten, antwoordden we, na even twijfelen, toch 'nee'. Voor zij die dus graag willen vissen: doe geen moeite, we weten het zelf niet.
12 september: m'n laatste huwelijksplechtigheid van het jaar. Het is een dubbel gevoel: er steekt steeds veel tijd en energie in de voorbereiding van zo'n plechtigheid, maar ik doe het wel erg graag. Volgend jaar kan ik er misschien geen enkele doen, want de aanvragen komen waarschijnlijk (zo goed als) allemaal binnen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Jammer ...
De zoektocht naar een naam is ondertussen ook van start gegaan en we zitten momenteel met een lijst van ongeveer 30 jongensnamen en 30 meisjesnamen. We hebben dus nog een lange (selectie)weg te gaan...
De wieg wordt sinds begin september onder handen genomen: schuren, schuren, schuren! Het gaat redelijk traag vooruit, maar het geeft wel voldoening. Samen werken aan de wieg waar ons kindje in zal slapen.
19 - 20 - 21 - 22 september: Arthur gaat met enkele vrienden naar de Oktoberfesten in Munchen en dus verblijf ik nog eens een weekendje bij m'n ouders. Het wordt een rustig weekend, waarbij mijn vader en ik de nieuwe receptjes van m'n moeder mogen uitproberen en ... ze smaken! Jammie! M'n zusje verjaart zondag ... nu ja ... zusje ... ze wordt 21, dus misschien is 'zus' hier iets meer op z'n plaats. We trekken met z'n vieren naar de Zuidergekte in Geel en slenteren er wat rond. Het is gezellig, maar nogal veel van't zelfde. Ik kom er wel nog een ex-klasgenootje tegen en m'n eerste bolle buiken-botsing vindt plaats: ze is 7,5 maand zwanger en bij het uitwisselen van een kus, botsen we tegen elkaar aan. Het is een dom zicht, maar we kunnen er wel om lachen. Verder kom ik B. & L. ook nog tegen. Het mag een klein wonder heten, want we proberen elkaar al een week te contacteren en steeds missen we elkaar of komt het even niet zo goed uit. We babbelen nog wat bij, maar trekken het niet te lang, want binnenkort zien we elkaar weer bij hen thuis.
Maandagavond komt Arthur weer naar huis en luister ik naar z'n Duitse avonturen. Hij heeft er duidelijk van genoten en heeft zelfs aan me gedacht: ik krijg een rijkelijk versierd peperkoeken hartje met 'Iche liebe dich'. Lief, hé!
26 - 27 - 28 september: de (bijna) jaarlijkse familiale volksverhuizing naar de Ardennen vindt plaats. Met mijn grootouders, tantes, nonkels, neven en nichten gaan we naar Vielsalm voor een weekend. Dit jaar zijn we met z'n zestien en dat vraagt toch wat organisatie. De kamerindeling gebeurt echter vlotjes en Arthur en ik krijgen een eigen kamer. Luxe! De 5 slaapkamers hebben elk een eigen toilet, douche en wastafel, er is een sauna, pooltafel, ruime eetruimte, grote zitkamer, goed geëquipeerde keuken en dat alles is erg netjes. La Bruyère valt bij iedereen in de smaak en iedereen voelt er zich gauw thuis.
Vrijdagavond staat er Chili con Carne op het menu. Een simpel en snel gerecht, maar de bodem van de potten verschijnt snel. Vlak na het eten geven we de verjaardagscadeautjes (die ze nog tegoed had) aan m'n zus. Er zit ook een extra cadeautje bij: een babyT-shirt met 'I love my meter' (jaja, ik weet het, het moet eigenlijk 'godmother' zijn, maar dat vinden we maar niets) en de vraag of zij dus meter wil zijn van ons Prutske. Het antwoord komt zonder aarzelen en met een big smile. Zij content, wij content en ons kleintje zal ook content zijn ;-)
Voor de rest worden er nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en bij gebabbeld.
Zaterdagvoormiddag wordt de groep in 2 gesplitst: 4 moedige mannen gaan een dag mountainbiken tegemoet, de rest gaat ongeveer 2,5 uur wandelen. Ook nu weer merk ik dat het allemaal niet meer zo vlot gaat: vooral het klimmen gaat lastig en ik ben rap buiten adem. Toch heb ik ervan genoten, op mijn tempo. 's Middags eten we lekkere kervelsoep van moemoe en in de namiddag gaan er weer een deel familieleden wandelen. Ik blijf thuis en kruip eventjes in bed: ik ben moe en m'n rug doet best wel pijn. Als ik me weer wat beter voel, ga ik supporteren bij de petanquers. 's Avonds wordt de BBQ boven gehaald, met een leuke quiz als dessert (in elkaar gestoken door m'n zus en nicht). Helaas eindig ik met m'n ploeg als laatste, maar het was wel leuk.
Zondag is een erg rustige dag, want we blijven allemaal aan het huisje. Het is dan ook een erg zonnige dag en het huisje heeft genoeg te bieden. Er worden gezelschapsspelletjes gespeeld, gepoold, de petanqueballen worden nauwkeurig over de baan gerold en vooral ijverig gebabbeld. 's Middags maken we tagliatelle met zalm, tomaat en mascarpone en in de namiddag gaan de ochtendlijke activiteiten gewoon verder. Tegen 17u00 pakken we alles in de auto's en vertrekken we weer naar de Kempen. Het was een leuk weekend met een toffe familie. Volgend jaar opnieuw?
En zo ben ik weer bijgebeend (hoewel ik waarschijnlijk ook alweer veel vergeten ben). De laatste echo's plaats ik nog op de blog, evenals de bolle buikenfoto's (die nog moeten getrokken worden). Voor andere requests: shoot! ;-)
donderdag 4 september 2008
Een droom ... deel 7
Donderdag 26 juli 2008
Op bezoek bij Omie, de oma van Arthur, in Maastricht. Met de twee Bloemen van D. heeft ze al 2 achterkleinkinderen, maar ik heb het gevoel dat er gerust nog eentje bij mag ;-) Het zonnetje schijnt nog wat en we zitten, op het eten na, de hele avond te babbelen in haar tuin. En al is ze ondertussen 84, ze loopt, fietst en babbelt nog alsof ze 20 is. Telkens verschiet ik ervan hoe kwieks ze nog. Als ons Prutske haar genen erft, dan heeft hij/zij een lange, carnavaleske en actieve toekomst voor de boeg.
Vrijdag 25 juli 2008
In de namiddag een primeur op het werk (een huwelijksplechtigheid voor 'n lesbisch koppel), 's avonds een 'primeur' voor de spelletjesvrienden. Sinds een paar maand komen we elke laatste vrijdag van de maand samen om gezelschapsspelletjes te spelen. Deze keer was het bij ons te doen en Arthur heeft er een hele BBQ aan vast gekoppeld. Ik had m'n rebus T-shirt aan, maar niemand scheen er oog voor te hebben. Na'n klein uur, besloot Arthur dat van hem ook maar aan te doen en toen kregen ze het door. Ook hier weer vielen de euro's een voor een en werden we gefeliciteerd. Na L. die in oktober haar kindje verwacht, zorgen wij voor het tweede kleintje in de groep. Het zal voor de anderen ook wel even wennen zijn. Afspreken zal niet meer zo spontaan kunnen en de organisatie zal eveneens lichtjes wijzigen. Nu ja, dat zien we dan wel. Voorlopig gaan ons Prutske en L. haar kleintje gewoon overal mee naar toe en als we dan eens een spelletje winnen, komt dat omdat we vals spelen: we zijn met twee om na te denken :-)
In de namiddag een primeur op het werk (een huwelijksplechtigheid voor 'n lesbisch koppel), 's avonds een 'primeur' voor de spelletjesvrienden. Sinds een paar maand komen we elke laatste vrijdag van de maand samen om gezelschapsspelletjes te spelen. Deze keer was het bij ons te doen en Arthur heeft er een hele BBQ aan vast gekoppeld. Ik had m'n rebus T-shirt aan, maar niemand scheen er oog voor te hebben. Na'n klein uur, besloot Arthur dat van hem ook maar aan te doen en toen kregen ze het door. Ook hier weer vielen de euro's een voor een en werden we gefeliciteerd. Na L. die in oktober haar kindje verwacht, zorgen wij voor het tweede kleintje in de groep. Het zal voor de anderen ook wel even wennen zijn. Afspreken zal niet meer zo spontaan kunnen en de organisatie zal eveneens lichtjes wijzigen. Nu ja, dat zien we dan wel. Voorlopig gaan ons Prutske en L. haar kleintje gewoon overal mee naar toe en als we dan eens een spelletje winnen, komt dat omdat we vals spelen: we zijn met twee om na te denken :-)
Zaterdag 26 juli & zondag 27 juli 2008
Zoals elk jaar, trekken mijn moeder, zus en ik op vrouwenweekend, deze keer naar Maastricht. We zijn nog maar pas daar of we botsen al op 'n geweldig winkeltje: Heppie & Ko. Er hangen T-shirtjes met opschrift in het Mestreechs, een taal die Arthur en zijn familie bij hun thuis spreken. Ze zijn geweldig en ik kan het niet laten om toch eentje in het orantje te kopen, met als boodschap: Sjattepoemelke (koosnaampje). Mijn moeder koopt er nog'n cadeautje voor me: een zwangerschapsweekboek, met plaats om onze avonturen op te schrijven, maar ook met informatie, week per week. Erg handig!
Ik heb me voorgenomen om geen zwangerschapskledij mee te kopen en daar kan ik me goed aan houden. Het enige waar ik me nog in laat gaan, is de drop. Bij Jamin, een snoepwinkel, heb je tientallen soorten drop en zowel Arthur als ik zijn er verzot op. Met plezier schep ik m'n zakje vol en laat ik het verzegelen aan de kassa, want anders krijgt Arthur maar een half souvenirtje. Ook mijn zus en moeder kopen niet ongelooflijk veel, maar het is wel'n gezellige namiddag. Tegen 17u00 begin ik last te krijgen van m'n voeten en rug, de vermoeidheid slaat toe... Niet dat dit te wijten is aan mijn zwangerschap, want ik ben redelijk snel voldaan wat winkelen betreft en op een bepaald moment geraak ik oververzadigd.
