Goede tijden, slechte tijden

Hoe wisselvallig kunnen enkele dagen zijn? En dan heb ik het niet over het weer, maar over hoe ik me voel.

Vrijdagavond was het spelletjesavond bij vrienden in Eksel. Hoewel ik me erg moe voelde, heb ik toch even op m'n tanden gebeten en ben ik uiteindelijk meegegaan. En maar goed ook, want het was echt gezellig! Bij het eerste spelletje (naam even vergeten ... ) eindigde ik in het midden. Het tweede spel 'Attila' heb ik over gelaten aan de anderen, aangezien we met te veel waren (ik heb dan de rol van 'spelbegeleider' maar op mij genomen). De avond heb ik in glans beëindigd met 'Saboteurs' waarbij de saboteurs (waarvan ik ook eentje was) door een goede samenwerking het spel gewonnen hebben.

Zaterdag was een prachtdag: ons nichtje Grote Bloem is in augustus verjaard en sinds haar 2e verjaardag hebben we een traditie opgebouwd: van ons krijgt ze geen cadeautje, maar een uitstap. Zo zijn we al naar de Efteling, de binnenspeeltuin en de zoo geweest. Dit jaar stond de musical Floddertje in Eindhoven op het programma.
Normaal gezien heeft Grote Bloem even de tijd nodig om te ontdooien, vandaag was een uitzondering. We hadden met D., O. en hun bloemen afgesproken op de parking aan het Parktheater. We stapten uit en Grote Bloem kwam al op ons afgevlogen, klaar om een dikke knuffel te geven en ons er nog eens aan te doen herinneren dat we "vandaag naar toneel gaan, hé". Ongelooflijk dat zo'n stralend gezichtje je zo'n warm gevoel kan geven. Daar doen we het toch voor! Eenmaal in het Parktheater kozen we voor Grote Bloem een leuk kussen uit, zodat ze hoog genoeg zou zitten om alles goed te kunnen volgen (goede TIP voor enkele Belgische schouwburgen!). In tegenstelling tot enkele kindjes die luidkeels door de zaal riepen "Ik wil nahaaar huihuis!", genoot Grote Bloem van het zingen, dansen, springen en gekkebekketrekken van de acteurs. Toen we haar achteraf vroegen of ze het leuk vond, straalde haar gezichtje. Ook bij het applaudiseren, deed ze haar uiterste best om haar handjes zo hard mogelijk op elkaar te kletsen. Na de show kreeg ze er nog een kleine herinnering van ons bovenop: de CD (waarvan D. waarschijnlijk hopeloos zot wordt "Jaja, ik ben Floddertje en ik ben altijd vie-hie-hieeees") en een leuke bellenblaas waarmee ze Eindhoven onmiddellijk in een bubbelende stad omtoverde.
Na het spektakel zijn we nog even gaan shoppen in Eindhoven Centrum, met D., O. en Kleine Bloem, maar buiten de toffe Lief!-winkel, was het niet veel bijzonders.
's Avonds zijn we dan gaan eten bij Cooks, een klein gezellig eetcafé, met onder andere tapas op de menu. Een fijne manier om de dag af te sluiten.

Zondag waren, helaas, de eerste tekenen van de 'slechte tijden' al zichtbaar. Hoewel het omschakelen van het uur gelijk stond aan een uurtje extra slaap, kroop ik pas tegen 11u30 uit mijn bed. In de namiddag zouden Arthur en ik 1) een selectie maken van geboortekaartjes die we mooi vonden, 2) een eerste versie van de geboortelijst opstellen en 3) nog eens snoeien in het namenlijstje dat we hebben. Blijkbaar bleek de vermoeidheid ook Arthur in zijn greep te hebben en zijn we in de namiddag uitgeput in bed gekropen, voor 2 uurtjes extra slaap. We zijn dus nog niet halfweg onze eerste taak geraakt, maar stel je voor welke kaartjes we zouden geselecteerd hebben met ons oogleden half voor onze ogen!