Na 'n dutje op het hotelbed, ben ik klaar om te gaan eten. We beslissen naar 'n Italiaans restaurant te gaan, maar daar blijven ze op vakantie te gaan. Daarna lopen we door naar een restaurant dat typisch Maastrichtse gerechten serveert (konijn, zuurvlees, ... ). Het terras is volledig bezet en dus lopen we door. We komen op 'n plein waar nog plaats genoeg en dus schuiven we onze voeten onder een tafeltje. Wanneer we de kaart ontvangen, zijn we teleurgesteld: slechts 5 hoofdgerechten om uit te kiezen. Geen van ons heeft zin om daar te blijven, dus trekken we verder en dan ... breken de regenwolken boven ons open: het giet! Dan maar op zoek naar'n plaatsje binnen, maar dat is natuurlijk niet meer zo evident. Uiteindelijk belanden we bij 'La bonne femme', uiteindelijk een restaurant met een zeer toepasselijke naam voor ons weekendje ;-) Mijn zus en ik bestellen er het keuzemenu, mijn moeder gaat enkel voor'n hoofdgerecht. Hoewel we erg lang moeten wachten op onze soep, heeft het toch gesmaakt en de avond vol babbelen, is voor ons geen probleem.
Hier komen we nog wel eens terug, vermoed ik.
Zondagmorgen, na een eenvoudig maar lekker ontbijt, proberen we te beslissen wat we gaan doen die dag: museum (bij slecht weer), boottocht (bij wisselvallig weer) of fietsen (bij droog weer). Probleem is dat de lucht zijn geheimen niet prijs geeft en het dus moeilijk te voorspellen is wat we mogen verwachten. Uiteindelijk hakken we de knoop door: we gaan fietsen, richting en omgeving van Valkenburg. Aan het station van Maastricht huren we onze fietsen. De verhuurder vraagt: "Stadsfietsen zullen wel volstaan?" en zonder enig erg antwoorden we dat dat inderdaad goed genoeg zal zijn. Eens we vertrokken zijn, ontdekken we al gauw het grote nadeel van die fietsen: geen versnellingen en een redelijk zware fiets. Voor wie Valkenburg en streek niet kent: het is daar behoorlijk heuvelachtig. Mijn moeder, in november 50, leek daar geen last van te hebben: als een echte Schleck of Sastre racet ze de helling omhoog, alsof ze niets anders doet. Mijn zus en ik daarentegen moeten onze stalen ros vaak te voet mee naar boven sleuren. Tijdens een van deze wandelbeklimmingen, zucht mijn zus: "Jij hebt tenminste een goed excuus." En ze heeft gelijk, want eerlijk is eerlijk: in niet-zwangere conditie zou ik het ook niet gekund hebben.
43 kilometer later, komen we moe en voldaan weer aan het station. Het was een mooi tochtje, met gelukkig hier en daar een aangename daling. We hebben geluncht op een leuk pleintje in Gulpen en tussendoor af en toe afgekoeld op een terrasje.
Ik heb me voorgenomen om geen zwangerschapskledij mee te kopen en daar kan ik me goed aan houden. Het enige waar ik me nog in laat gaan, is de drop. Bij Jamin, een snoepwinkel, heb je tientallen soorten drop en zowel Arthur als ik zijn er verzot op. Met plezier schep ik m'n zakje vol en laat ik het verzegelen aan de kassa, want anders krijgt Arthur maar een half souvenirtje. Ook mijn zus en moeder kopen niet ongelooflijk veel, maar het is wel'n gezellige namiddag. Tegen 17u00 begin ik last te krijgen van m'n voeten en rug, de vermoeidheid slaat toe... Niet dat dit te wijten is aan mijn zwangerschap, want ik ben redelijk snel voldaan wat winkelen betreft en op een bepaald moment geraak ik oververzadigd.
Na 'n dutje op het hotelbed, ben ik klaar om te gaan eten. We beslissen naar 'n Italiaans restaurant te gaan, maar daar blijven ze op vakantie te gaan. Daarna lopen we door naar een restaurant dat typisch Maastrichtse gerechten serveert (konijn, zuurvlees, ... ). Het terras is volledig bezet en dus lopen we door. We komen op 'n plein waar nog plaats genoeg en dus schuiven we onze voeten onder een tafeltje. Wanneer we de kaart ontvangen, zijn we teleurgesteld: slechts 5 hoofdgerechten om uit te kiezen. Geen van ons heeft zin om daar te blijven, dus trekken we verder en dan ... breken de regenwolken boven ons open: het giet! Dan maar op zoek naar'n plaatsje binnen, maar dat is natuurlijk niet meer zo evident. Uiteindelijk belanden we bij 'La bonne femme', uiteindelijk een restaurant met een zeer toepasselijke naam voor ons weekendje ;-) Mijn zus en ik bestellen er het keuzemenu, mijn moeder gaat enkel voor'n hoofdgerecht. Hoewel we erg lang moeten wachten op onze soep, heeft het toch gesmaakt en de avond vol babbelen, is voor ons geen probleem.
Hier komen we nog wel eens terug, vermoed ik.
Zondagmorgen, na een eenvoudig maar lekker ontbijt, proberen we te beslissen wat we gaan doen die dag: museum (bij slecht weer), boottocht (bij wisselvallig weer) of fietsen (bij droog weer). Probleem is dat de lucht zijn geheimen niet prijs geeft en het dus moeilijk te voorspellen is wat we mogen verwachten. Uiteindelijk hakken we de knoop door: we gaan fietsen, richting en omgeving van Valkenburg. Aan het station van Maastricht huren we onze fietsen. De verhuurder vraagt: "Stadsfietsen zullen wel volstaan?" en zonder enig erg antwoorden we dat dat inderdaad goed genoeg zal zijn. Eens we vertrokken zijn, ontdekken we al gauw het grote nadeel van die fietsen: geen versnellingen en een redelijk zware fiets. Voor wie Valkenburg en streek niet kent: het is daar behoorlijk heuvelachtig. Mijn moeder, in november 50, leek daar geen last van te hebben: als een echte Schleck of Sastre racet ze de helling omhoog, alsof ze niets anders doet. Mijn zus en ik daarentegen moeten onze stalen ros vaak te voet mee naar boven sleuren. Tijdens een van deze wandelbeklimmingen, zucht mijn zus: "Jij hebt tenminste een goed excuus." En ze heeft gelijk, want eerlijk is eerlijk: in niet-zwangere conditie zou ik het ook niet gekund hebben.
43 kilometer later, komen we moe en voldaan weer aan het station. Het was een mooi tochtje, met gelukkig hier en daar een aangename daling. We hebben geluncht op een leuk pleintje in Gulpen en tussendoor af en toe afgekoeld op een terrasje.
vrijdag 29 augustus 2008
Een droom ... deel 6
Woensdag 16 juli 2008
Het is een last minute beslissing, maar ik wil toch ook met m'n moeder zwangerschapskledij gaan shoppen. Ik heb een hekel aan solden, maar in de gespecialiseerde zaken zal het wel rustiger zijn. En dat blijkt ook te kloppen. We gaan naar de winkel waar we vorig jaar het kleedje van bruidsmeisje N. vonden: een niet-zo-goedkope winkel, maar wel wat aparter. Het is totale uitverkoop en dus de moeite om eens te gaan kijken. Ik denk dat we alles bij elkaar anderhalf uur in de winkel hebben gezeten om allerlei zaken te passen, commentaar te geven en de raad van de verkoopster te aanhoren. Ze helpt ons heel goed verder en ik apprecieer haar mening wel. Ze is geen typische 'ik-wil-je-zoveel-mogelijk-aansmeren'-verkoopster, dus ik voel me niet ongemakkelijk. Uiteindelijk heb ik er een mooi buit bijeen gevonden, met 60% korting:
Het was een leuke namiddag, eentje waarvan ik genoten heb. Het generatiegevoel kwam eventjes naar boven: oma - moeder - zoon/dochter. Het voelde anders aan dan 'gewoon winkelen'.
's Avonds mogen we terug naar de gynae. Het is iets om naar uit te kijken, maar het gaat vaak gepaard met wat angst: gaat ze iets ontdekken wat niet goed is? Vandaag was het ook geen gewone echo, vandaag werd de nekplooimeting gedaan.
Bij de eerste 'blik op Prutske' schoot de gynae onmiddellijk in actie en zette het beeld stil met als commentaar: "Hier moet ik van profiteren, nu ligt jullie kleintje perfect voor de meting." Voor ons leek het niet veel anders dan de vorige keer: een mooi zij-aanzicht. De meting leek perfect, net als de PAP-A-test. Opluchting!
Toen de gynae ons weer bewegend beeld liet zien, begrepen we wat ze bedoelde met haar eerste commentaar: ons Prutske draaide in alle richtingen, we hebben het rugje, de zijkanten, de voorkant en zelfs een ware buitel gezien! Ik was echt en oprecht ontroerd om dit te zien, net als Arthur trouwens. Je kindje zien doet al veel met je, het zien bewegen is ongelooflijk! Je beseft des te meer dat het om een levend wezen gaat, een mens. Natuurlijk weet je zoiets wel, maar het dringt niet altijd door. Ook de blaas en het spijsverteringsstelsel zijn in orde. We krijgen een mooi foto mee en zijn weer zeer tevreden. Ons Prutske doet het goed!
's Avonds gaan Arthur, mijn moeder en ik naar mijn grootouders. We hebben twee verrassingen voor hen: Prutske en mijn broeken die wat moeten ingekort worden ;-)
Wanneer we aan tafel zitten te eten, gaat mijn moeder even haar T-shirt met rebus aantrekken. Na een half uur heeft nog niemand door dat ze iets anders draagt en dus vestig ik even de aandacht op de boodschap op haar T-shirt. Mijn tante is er als eerste mee weg, de anderen volgen snel. We hadden nog maar net onze verjaardagscadeautjes gekregen van mijn tante of ze vliegt weer naar boven en komt af met een extra cadeautje. "Ik dacht wel dat het niet zo lang meer ging duren, dus ik heb al 'n cadeautje voor jullie". Het is een beertje in kunststof en als je aan zijn staartje draait, komt er een muziekje uit en draait het heel zachtjes met z'n hoofd heen en weer. We vinden het erg leuk, maar zijn niet verrast: van mijn tante krijgen we altijd erg originele geschenkjes, we zijn verwend ... Mijn grootvader vertelt me "dat er heel wat tevreden en gelukkige mensen aan tafel zitten". Ik heb echt geluk met m'n familie, ik zie ze ook enorm graag en zou ze voor geen geld kunnen missen!
Na het eten, neemt mijn grootvader Arthur mee naar de garage. Daar hangt de oude wieg, waar mijn grootvader (en misschien zelfs zijn moeder), mijn moeder, ikzelf en mijn broer en zus in gelegen hebben. Het is een antiek familiestuk en ik wil het heel graag gebruiken voor ons Prutske. Er is wel wat werk aan, we zijn van plan er een nieuw laagje verf op te zetten, hier en daar iets op te lappen en tenslotte moet er nog een nieuw gordijntje op. Ik kijk er niet tegenop, het is een voorbereiding op de komst van onze spruit en we zullen trachten er iets mooi van te maken.
- een hemdje
- 2 T-shirts
- 3 lange broeken
- een korte broek
- een kleedje
- een calleçon
- een borstvoedingsBH
Het was een leuke namiddag, eentje waarvan ik genoten heb. Het generatiegevoel kwam eventjes naar boven: oma - moeder - zoon/dochter. Het voelde anders aan dan 'gewoon winkelen'.
's Avonds mogen we terug naar de gynae. Het is iets om naar uit te kijken, maar het gaat vaak gepaard met wat angst: gaat ze iets ontdekken wat niet goed is? Vandaag was het ook geen gewone echo, vandaag werd de nekplooimeting gedaan.
Bij de eerste 'blik op Prutske' schoot de gynae onmiddellijk in actie en zette het beeld stil met als commentaar: "Hier moet ik van profiteren, nu ligt jullie kleintje perfect voor de meting." Voor ons leek het niet veel anders dan de vorige keer: een mooi zij-aanzicht. De meting leek perfect, net als de PAP-A-test. Opluchting!
Toen de gynae ons weer bewegend beeld liet zien, begrepen we wat ze bedoelde met haar eerste commentaar: ons Prutske draaide in alle richtingen, we hebben het rugje, de zijkanten, de voorkant en zelfs een ware buitel gezien! Ik was echt en oprecht ontroerd om dit te zien, net als Arthur trouwens. Je kindje zien doet al veel met je, het zien bewegen is ongelooflijk! Je beseft des te meer dat het om een levend wezen gaat, een mens. Natuurlijk weet je zoiets wel, maar het dringt niet altijd door. Ook de blaas en het spijsverteringsstelsel zijn in orde. We krijgen een mooi foto mee en zijn weer zeer tevreden. Ons Prutske doet het goed!
Zondag 20 juli 2008
's Avonds gaan Arthur, mijn moeder en ik naar mijn grootouders. We hebben twee verrassingen voor hen: Prutske en mijn broeken die wat moeten ingekort worden ;-)
Wanneer we aan tafel zitten te eten, gaat mijn moeder even haar T-shirt met rebus aantrekken. Na een half uur heeft nog niemand door dat ze iets anders draagt en dus vestig ik even de aandacht op de boodschap op haar T-shirt. Mijn tante is er als eerste mee weg, de anderen volgen snel. We hadden nog maar net onze verjaardagscadeautjes gekregen van mijn tante of ze vliegt weer naar boven en komt af met een extra cadeautje. "Ik dacht wel dat het niet zo lang meer ging duren, dus ik heb al 'n cadeautje voor jullie". Het is een beertje in kunststof en als je aan zijn staartje draait, komt er een muziekje uit en draait het heel zachtjes met z'n hoofd heen en weer. We vinden het erg leuk, maar zijn niet verrast: van mijn tante krijgen we altijd erg originele geschenkjes, we zijn verwend ... Mijn grootvader vertelt me "dat er heel wat tevreden en gelukkige mensen aan tafel zitten". Ik heb echt geluk met m'n familie, ik zie ze ook enorm graag en zou ze voor geen geld kunnen missen!
Na het eten, neemt mijn grootvader Arthur mee naar de garage. Daar hangt de oude wieg, waar mijn grootvader (en misschien zelfs zijn moeder), mijn moeder, ikzelf en mijn broer en zus in gelegen hebben. Het is een antiek familiestuk en ik wil het heel graag gebruiken voor ons Prutske. Er is wel wat werk aan, we zijn van plan er een nieuw laagje verf op te zetten, hier en daar iets op te lappen en tenslotte moet er nog een nieuw gordijntje op. Ik kijk er niet tegenop, het is een voorbereiding op de komst van onze spruit en we zullen trachten er iets mooi van te maken.
Maandag 21 juli 2008
Vandaag is het de beurt aan de ouders van mijn vader. Opnieuw zijn het mijn moeder, Arthur en ik die als boodschapper dienen (mijn vader zit in het buitenland). Deze keer zonder T-shirt. Mijn grootvader haalt voor iedereen een glaasje schuimwijn boven en Arthur vindt dat de perfecte gelegenheid om een extra reden om te toosten te geven. Mijn grootmoeder lijkt het eerst niet echt te kunnen geloven, maar eens het doordringt, springt ze recht en geeft ze me 3 dikke smakken. Hun derde achterkleinkind is op komst en daar zijn ze duidelijk content mee.
Mijn grootmoeder is heel handig met handwerk en sinds ze veel last heeft van haar ogen, vult ze haar dagen hoofdzakelijk met borduren. Bij de vorige geboortes van haar achterkleinkinderen heeft ze 'n handdoekje, slabbertje of dekentje voorzien van een leuke geborduurde tekening. Ik kijk er al naar uit om ons Prutske met haar handwerk te 'versieren' :-)
Mijn grootmoeder is heel handig met handwerk en sinds ze veel last heeft van haar ogen, vult ze haar dagen hoofdzakelijk met borduren. Bij de vorige geboortes van haar achterkleinkinderen heeft ze 'n handdoekje, slabbertje of dekentje voorzien van een leuke geborduurde tekening. Ik kijk er al naar uit om ons Prutske met haar handwerk te 'versieren' :-)
Dinsdag 22 juli 2008
De familie-tamtam heeft z'n werk goed gedaan: een voor een stromen de sms'jes en telefoontjes binnen van tantes, nonkels, neven en nichten. Allemaal heel erg bedankt!
's Avonds gaan we weer zwemmen en zoals afgesproken doen we er twee extra baantjes bij. Ligt het aan mijn nieuw badpak of aan mijn 'aangedikte' conditie? Het lijkt alleszins vlotter te gaan dan de vorige keer.
Woensdag 23 juli 2008
M., m'n vriendin, komt in de voormiddag aanbellen. Vooraleer we richting het centrum trekken, babbelen we nog even bij in de zetel. Ook zij heeft nog'n verjaardagscadeautje voor me, want het is spontaan zo gegroeid dat we elkaars cadeau pas enkele maanden na de verjaardag geven. Niet bewust, eerder toevallig, maar dat maakt het net leuk. Deze keer krijg ik kleren, maar ze zijn net iets te klein voor mij... De eerste kleertjes voor Prutske liggen nu dus klaar in de kast, te wachten op zijn/haar komst.
Tegen de middag gaan we door, eerst gaan we'n pasta eten in de Pocomatto, daarna trekken we richting N.oeuf. Hier is er helaas wel een opdringerige verkoopster, die denkt mijn smaak te kennen en me 'n aantal kleedjes laat passen. Gelukkig heb ik M. bij me, die mijn smaak wél kent en me ruggesteunt wanneer ik aarzelend zeg dat ik het toch niet echt iets voor mij vindt. M. daarentegen komt met leuke dingen aandraven, ze lijkt mijn personal assistant wel :-) De boodschappentas zat deze keer gevuld met:
- een zwarte linnen broek
- een hemdje
- twee topjes
- een kleedje
- een tuniek
Daarna zijn we nog op zoek geweest naar 'n zwangerschapsjeansbroek, zonder succes.
Het was 'n leuke shopnamiddag en we hebben weer even kunnen bijbabbelen.
maandag 25 augustus 2008
Onze lieve assistente
Op ons werk zitten we met 4 moreel consulenten en 1 assistent-moreel consulent. Die laatste zorgt ervoor dat we niets tekort komen en (bijna) zorgeloos ons werk kunnen doen. Elk Centrum in Vlaanderen heeft zijn eigen assistent, maar ik ben ervan overtuigd dat die van ons de liefste, creatiefste en meest poëtische is. Vorige week vertelde ik haar over mijn droom waarin ik bevallen was en waarin ik overwelmd werd door moedergevoelens. Niet veel later kreeg ik onderstaande mail in mijn inbox met het leuke gedicht erbij:
Hier is alvast een gedichtje ... totaal geïnspireerd door u toen je daarstraks op mijn buro zo leuk kwam vertellen over de kleine dat je er nu al zoveel van houdt... vond het zo hartverwarmend hoe je er over sprak. Vandaar dit hersenspinseltje.
Moeder aan kind
Nooit zal ik vergeten,
de dag dat je welkom werd geheten.
Daar kwam je eindelijk, na lang verwacht,
9 maand heb ik iedere minuut aan je gedacht.
Je lag veilig en warm geborgen in mijn schoot,
langzaam maar zeker werd je stilaan groot.
Binnenin voelde ik je beetje bij beetje groeien,
net als ‘t knopje van een bloem, ging je bloeien.
Vanaf de eerste dag sloot ik je reeds in mijn hart,
‘ t gevoel van een moeder voor een kind is iets heel apart.
S., heel erg bedankt voor dit lieve gedicht, maar ook voor de fijne momenten op het werk, de liftjes naar huis en je heerlijke kookresultaten!
Een droom ... deel 5
Vrijdag 11 juli 2008
Een vrije dag en we krijgen bezoek, joepie! L. en S. komen langs en aangezien L. en ik elkaar kennen van onze Erasmus-uitstap naar Portugal, besluit ik 'n Portugees hoofdgerecht klaar te maken: 'Frango e arroz de Braga'. Als voorgerecht is er ajuinensoep, als nagerecht 'n stukje Limburgse vlaai. Het was niet zo simpel om iets te vinden wat ik kon klaarmaken, want L. is allergisch voor koeienmelk en citrusvruchten, ik mag geen mozzarella, feta, rauwe groenten, gerookte vis, schelpdieren, ... Toch heb ik het gevoel dat iedereen content was met de menu. Het was ook de eerste keer dat ik risotto maakte en ik moet het zeggen, het is me goed gelukt!
Tussen het voor- en hoofdgerecht toon ik hen de echo's. Hun reactie was zoals ik me ingebeeld had: enthousiast, ik-wist-het, en proficiat! Blijkbaar had ze het echt voorspeld, want bij de cadeautjes die ze bij hadden, werd inderdaad rekening gehouden met de mogelijkheid dat ik zwanger was: een fles Moscatel (zoete wijn uit de streek waar L. en ik in Portugal zaten) voor Arthur en voor mij een prachtig champagneglas van Ritzenhoff met 'n elfje (aangezien ik 'n tijdje geen alcohol zal drinken).
Ik besef nu ook dat ik het liefst van al het nieuws aan iedereen persoonlijk zou brengen, maar dat lijkt me niet echt haalbaar. Onze agenda zit al zo vol geboekt, dat als ik moet wachten om het aan iedereen persoonlijk te vertellen, sommigen het pas zullen weten als Prutske er al is ... Dat lijkt me dan toch ook weer niet zo'n geweldig idee, wel?
Zaterdag 12 juli 2008
Schoonzus D. heeft een bakfiets gekocht, zodat ze haar Bloemen veilig door de stad kan loodsen. Aangezien Arthur 'n tijdje bij een fietsenmaker gewerkt heeft en O. wel wat hulp kon gebruiken, trekken we met z'n tweetjes naar Antwerpen. D. moet in de voormiddag nog wat werken, dus 'babysit' ik 'n tijdje op haar dochtertjes, met veel plezier uiteraard. Wanneer D. thuis komt, beginnen we aan een heuse picknick in huis (de tafel ligt vol met bakfietsonderdelen) en in de namiddag vertrekken we met J., een vriendin van D., naar het park in de buurt, zodat de kindjes zich er kunnen uitleven. Uiteindelijk belanden we er op 'n terrasje, waar we genieten van 'n fris drankje (blijkbaar is 'n warme chocomelk 'not done', 'k had er nochtans echt zin in ... ) en de kindjes zich nat maken in het waterparcours. 's Avonds vervoegen de mannen ons en dineren we op hetzelfde terras. Als we terug naar Limburg vertrekken, ben ik een hoop tips, raad en 'n zak met zwangerschapskledij rijker
Zondag 13 juli 2008
In de voormiddag komen mijn ouders terug van hun reis naar Polen en Arthur en ik pikken ze op in Eindhoven. Ze hebben een fijne reis achter de rug, met een heus Pools huwelijksfeest inclusief. 't Zal wel de moeite geweest zijn!
In de namiddag waren we uitgenodigd op een babyborrel, waar we ons blijde nieuws meldden aan de ouders D. & S. van de feesteling. Ze zijn al een tijdje supporters van ons en waren dus ook heel content ;-) L., de zwemmende zwangere vriendin, was er ook en al gauw gingen de gesprekken over babykledij, -materiaal, -lijsten, -borrels, enzovoort. Zowel L. als S. wezen me erop dat ik toch best zwangerschapskledij in de solden probeerde te kopen, aangezien ik ze misschien vanaf 12 weken toch wel zal nodig hebben. Tja, dit advies kan ik toch niet zo maar laten liggen, hé ...
Dinsdag 15 juli 2008
Na bijna 4 weken onvoltallig op het werk te zijn, zijn we nu weer met z'n 5-en op post in ons centrum in Genk. Tijd voor een uitgebreide vergadering en ... de aankondiging van het nieuws. Tijdens de lunchpauze trok ik aarzelend m'n trui uit (want het was best wel fris die dag), waardoor de rebus op m'n T-shirt duidelijk te zien was. Ze hadden het allemaal redelijk snel gezien, maar de boodschap werd niet onmiddellijk gevonden. Blijkbaar heeft de maan iets weg van een banaan, waardoor het natuurlijk niet zo simpel is. Een voor een kwamen ze erachter en een voor een stuurden ze een 'proficiat' in m'n richting, soms aangevuld met een dikke knuffel. Héhé, wat een opluchting dat ik op m'n werk niet meer op m'n tanden moet bijten, dat ik niet 3x moet nadenken vooraleer ik iets zeg.
's Avonds is het weer zwemtijd ... of toch niet. L. is vandaag laat thuis gekomen van het werk en gaat niet mee zwemmen. Dilemma ... ga ik toch, maar dan zonder pauzepartner, of blijf ik bij L. en ben ik onsportief? Het wordt het laatste: een avondje gevuld met het bladeren door catalogi van babywinkels, het uitwisselen van ervaringen en raad, gezellig een kommetje nootjes verorberen en zachtjes over de buik strelen. Het is zo fijn om samen zwanger te zijn!
Die avond krijg ik ook telefoon van M., een supergeweldige vriendin die ik ken van het secundair. We zien elkaar helaas niet zo vaak, maar we hebben nog steeds maar een woord nodig om elkaar te begrijpen. Ik ben blij dat ze belt, want zij weet het goede nieuws nog niet. Ik wil het haar het liefst persoonlijk vertellen, net zoals iedereen trouwens, maar ik kan m'n mond natuurlijk niet houden. Ze vindt het geweldig nieuws en wil graag met me gaan winkelen, voor mamakledij. We spreken af voor volgende week woensdag, ik kijk er naar uit!
woensdag 20 augustus 2008
Een droom ... deel 4
Woensdag 2 juli 2008
Terug naar de gynaecoloog voor een tweede controle. Vandaag wordt de PAP-A-test gedaan en wordt er weer een echo gemaakt. Prutske is nu bijna 4 cm en we kunnen al heel duidelijk de handjes, voetjes en het hoofdje zien. Hij/zij heeft zelfs al gezwaaid naar ons ;-) We stonden er echt van versteld hoe goed je alles al kon onderscheiden!
's Avonds heb ik vergadering op het werk. Na de vergadering brengt S., onze assistente, me weer naar huis en in de auto flapt het eruit: "Er komt een derde O. (achternaam Arhtur) bij" en zei antwoordt heel vrolijk: "Krijgt D. (mijn schoonzus) weer een kindje!" Euhm ... nee, dus ... ;-)
Het was misschien niet zo slim van mij om het in de auto te vertellen, want nu wist ze niet goed waar focussen: op de weg of op haar enthousiasme! Nu ja, we zijn veilig thuis geraakt, dat is het belangrijkste.
Vrijdag 4 juli 2008
Elke eerste vrijdag van de maand organiseert het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum de Café Caré-activiteiten. Aangezien ik een beetje mee help met het uitwerken, kom ik ook regelmatig helpen op de activiteiten zelf. Deze vrijdag was het een Tropical-avond met salsales, zuiderse muziek, heerlijke cocktails (naar't schijnt) en lekkere fris fruit. Ook op deze avond is er een collega die te weten is gekomen dat ik zwanger ben, maar het exacte verhaal kan ik jullie pas later vertellen ... Nieuwsgierig? Nog even geduld ...
Maandag 7 juli 2008
6u40 ... ik moet opstaan ... maar ik voel me nog zo moe ... Vrijdagavond is het laat geworden, zaterdagavond nog later, want we mochten naar een trouwfeest (waarvan bruid L. trouwens schitterde). Om 2u30 lag ik in mijn bed, uitgeput. De dag nadien kwamen mijn nonkel, neef en vriend van mijn nicht onze oude zetels ophalen. Niet dat ze op een ongelooflijk vroeg uur aan onze deur stonden, maar toch, het was pijnlijk. In de namiddag waren we uitgenodigd op een BBQ-die-geen-BBQ-werd-omwille-van-het-weer. Gelukkig werd dat niet te laat, want anders had het helemaal een ramp geweest. Maar maandag bleef toch een ochtend met kleine oogjes en een zeer klein energie-gehalte. In de namiddag werd het helaas niet beter en 's avonds was het kaarsje volledig gedoofd. 'n Uurtje slapen op de zetel doet me deugd en ik voel me terug iets beter.
Dinsdag 8 juli 2008
De dag nadien, hetzelfde scenario, alleen gaan we 's avonds nog zwemmen met L. (je weet wel, L. die ook zwanger is) & F. Vol goede moed verzamel ik mijn zwemgerief en ga ik op zoek naar mijn badpak. Mijn bikini is bovenaan helaas iets te klein en dus wurm ik me noodgedwongen in mijn badpak. Nu ja, wurmen is misschien niet het juiste woord: aangezien het label een kindermaat vertoonde, kan je wel inbeelden dat dit badpak zijn beste tijd wel gehad heeft. Eens in het water, lijkt het 2 keer uit te zetten en blijkt het stofje niet zoveel meer voor te stellen. Och ja, er gebeuren geen genânte dingen en na enkele baantjes, afgewisseld met wat langere babbelpauzes, begeven we ons weer richting douche en kleedhokjes. Nog wat napraten in de cafetaria en daarna weer naar huis. Thuis verorberen Arthur en ik nog'n lekker groot stuk pizza (zelfgemaakt door chef-kok Arthur) en sleep ik me richting bed.
Woensdag 9 juli 2008
Het begint een beetje afgezaagd te worden, maar vandaag kom ik weer thuis met het gevoel alsof ik compleet leeg ben. Aangezien Arthur in de woonkamer een lamp aan het ophangen is, kruip ik boven eventjes in bed. Een beetje later, komt Arthur me wakker maken, zodat ik de lamp kan bewonderen. Het blijkt al 20u30 te zijn en ik heb dus meer dan 2u geslapen! Toch heb ik niet het gevoel dat dat voldoende was. Het lijkt alsof ik maar niet recupereer van het zware weekend en blijkbaar zou dat kunnen kloppen. Het schijnt typisch te zijn dat een zwangere vrouw niet zo gemakkelijk weer 'bijkomt' van een slaaptekort. Ik heb m'n les nu wel geleerd en neem me voor er in de toekomst toch wat op te letten. Gelukkig kan ik morgen 'n uurtje langer slapen, oef!
maandag 18 augustus 2008
Een droom ... deel 3
Maandag 16 juni - zaterdag 28 juni 2008
Onze reis naar Kreta verschilde wel lichtjes met die van de andere reizen. Vooral op vlak van eetgewoonten, was het een hele aanpassing. Terwijl Arthur regelmatig genoot van een Griekse salade, moest ik die lekkere gezonde groentjes laten voor wat ze waren. Het kiezen van een maaltijd was steeds een strijd: waar heb ik zin in? Mag ik dat eten? Gaat het niet te veel zijn? Op de een of andere manier slaagde ik er ook steeds in om de dingen uit te kiezen die ze niet hadden en dus mocht ik weer een half uur boven de menukaart zitten staren tot ik ontdekte waar ik zin in had. Vaak had ik dan na 6 happen het gevoel alsof ik zou ontploffen. Bord even aan de kant en een kwartiertje later weer 6 happen binnen spelen. Eten werd een ware strijd en Arthur maakte zich wel eens zorgen over het feit of ik wel genoeg at. Ook drinken was steeds goed uit de doppen kijken: als er ijsblokjes in zaten, werden die vakkundig verwijderd en kreeg Arthur een extra lading of belandden ze ergens in een plantenbak.
Om te voorkomen dat ik een zwangerschapsmasker zou krijgen, moest ik m'n gezicht en hals regelmatig insmeren met een Sun Block. Niet dat ik me anders niet zou moeten insmeren, maar nu kreeg ik het fenomeen van 'wit gezicht - bruin lichaam'. Zo'n Sun Block smeert ook niet zo gemakkelijk uit, dus na het smeren, hielden we eerst een 'witte vlekken-controle'.
Dat geuren me misselijk kunnen maken, bleek helaas ook in Kreta. Na een intense wandeling naar enkele ruïnes, vroeg Arthur me even een stapje achteruit te doen, want er was iemand die een foto wilde trekken en vermoedelijk was het niet de bedoeling dat we erop stonden. Op die manier belandde ik in een oude 'kamer' die dienst deed als geitenstal. De geur van geitenk*k werd me echt te veel en voor ik het wist, belandde mijn ontbijt tegen de muur. 't Is te hopen voor die man, dat hij zijn foto al getrokken had ... Daarna kreeg ik steeds een waarschuwing van Arthur als er geiten in de buurt waren: "Opgepast, chèvres chauds!"
Op het strand liggen is nooit mijn favoriete bezigheid geweest, maar nu in bikini met een beginnend buikje, dat niet echt duidelijk van een zwangerschap komt, was het weer zelfvertrouwen onder nul. Arthur moest steeds de vraag beantwoorden: "Is die zwanger of is die gewoon dik?". Op die manier probeerde ik te achterhalen of er een verschil was. Hij deed mooie pogingen om ervan te overtuigen dat het 'bij u niet zo erg is' en dat 'je wel een verschil ziet, hoor'. Tja, we zullen hem dan maar geloven, zeker?
Tenslotte was het een beetje afwachten of ik nog genoeg energie had om de Samariakloof te doen. We hadden bij de gynae nagevraagd of dit verstandig was, maar het bleek allemaal af te hangen van mijn 'normale conditie'. Normale conditie?! Ik heb gewoon nuldebotten conditie... Als voorbereiding hadden we een paar andere wandelingen gedaan, maar vooral de klim was vreselijk tanden bijten en afzien. Tot de dag voor de wandeling in de kloof heb ik getwijfeld, maar ik ben toch erg blij dat we het gedaan hebben! We hebben er 5 uur over gedaan (een mooi gemiddelde), maar aangezien de eerste helft vooral afdalen (in de schaduw) is en de tweede helft vooral plat naast een riviertje (wel in de volle zon, maar het water zorgde voor afkoeling) liep, was het goed te doen. De natuur was er prachtig, dus het afzien was wel degelijk de moeite waard.
De eerste reis heeft Prutske al achter de rug ;-)
Zondag 29 juni 2008
De ouders van A. kwamen zondag terug van hun reis naar Frankrijk. Hoewel het bijna dreigde te mislukken door een BBQ, kregen we toch ook de familie van 't Stad' (D. zus van A., met haar Bloemen en bijna-man O.) naar Limburg en zaten we dus met een hele bende na te praten over hoe onze reizen geweest waren (D. en O. waren met de kindjes naar Frankrijk geweest). Na een uurtje fijn keuvelen, gaat Arthur naar 'het toilet' en komt terug met zijn rebus T-shirt. De moeder en zus van Arthur zaten er als eerste op te staren, maar het waren O. en de vader van Arthur die het raadsel het snelst ontrafeld hadden. Het is leuk als iedereen het nieuws door heeft, maar ook wel wat angstaanjagend als er plots 8 armen op je komen afgevlogen ;-) Bij sommigen waren er traantjes in de ogen, maar bij allemaal stond er een grote glimlach op hun gezicht. Hoewel Grote Bloem niet goed door had waarover het allemaal ging, lachte ze toch vrolijk mee. En op de vraag: "Moet het een jongen of meisje worden?", zei ze zonder al te veel twijfelen: "Een meisje". Ik doe m'n best, ik doe m'n best :-) Ik ben erg opgelucht dat we weer wat minder moeten zwijgen en dat ik 1001 vragen kan stellen aan D. Op de friet met andalouse en curryworst/frikandel special (waar ik sinds Kreta al zin in heb) moet nog even wachten, want D. heeft heerlijke spaghetti gemaakt. Ik smul er met smaak 2 bordjes van op en ben toch wel content dat ik op culinair gebied terug het 'bekende en gekende' voor m'n neus krijg.
In ieder geval, we kunnen er gerust op zijn dat Prutske in twee families terecht komt waar hij/zij erg graag gezien zal zijn. Alleen over de namen moeten we het nog eens hebben: oma en opa Mol, oma en opa Gellik? Zoiets?
Maandag 30 juni 2008
Yes yes, ik heb mijn friet andalouse met curryworst special gekregen! Ik heb ervan genoten en ben voldaan! Mmmm ...
Dinsdag 1 juli 2008
Arthur krijgt een sms van vrienden van ons, L. & F. Ze zitten in Hasselt op een terras en vragen of we geen zin hebben om erbij te komen zitten. L. is ondertussen ook 5 maand zwanger en dus leek het ons wel leuk om hen het goede nieuws toch ook al maar te melden. De verrassing was niet immens groot, want ze waren al op de hoogte van't feit dat we al een tijdje aan't proberen waren. Toch merkte je bij hen ook een soort van opluchting en deed het ons goed om te zien dat ze content waren voor ons. Al gauw begonnen L. en ik verhalen uit te wisselen en kreeg ik een hoop tips. Het heeft wel iets, zo samen een zwangerschap beleven, zij weliswaar met een 'voorsprong'.
vrijdag 8 augustus 2008
Een droom ... deel 2
Maandag 9 juni 2008
Gisteren hebben we mijn verjaardag gevierd met moeke, vake, broer B., zus H. en haar vriend M. Ik keek er al een tijdje naar uit. Niet alleen het samen zijn, vond ik een leuk vooruitzicht, vooral het eindelijk mogen verklappen van ons geheimpje beloofde een hoogtepunt te worden. En dat was het ook ... Arthur droeg zijn rebus T-shirt met als boodschap 'Ik word papa'. Om er zeker van te zijn dat iedereen het samen zou ontdekken, had hij eerst een gewoon rood T-shirt aan en heeft hij het speciale shirt aangedaan als alle genodigden er waren. Mijn zus was de eerste die opmerkte dat hij iets anders droeg en begon de rebus op te lossen. Het duurde even, maar toen ze het eindelijk ontcijferd had, riep ze: "Is 't écht?! ... ben ik de eerste die het door heeft? ... ja? ... dan zwijg ik nog even." Mijn vader had het als tweede in de gaten en zijn reactie was een brede glimlach met dezelfde vraag: "Echt?" Hij moedigde mijn moeder aan om de boodschap ook te ontrafelen en samen met mijn broer ontdekte ze wat we te vertellen hadden. De hele familie leek in extase en we werden langs alle kanten plat geknuffeld. Blijkbaar had mijn moeder toch al een voorgevoel en had mijn broer het er zaterdag nog over gehad. Bizar, maar ik geloof hen wel. Voor mijn ouders hadden we ook een rebus T-shirt voorzien met de melding: "Ik word opa/oma." De voorwaarde dat ze dit de eerste 2 maand niet mochten dragen, lokte wat protest uit, maar ze begrepen het toch. En nu mogen zij beginnen aan de zware taak, waar wij al een tijdje mee bezig zijn: zwijgen.
Mijn moeder en zus begonnen in gedachten de Hema en kinderwinkels al te plunderen. Mijn vader kreeg er een paniekaanval door en was al aan het bedenken hoe hij dit kon voorkomen. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat mijn ouders hun kleinkind (en hopelijk in de toekomst 'kleinkinderen') gaan verwennen en vertroetelen, maar ook streng zullen zijn als het nodig is. Mijn zus zal een toffe, speelse en creatieve tante worden (als je haar als kind vroeg wat ze later wilde worden, antwoordde ze: suikertante) en mijn broer zal voor de nodige wetenschappelijke, culturele en muzikale achtergrond zorgen.
Ik hoop in ieder geval dat ik later de opvoeding aan mijn kind kan geven die ik van mijn ouders gekregen heb: met stimulans tot zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, open, creatief, 'rechtvaardig', veel ervaringskansen, duidelijke grenzen en met aandacht voor wie we als individu zijn.
Op lichamelijk vlak heb ik me al beter gevoeld ... Gisteren voor de eerste keer boven de WC-pot gehangen en het zweet stond op mijn voorhoofd. Prettig is het niet. Ik heb sneller honger (wat voor een misselijk gevoel zorgt), maar nergens zin in, een zeer vervelende en frustrerende combinatie. De enige drank die ik echt graag drink, is Aquarius Blue Ice, wat betreft eten heb ik m'n ding nog niet gevonden. In de namiddag schreeuwt mijn lichaam om rust en als ik thuis kom van het werk, leg ik me vaak op de zetel voor een uurtje. Zaterdag heb ik 2 uur geslapen in de namiddag, Arthur is zelfs naar de winkel geweest en ik heb niet eens gemerkt dat hij weg is geweest.
Straks gaan we voor de eerste keer naar de gynaecoloog. Joepie!
Mijn moeder en zus begonnen in gedachten de Hema en kinderwinkels al te plunderen. Mijn vader kreeg er een paniekaanval door en was al aan het bedenken hoe hij dit kon voorkomen. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat mijn ouders hun kleinkind (en hopelijk in de toekomst 'kleinkinderen') gaan verwennen en vertroetelen, maar ook streng zullen zijn als het nodig is. Mijn zus zal een toffe, speelse en creatieve tante worden (als je haar als kind vroeg wat ze later wilde worden, antwoordde ze: suikertante) en mijn broer zal voor de nodige wetenschappelijke, culturele en muzikale achtergrond zorgen.
Ik hoop in ieder geval dat ik later de opvoeding aan mijn kind kan geven die ik van mijn ouders gekregen heb: met stimulans tot zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, open, creatief, 'rechtvaardig', veel ervaringskansen, duidelijke grenzen en met aandacht voor wie we als individu zijn.
Op lichamelijk vlak heb ik me al beter gevoeld ... Gisteren voor de eerste keer boven de WC-pot gehangen en het zweet stond op mijn voorhoofd. Prettig is het niet. Ik heb sneller honger (wat voor een misselijk gevoel zorgt), maar nergens zin in, een zeer vervelende en frustrerende combinatie. De enige drank die ik echt graag drink, is Aquarius Blue Ice, wat betreft eten heb ik m'n ding nog niet gevonden. In de namiddag schreeuwt mijn lichaam om rust en als ik thuis kom van het werk, leg ik me vaak op de zetel voor een uurtje. Zaterdag heb ik 2 uur geslapen in de namiddag, Arthur is zelfs naar de winkel geweest en ik heb niet eens gemerkt dat hij weg is geweest.
Straks gaan we voor de eerste keer naar de gynaecoloog. Joepie!
Dinsdag 10 juni 2008
Gisteren, 17u30, hebben we voor de eerste keer écht kennis gemaakt met Prutske, zoals Arthur ons kleintje noemt. Hoewel de 2 testen die we deden wel uitwezen dat ik zwanger was, was de echo van gisteren pas de moment waarop het echt tot ons doordrong. Op het scherm zagen we een heel klein lijntje (0,87 cm groot, nu ja, eerder klein) en een klein hartje dat stevig doorklopte. Het horen kloppen van dat hartje was helemaal een wow-moment! Zo bizar. 87 mm, maar toch al een hartslag die klaar en helder was. En ja, het is er eentje, toch wel een opluchting. Ik ben uitgerekend voor 27 januari 2009, wat betekent dat ik nu 7 weken zwanger ben.
Volgende week vertrekken we naar Kreta, dus ik had wel een aantal vraagjes.
Waarop moet ik letten op reis?
Thuis gekomen van de gynae begon ik in de informatie te bladeren die we meekregen en plots besefte ik dat we nog heel veel in orde moeten brengen! Het feit dat ik bijvoorbeeld mijn schoonzusje niet kan raadplegen, vind ik erg jammer, want ik ben ervan overtuigd dat ze mij heel wat goede tips zou kunnen geven. Och ja, nog eventjes en de hele wereld mag weten dat wij ons eerste Prutske verwachten.
Volgende week vertrekken we naar Kreta, dus ik had wel een aantal vraagjes.
Waarop moet ik letten op reis?
- geen kraantjeswater of ijsblokjes
- geen verse (rauwe) groentjes
- geen feta of andere bereidingen van niet-gepasteuriseerde melk
- geen rauw vlees
- een sun block op m'n gezicht smeren
- opletten met zware inspanningen (de Samariakloof is nu eventjes een vraagteken geworden)
Thuis gekomen van de gynae begon ik in de informatie te bladeren die we meekregen en plots besefte ik dat we nog heel veel in orde moeten brengen! Het feit dat ik bijvoorbeeld mijn schoonzusje niet kan raadplegen, vind ik erg jammer, want ik ben ervan overtuigd dat ze mij heel wat goede tips zou kunnen geven. Och ja, nog eventjes en de hele wereld mag weten dat wij ons eerste Prutske verwachten.
Woensdag 11 juni 2008
Mijn verjaardag! Toen Arthur me een maand geleden vroeg wat ik het liefst voor mijn verjaardag wou, was het antwoord 'zwanger zijn'. Hoewel we het natuurlijk wel hoopten, was het moeilijk om te geloven dat die wens uitgekomen is. 's Morgens kwam ik beneden en vond ik mijn eerste verrassingen: de echo met als boodschap: "Gelukkige verjaardag, mama" en de laptop van Arthur met 4 websites van restaurantjes. Ik mocht kiezen waar we gingen eten, hij zou het allemaal regelen. Helaas bleek mijn eerste keuze niet mogelijk, wegens niet te bereiken. Op zich was dat geen ramp: ik worstelde al de hele dag met een slecht gevoel. De restaurantjes waren niet van de goedkoopste, maar sinds het begin van de zwangerschap at ik veel minder dan voorheen. Zou het niet wat jammer zijn om een dure maaltijd maar half of zelfs maar voor een kwart op te eten?! Gelukkig kon Arthur me hier in volgen en besloten we naar The Century te gaan. Je kan er heerlijk eten voor niet al te veel geld. De keuze is uitgebreid en gevarieerd. Uiteindelijk heb ik een simpele stoofvlees met frietjes gegeten, maar het heeft me enorm gesmaakt! Arthur had me ook nog een halsketting en bijhorende oorbellen gekocht, maar het mooiste cadeau blijft toch 'ons Prutske'.
Zondag 15 juni 2008
dinsdag 5 augustus 2008
Een droom ... deel 1
Sommigen hebben de rebus opgelost, anderen wisten het al, maar misschien had je ook al opgemerkt dat er een nieuw ticker zijn plaatsje heeft gevonden hier op deze blog. En ja, na 8 maanden teleurstelling, vloeken en tranen, is er eindelijk een droom die uitkomt. Aangezien aangeraden wordt om 3 maanden te wachten met het verkondigen van het grote nieuws, maar ik het heel erg moeilijk heb om mijn mondje te houden, ben ik toch al maar begonnen met een 'dagboekje' (als concept). Op die manier kunnen jullie alles toch van het begin meemaken en doorbreek ik de zwijgplicht niet.
Zondag 24 mei 2008
Al 5 dagen overtijd, maar toch hebben we een beetje schrik om te testen... Het is niet de eerste keer dat mijn lichaam me voor de zot gehouden heeft en de angst om weer een negatief resultaat onder onze neus te krijgen, maakt dat we twijfelen. Toch wagen we het er maar op en loop ik met een stick naar de badkamer. We hebben afgesproken dat ik naar beneden zou komen, zodat we samen op het resultaat konden wachten. Een - voor slecht nieuws, een + voor goed nieuws. Helaas liep het eventjes anders dan gepland. Nog voor de vloeistof het controle-venstertje bereikt heeft, zie ik al een dikke vette + verschijnen. Ik kan het niet geloven! Zie ik dit wel goed?! Netjes wacht ik toch maar even op het streepje bij de controle, want stel dat er iets misgelopen is met de test. Nee, hoor, het is duidelijk in orde.
Ik hol de trap af en zeg met een big smile tegen Arthur: "Je wordt papa." Hij kijkt me aan met zijn ogen duidelijk zeggend: "Ik geloof je niet" en hij zegt het ook: "Je bent me voor de zot aan het houden." Hij komt mee naar boven, staart naar de test en geeft me een enorme knuffel. We zijn ongelooflijk gelukkig, maar toch zijn we nog niet helemaal overtuigd. Maandag volgt een 2e test, om zeker te zijn, je weet maar nooit...
In de namiddag gaan we allebei naar een babyborrel: hij naar die van vrienden van hem, ik naar eentje van mijn collega. Een collega komt me ophalen en samen rijden we naar Rotselaar. In de auto vraagt ze me nog: "En jij?". Aarzelend antwoord ik: "Nog niets." Oooh, wat haat ik het om te liegen (bij deze: sorry L.). Op de babyborrel gaat het hoofdzakelijk over 1 ondwerp: baby's, baby's en baby's. Wie wordt de volgende? Ze gokken allemaal op L. en mij. Ik wil het uitschreeuwen: "Ja, ik word de volgende, want ik bent zwanger!!!" Uiteraard houd ik me in en probeer ik niets te laten merken. Het is verdorie moeilijk, want ik wil het gewoon aan iedereen vertellen.
Eenmaal thuisgekomen, ben ik terug bij Arthur en kunnen we weer eventjes samen genieten van ons geheimpje. Fijn, gezellig, nu nog met z'n tweetjes ...
Maandag 25 mei 2008
's Morgens doe ik, zoals afgesproken, een 2e test. De eerste vertrouwde Arthur niet: "Die test hebt ge van uw vake* gekregen en die heeft dat gewoon beïnvloed" ;-) Dat hij ongelijk had, bleek ook heel snel: weer verscheen er binnen de kortste keren een duidelijke roze streep. Oef, oef, oef!
Voor zij die het zich afvragen: neen, eigenlijk had ik niet echt iets door. De eerste maanden van proberen, 'voelde' ik ook steeds allerlei zaken die er echt wel op zouden wijzen dat ik zwanger was. De laatste maanden was ik er een krak in geworden om die 'symptomen' op een andere manier te verklaren en zo dus ook deze keer. Zelfs nu verwacht ik nog steeds dat 'Tante Rosa' plots komt opdagen. Het doet wat met een mens, hoor. Het is een emotionele rollercoaster geweest, de voorbije maanden.
In ieder geval, ik voel me niet misselijk, dat is al een opluchting. Wel heb ik 's morgens honger (dat heb ik normaal gezien niet), ben snel moe (maar of dat iets met de zwangerschap te maken heeft?) en heb een buikje (maar ja, dat komt gewoon omdat ik mijn buik niet meer intrek :-) Ik voel me dus niet echt zwanger, het is allemaal nog zo onwezenlijk. Ik denk dat het pas echt tot me zal doordringen als ik een hartslag hoor.
Om zeker-zeker te zijn, heb ik ondertussen ook een afspraak bij de gynae gemaakt. Op 9 juni mag ik op controle gaan en wordt hopelijk bevestigd wat we nu vermoeden/weten. Spannend!
's Avonds bel ik ook nog even naar m'n schoonzus om raad te vragen over kinderopvang. Met de smoes "Onze buren hebben gezegd dat ik al op zoek moet gaan naar kinderopvang vooraleer ik zwanger ben", probeer ik wat tips te ontfutselen. In plaats van tips, krijg ik een goed bedoelde 'preek' over me heen: "Je bent er te veel mee bezig, laat het maar z'n beloop gaan. Je hebt nog tijd genoeg om te zoeken." Ze heeft gelijk ... als ik niet zwanger zou zijn. Toch krijg ik, gelukkig, alvast wat raad mee, zodat ik weet waarop ik moet letten. Op het einde van het gesprek vraagt ze nog: "Ben je misschien al zwanger?", waarop ik al lachend antwoord: "Jaja, al 5 maand. Heb je't niet aan m'n buik gezien?". Gelukkig aanvaardt ze mijn antwoord: "Jaja, ik geloof u niet." Oef! Ik vind het -opnieuw- erg vervelend dat ik niet eerlijk kan zijn. Ik zou zo graag eerlijk zijn en gewoon mijn 1000 vragen op haar afvuren. Als mama van 2 kindjes zou ze me zeker nuttige raad kunnen geven, ze zou ook heel goed weten waarover ik het had. Ook vriendin L., die momenteel 4 maanden zwanger is, wil ik het vertellen. Samen een zwangerschap beleven, geweldig! Och ja, nog even doorbijten.
's Avonds hebben we't er nog over: wanneer gaan we het de familie vertellen? Hoe gaan we ze't vertellen? Arthur wil wachten tot we terug zijn van onze reis. Dat is nog meer dan een maand! Oh jee, hou ik dat wel vol?! Binnen een paar maand heb ik geen tanden meer, van al dat 'op mijn tanden bijten' :-)
* mijn vader zorgt ervoor dat bedrijven in orde zijn met de regelgeving op vlak van in vitro diagnostische testen, waartoe de zwangerschapstesten behoren. Deze test had hij van een bedrijf gekregen om na te kijken, maar hij heeft eigenlijk vooral de bijsluiter nodig en dus mocht ik de rest meenemen.
Maandag 2 juni 2008
Gisteren was weer een interessant dagje. Zaterdag waren we bij mijn ouders blijven slapen, maar aangezien zij aan hun tweede jeugd begonnen zijn, waren ze nog 'op stap', toen wij 's avonds toekwamen. Zondag was dus de moment waarop mijn moeder en ik konden bijbabbelen, want het was weer even geleden dat we elkaar gezien hadden. Op een bepaald moment ging het over zwangerschappen. Ze vermoedt dat een ex-klasgenoot van mij (en die is nu collega van mijn moeder) zwanger is en ze had het met een andere collega gehad over het vertellen dat je zwanger bent, enzovoort. M'n moeder stelde me alleszins gerust met de woorden: "Als jullie niet willen dat we het zeggen, zullen we onze mond houden, hoor." Ik vertelde haar dat we het hen wel vroeger zouden laten weten, maar dat we met de rest van de familie en vrienden wel zouden wachten tot ik 3 maand zwanger ben. Waarop ze zei: "Dat vind ik tof, maar ja, ik denk toch dat ik het aan u zou merken." Euhm...misschien toch niet ... :-) Gelukkig mag ik volgende zondag ons kleine geheimpje toch al delen met hen, want zwijgen niet gemakkelijk, hoor!
In de namiddag gingen we langs bij mijn grootmoeder, waar de maandelijkse familiebijeenkomst plaats vond. Samen met Laurens (het zoontje van mijn nicht) ben ik op slakkenzoektocht geweest, iets wat hij blijkbaar erg fascinerend vindt. 's Avonds, aan de tafel, zet ik me naast ons moeke en tegenover mijn 2 tantes. Eentje zegt heel serieus, met haar blik op mij gericht: "Allé, dit is dan de moedertafel." Ik had het echt niet verwacht en wist even niet goed wat antwoorden. Daarna flap ik eruit: "Mja, de toekomstige moeder-tafel dan.", waarmee ik niets verklap, maar ook niet lieg. Oef, dat verklappingsgevaar heb ik netjes omzeild.
Vandaag gaat het iets minder. 's Morgens ben ik behoorlijk misselijk en heb ik moeite om mijn koffie binnen te houden. Het lijkt alsof ik constant adem te kort krijg en op het werk zet ik dan ook onmiddellijk mijn raam open. Na het werk, ga ik samen met Arthur inkopen doen. Hij stelt enkele zaken voor die ik zou kunnen klaarmaken, maar ik heb nergens zin in. Het is misschien maar een idee, maar alle geuren lijk ik versterkt op te vangen en ik word er niet goed van: kaas, vis, zwoele parfum, ... Nadat we alles hebben betaald, ben ik blij dat ik buiten ben. Lucht!
Thuis maakt Arthur de maaltijd klaar: hotdogs met zuurkool. Normaal lust ik dit ook wel graag, maar de zuurkool doet m'n maag keren. Ik heb geen zin, maar weet dat ik best toch iets eet. Met tegenzin eet ik de eerste hotdog op en ik dwing mezelf om ook een tweede te eten. Zelfs een zak chips zou me niet kunnen verleiden, wat voor Arthur een teken is dat ik me serieus misselijk voel. Na tafel afgeruimd te hebben, kruip ik op de zetel en val ik in slaap. Moe, uitgeput, doodop. Misschien heeft het niets met zwanger zijn te maken, maar ik ben toch blij dat ik mijn ogen mag sluiten.
zondag 13 juli 2008
Still alive
Voor zij die misschien in paniek begonnen te schieten (of stilletjes begonnen te juichen): ik ben nog steeds alive & writing. Ik ben al een tijdje bezig met het schrijven van ons reisverslag van Kreta, maar het is steeds met stukjes en beetjes. Het zal hier dus nog wel verschijnen, maar geduld is misschien wel een handige eigenschap op dit moment ...
dinsdag 10 juni 2008
Wie vermoordde Al Mascarpone?
Vrijdag 6 juni, Al Mascarpone, de grote maffiabaas van Hasselt werd vermoord.
Wie heeft het gedaan?
Geleid door vragen en opdrachten, duik je samen met een team onder in de Hasseltse onderwereld. De speurtocht naar de moordenaar van Al Mascarpone leid je naar de gezelligste plekjes en cafés in Hasselt, terwijl je wordt ingewijd in een fictieve wereld van moord, verraad, samenzwering, drugs, ... Wie heeft het gedaan?
Met deze aankondiging wilden we ons maffiaspel bekend maken. Veel volk kwam er niet opdagen (6 teams), maar toch namen mijn collega's en ik onze rol als maffiabaas serieus op. Ik zat, als roze maffiabaas, in Het Hemelrijk, een café dat bekend staat om zijn aanbod van alle Belgische bieren. Mijn roze team kwam vrij snel toe en kreeg van mij een eerste bestelling drugs. Die moesten ze ophalen bij de andere maffiabazen, door bij hen een vraag correct te beantwoorden of opdracht goed uit te voeren. Ondertussen stroomden ook de andere teams binnen, om bij mij een zakje drugs te bemachtigen.
Hoewel de gemiddelde leeftijd rond de dertig lag, was het wel tof om te zien hoe iedereen opging in het spel, zowel deelnemers als maffiabazen. Na 2,5 uur speuren, lopen, vloeken, peinzen en puzzelen, kregen we het bericht dat de moordenaar gevonden was.
We kwamen nog met iedereen samen op de Grote Markt om na te praten bij een glaasje Limoncello en de winnaars in de bloemetjes te zetten.
Het was tof en de algemene boodschap was: volgend jaar opnieuw!
vrijdag 30 mei 2008
Variatie
Woensdag zei een collega uit Tongeren tegen me: "We hebben zoveel variatie in onze job, dat maakt het net zo leuk en dat is de reden waarom ik dit werk graag doe."
Dat zet je even aan het denken en dan moet ik concluderen dat we inderdaad een functie met veel variatie hebben, wat het steeds boeiend maakt.
Deze en volgende week zijn daar een heel goed voorbeeld van:
(laat je niet vangen: we doen wel heel wat meer dan wat opgesomd staat, maar dit zijn de 'hoofdactiviteiten')
Het feit dat ik toffe collega's heb, mooie uren heb en niet te ver van thuis werk, maakt het natuurlijk alleen maar beter. Jaja, dit kan ik nog wel even volhouden ;-)
PS In Tongeren zoeken ze nog een enthousiaste collega!
Dat zet je even aan het denken en dan moet ik concluderen dat we inderdaad een functie met veel variatie hebben, wat het steeds boeiend maakt.
Deze en volgende week zijn daar een heel goed voorbeeld van:
(laat je niet vangen: we doen wel heel wat meer dan wat opgesomd staat, maar dit zijn de 'hoofdactiviteiten')
- maandag: teamvergadering
- dinsdag: schrijven van een tekst voor een huwelijksplechtigheid
- woensdag: meehelpen op het festival 'Bokes in het gras' van de collega's in Hasselt
- donderdag: intervisie, waarbij we raad en tips krijgen die we kunnen gebruiken in onze begeleidingen met cliënten
- vandaag: cliënt
- maandag: cliënt
- dinsdag: voormiddag verder uitwerken van het maffiaspel, namiddag vrij, 's avonds gesprek met een koppel in verband met een huwelijksplechtigheid
- woensdag: nog niet concreet ingevuld, waarschijnlijk fine tunen van mijn tekst voor de huwelijksplechtigheid
- donderdag: vorming rond rouwzorg
- vrijdag: voorbereiden van het maffiaspel, 's avonds = Maffiaspel in Hasselt City!
Het feit dat ik toffe collega's heb, mooie uren heb en niet te ver van thuis werk, maakt het natuurlijk alleen maar beter. Jaja, dit kan ik nog wel even volhouden ;-)
PS In Tongeren zoeken ze nog een enthousiaste collega!
donderdag 22 mei 2008
Big Boss
Op het werk hebben we sinds kort een labelmachine, je weet wel, zo'n 'rekenmachine-achtig' ding waarmee je lintjes kan printen. Collega's S. en M. vonden het geweldig speelgoed en gingen onmiddellijk aan de slag. Onze centrale agenda werd omgedoopt tot 'het boek van Sinterklaas', de WC werd 'de pot', enzovoort.
Toen begonnen we bijnamen voor elkaar te verzinnen, die we met veel gegiechel en gegrinnik op de deuren van het kantoor van de respectievelijke collega's plakten.
Collega D., als enige man hier in het Centrum, werd gedoopt tot 'De haan van 't kiekenkot'. Collega M. werd 'Groentje' (als nieuweling) en S. werd 'd'Ouwe' (als oudste van het team) en 't Omnivoorke' (want ze houdt van eten) en ik ... kreeg de naam 'Big Boss' ...
Hoe komen ze daarbij?! Het zal alvast niet aan mijn gestalte gelegen hebben (nu ja, toch niet in de hoogte). En ik sta niet boven hen, want we zijn gelijk(w)aardige collega's. Is het dan omdat ik graag gestructureerd te werk ga? Of omdat ik graag de touwtjes in handen heb? Omdat ik steeds met veel overgave, als een heuse mierenneuker (ook een bijnaam van me hier op't werk), hun teksten verbeter? Ik weet het niet ... Ik weet ook niet goed of dit als een compliment moet beschouwen of dat ik mijn personeel terecht moet wijzen ... ?!
Toen begonnen we bijnamen voor elkaar te verzinnen, die we met veel gegiechel en gegrinnik op de deuren van het kantoor van de respectievelijke collega's plakten.
Collega D., als enige man hier in het Centrum, werd gedoopt tot 'De haan van 't kiekenkot'. Collega M. werd 'Groentje' (als nieuweling) en S. werd 'd'Ouwe' (als oudste van het team) en 't Omnivoorke' (want ze houdt van eten) en ik ... kreeg de naam 'Big Boss' ...
Hoe komen ze daarbij?! Het zal alvast niet aan mijn gestalte gelegen hebben (nu ja, toch niet in de hoogte). En ik sta niet boven hen, want we zijn gelijk(w)aardige collega's. Is het dan omdat ik graag gestructureerd te werk ga? Of omdat ik graag de touwtjes in handen heb? Omdat ik steeds met veel overgave, als een heuse mierenneuker (ook een bijnaam van me hier op't werk), hun teksten verbeter? Ik weet het niet ... Ik weet ook niet goed of dit als een compliment moet beschouwen of dat ik mijn personeel terecht moet wijzen ... ?!
maandag 19 mei 2008
Lied van de maand - Mei
Everything for free - K's Choice
Waarom dit geschift lied? Vandaag zijn Arthur en ik 8 jaar samen en daar is dit lied de oorzaak van. In, ik denk '98 of '99, schreef ik bij Yahoo Classifieds (te vergelijken met MSN) een oproep die begon met 'I don't know who you are, but you seem very nice, so will you talk to me'. Met die oproep wou ik in contact te komen met mensen van over de hele wereld, om over culturele verschillen te praten. Limburger - wereldburger, moet Arthur gedacht hebben en hij stuurde me een mail. Van het een kwam het ander en na een dik jaar besloten we dat het tijd werd om elkaar in 'het echt' te ontmoeten. De vonken sloegen onmiddellijk over en sindsdien gaan we onze toekomst samen tegemoet!
4 jaartjes erbij
In de familie komen er op korte periode 4 jaartjes bij: eentje bij mijn schoonbroer, eentje bij Arthur, eentje bij omie (oma van Arthur) en tenslotte nog eentje bij mezelf. Om dit allemaal te vieren, hebben we gisteren een gezamenlijk verjaardagsfeestje gehad bij ons thuis.
De Antwerpse tak van de familie kwam als eerste aan, maar blijkbaar was voor Grote Bloem de rit niet lang genoeg, want zij vertoefde nog in dromenland. Niet snel daarna volgden oma, opa (ouders Arthur) en omie, op de voet gevolgd door C. en D. (zus en schoonbroer). Na de 'Uitwisseling der Cadeaus', vlogen we in de patékes die mama D. ( oudste zus van Arthur) vanuit 't stad had meegebracht.
Alsof de heerlijke geur van chocolade het neusje van Grote Bloem bereikte, was ze eventjes later wakker en kwam ze met kleine slaapoogjes en een grote portie verlegenheid de woonkamer binnen. Klein Bloem stond ondertussen met haar schattige fonkeloogjes te bedelen bij haar papa O. om met kleine hapjes haar maagje te kunnen vullen. Terwijl de volwassenen zich amuseerden met gesprekken over allerlei, maakte ik voor Grote en Kleine Bloem een geïmproviseerd knutselhoekje waar ze met de plasticine kleurrijke diertjes konden maken. Nadat de interesse hierin uitgeblust was, speelden mama, Grote en Kleine Bloem en mezelf verstoppertje. Dat Kleine Bloem heel snel woorden en gedrag overneemt, bleek tijdens dit spel: ze keek even naar haar grote zus, draaide zich naar de muur, riep iets als 'een ... ien' en begon dan achter mama te zoeken. Ongelooflijk hoe snel zij bijleert!
Hoewel het weer niet zo schitterend was als vorig weekend, trokken we toch even met de hele bende naar het speelpleintje hier wat verder (alleen C. en D. stortten zich op de groentjes, zodat ze proper waren tegen dat we terug kwamen). Terwijl opa, oma en omie genoten van het zien van hun spelende (achter)kleinkinderen, begeleidde papa O. zijn dochters naar de glijbaan, op de schommel en over de wiebelende brug. Arthur nam vrolijk foto's van dit gezelschap en mama D. en ikzelf babbelden nog wat bij.
Na het verbranden van al die energie (voor de ene al wat meer dan voor de andere), werd het tijd om 'het volk' te spijzen. Weinig origineel, maar wel lekker: een broodjesbuffet met groentjes, slaatjes, (zelfgemaakte) bagels, (zelfgemaakte) hesp/kaascroissants, kaas, vlees, ...
Daarna vertrok iedereen weer stilletjes aan naar huis en ploften Arthur en ik in de zetel om nog naar een (akelige, ieuw) aflevering van Navy NCIS te kijken.
Het was een gezellige namiddag en ik heb enorm genoten van de guitige glimlachen van de Bloemen, die telkens opnieuw zo hard gegroeid zijn en me steeds weer verstomd doen staan over hoeveel ze bijgeleerd hebben!
De Antwerpse tak van de familie kwam als eerste aan, maar blijkbaar was voor Grote Bloem de rit niet lang genoeg, want zij vertoefde nog in dromenland. Niet snel daarna volgden oma, opa (ouders Arthur) en omie, op de voet gevolgd door C. en D. (zus en schoonbroer). Na de 'Uitwisseling der Cadeaus', vlogen we in de patékes die mama D. ( oudste zus van Arthur) vanuit 't stad had meegebracht.
Alsof de heerlijke geur van chocolade het neusje van Grote Bloem bereikte, was ze eventjes later wakker en kwam ze met kleine slaapoogjes en een grote portie verlegenheid de woonkamer binnen. Klein Bloem stond ondertussen met haar schattige fonkeloogjes te bedelen bij haar papa O. om met kleine hapjes haar maagje te kunnen vullen. Terwijl de volwassenen zich amuseerden met gesprekken over allerlei, maakte ik voor Grote en Kleine Bloem een geïmproviseerd knutselhoekje waar ze met de plasticine kleurrijke diertjes konden maken. Nadat de interesse hierin uitgeblust was, speelden mama, Grote en Kleine Bloem en mezelf verstoppertje. Dat Kleine Bloem heel snel woorden en gedrag overneemt, bleek tijdens dit spel: ze keek even naar haar grote zus, draaide zich naar de muur, riep iets als 'een ... ien' en begon dan achter mama te zoeken. Ongelooflijk hoe snel zij bijleert!
Hoewel het weer niet zo schitterend was als vorig weekend, trokken we toch even met de hele bende naar het speelpleintje hier wat verder (alleen C. en D. stortten zich op de groentjes, zodat ze proper waren tegen dat we terug kwamen). Terwijl opa, oma en omie genoten van het zien van hun spelende (achter)kleinkinderen, begeleidde papa O. zijn dochters naar de glijbaan, op de schommel en over de wiebelende brug. Arthur nam vrolijk foto's van dit gezelschap en mama D. en ikzelf babbelden nog wat bij.
Na het verbranden van al die energie (voor de ene al wat meer dan voor de andere), werd het tijd om 'het volk' te spijzen. Weinig origineel, maar wel lekker: een broodjesbuffet met groentjes, slaatjes, (zelfgemaakte) bagels, (zelfgemaakte) hesp/kaascroissants, kaas, vlees, ...
Daarna vertrok iedereen weer stilletjes aan naar huis en ploften Arthur en ik in de zetel om nog naar een (akelige, ieuw) aflevering van Navy NCIS te kijken.
Het was een gezellige namiddag en ik heb enorm genoten van de guitige glimlachen van de Bloemen, die telkens opnieuw zo hard gegroeid zijn en me steeds weer verstomd doen staan over hoeveel ze bijgeleerd hebben!
vrijdag 16 mei 2008
Exquisa in de puree
Voor de mensen die 'Mijn Restaurant' volgen, zal deze titel wel alleszeggend zijn. Zowal Arthur als ik kijken graag en natuurlijk willen we dat Exquisa openblijft.
Hoewel ik me waarschijnlijk nooit 100% Limburgs zal voelen (m'n kei cool *not* accentje zal me er wel steeds aan doen herinneren dat m'n roots in de Kempen ligt), ben ik wel blij in Hasselt te wonen. Niet dat ik niet graag in Geel of Mol woonde, maar hier is het ook fijn toeven. Keuze uit 101 lekkere restaurantjes (zelfs mijn moeder, die anders nogal kritisch staat tegenover Limburgs, vind het culinair aanbod in Hasselt top), lekker sappig accent, gezellige mensen en gratis bussen (zeer handig!). Het is niet beter dan in Mol, maar wel anders.
Soit, ik wijk af ... Wie wil dat Exquisa naar de finale gaat, mag steeds een handje ... euhm ... sms'je toesteken: stuur HASSELT naar 3274.
Hoewel ik me waarschijnlijk nooit 100% Limburgs zal voelen (m'n kei cool *not* accentje zal me er wel steeds aan doen herinneren dat m'n roots in de Kempen ligt), ben ik wel blij in Hasselt te wonen. Niet dat ik niet graag in Geel of Mol woonde, maar hier is het ook fijn toeven. Keuze uit 101 lekkere restaurantjes (zelfs mijn moeder, die anders nogal kritisch staat tegenover Limburgs, vind het culinair aanbod in Hasselt top), lekker sappig accent, gezellige mensen en gratis bussen (zeer handig!). Het is niet beter dan in Mol, maar wel anders.
Soit, ik wijk af ... Wie wil dat Exquisa naar de finale gaat, mag steeds een handje ... euhm ... sms'je toesteken: stuur HASSELT naar 3274.
dinsdag 15 april 2008
Weekmenu 14/04 - 19/04
Het is weer even geleden, maar hier dan toch nog eens een weekmenu:
- ma & di: Mexicaanse kip met rijst
- woe & do: ovenschotel met puree, witte kool en gehakt
- vrij: spaghetti bolognaise
- za: uit eten met vrienden
vrijdag 11 april 2008
Lied van de maand - April
Soundtrack - House of the flying daggers
Dit een liedje uit de soundtrack van 'House of the flying daggers', een van de (letterlijk) MOOIste films die ik gezien heb. Oospronkelijk stond ik er wat weigerachtig tegenover, want ik ben niet zo'n fan van het Chinees, maar de beelden, de muziek, de harmonie, de kostuums en de gracieuze bewegingen maken hiervan een prachtige film!
(PS verwacht geen actiefilm ... )
donderdag 10 april 2008
Verlanglijstje
Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik weg ben van de kledij van Kaat Tilley. Daarnet weer 'per ongeluk' op haar site beland en dan beginnen mijn oogjes te fonkelen bij het zien van de prachtige ontwerpen. Mijn verlanglijstje:
Nu ja, ik vrees dat het bij verlangen zal blijven, want haar prijskaartjes zijn niet min ...
Nu ja, ik vrees dat het bij verlangen zal blijven, want haar prijskaartjes zijn niet min ...
Wat ís filosofie?
Gisteren organiseerden onze collega's van Hasselt een workshop 'Filosoferen met kinderen'. Het is een onderwerp dat me boeit en het leek ons een interessante activiteit om aan te bieden op klasbezoeken. Na de theorie, kwam de praktijk. We begonnen met een spel waarbij we in een kring zaten met 1 stoel minder dan het aantal personen. Een deelnemer staat in het midden van die kring en stelt een 'voorwaarde': "Iedereen die ... verwisselt van stoel." Op die manier komt de persoon die te traag was, en dus geen lege stoel meer had, in het midden van de kring te staan. Er waren 3 rondes met telkens een ander soort vraag:
Het klinkt misschien allemaal belachelijk, maar ik daag jullie uit: ga eens samen zitten met een groep vrienden, familie, kinderen, ... en probeer maar eens 'het antwoord' te vinden op: "wat is raar?" Zij die het antwoord menen te kennen, mogen het me altijd laten weten.
- vragen waarbij het antwoord 'aanwezig' en zichtbaar is, vb. "Iedereen die groene ogen heeft, verwisselt van plaats."
- vragen waarbij het antwoord niet zichtbaar is, vb. "Iedereen die een kat heeft, verwisselt van plaats."
- vragen waarbij een mening wordt gevraagd, vb. "Iedereen die vindt dat leerkrachten meer recht op vakantie hebben, verwisselt van plaats."
- zijn honden beter dan katten?
- is de weg belangrijker dan de bestemming?
- zijn mensen met huisdieren dierenvrienden?
- wat is raar?
Het klinkt misschien allemaal belachelijk, maar ik daag jullie uit: ga eens samen zitten met een groep vrienden, familie, kinderen, ... en probeer maar eens 'het antwoord' te vinden op: "wat is raar?" Zij die het antwoord menen te kennen, mogen het me altijd laten weten.
Abonneren op:
Posts (Atom)