Maandagmorgen, nog steeds moe, toch maar op tijd uit bed gekropen en naar het werk vertrokken. Daar ging het alleen van kwaad naar erger... Tegen 14u30 ging het echt niet meer en ben ik naar huis gereden. Mijn maag voelde echt niet goed aan en er leek iets te wringen. Dan maar naar de dokter, maar die kon niet direct iets vinden. Komt het door mijn zwangerschap, waardoor mijn maag niet zoveel meer verdraagt of is er meer aan de hand? Voorlopig kreeg ik enkel Primperan en 2 daagjes ziekenverlof voorgeschreven en moet ik maar afwachten hoe het verloopt. Die dag kon ik letterlijk m'n draai niet vinden: hoe ik ook zat of lag, mijn maag schreeuwde het uit en smeekte om plaats. Enkel staan en wat rondlopen hielp, maar dat hou je natuurlijk geen uren vol. 's Avonds heb ik tot 4u00 elk uur van de nacht gezien, je kan dus wel spreken van een helse nacht zonder al te veel nachtrust.

Dinsdag leek het dan weer wat beter te gaan en heb ik de slaap van 's nachts wat kunnen inhalen. Toch voel ik me nog niet 100% en het frustrerende is dat ik niet meer weet wat te doen... Eet ik te veel of net te weinig? Eet ik wel correct? Moet ik wat meer slapen of net niet? Ik zit nu met een aantal klachten waarvan de 'remedies' elkaar tegen spreken: voor m'n opgezwollen benen moet ik met mijn voeten omhoog liggen, maar dan ligt mijn maag gekneld. Voor mijn rug zou ik met opgetrokken benen op m'n zij moeten slapen, maar ook dan ligt mijn maag niet bepaald aangenaam. Het blijft constant zoeken naar de juiste houding, de houding waarin ik me het best voel, maar die ook nog eens voor de minste problemen aan andere lichaamsdelen zorgt.

Ik vind het heel erg om toe te geven, maar de voorbije dagen heb ik toch een paar keer gezucht en gewenst dat de volgende maanden voorbij vliegen, want op deze manier, vind ik er maar niets aan... Of ben ik nu gewoon zielig en kleinzerig?

Terug van weg geweest

Ai ai ai, het is weer even geleden dat ik hier mijn verhaaltjes ben komen neerpoten. Nochtans is er genoeg om over te vertellen, dus schiet ik weer eens in actie.

Augustus

1 augustus: het is weer tijd voor een Café Caré-activiteit en deze keer is het een BBQ. Vooraleer ik verder ga, moet ik wel weer even terug in de tijd ... Jullie herinneren jullie wel dat ik in juli ben gaan helpen op de Tropcial night van Café Caré en dat jullie nog een verhaal van me te goed hebben. Wel, hier komt-ie:

4 juli

De collega's weten dat we al een tijdje aan't proberen zijn om zwanger te worden en het leuke is dat iedereen met ons meeleeft. De teleurstelling, het spannend afwachten, ... steeds kon ik rekenen op lieve reacties van hen. Wat ze niet weten, is dat ik 2,5 maand zwanger ben. Nu ja, toch niet allemaal ... Vanavond sta ik achter de bar, bij L. Voorzichtig, maar duidelijk ook nieuwsgierig, vraagt ze me: "En?". Ik antwoord haar, aarzelend "Nee, nog niets" (en het knaagt, want ik hou niet van liegen). Dan vertrouwt ze me toe dat ze 2 weken overtijd is, maar dat ze nog niet getest heeft. Ik kan het niet laten en antwoord haar "Ok, ik zal dan maar eerlijk zijn, ik 2,5" Ze vraagt verbaasd: "2,5 week?!". "Euhm...nee, 2,5 maand" :-) Ze vliegt rond m'n nek en ik krijg een stevige, oprechte knuffel. Ze gilt het bijna uit, maar beseft ook snel dat de rest nog van niets weet. En ik? Ik vind het zalig! Het idee dat we misschien wel samen zwanger zijn, vind ik super. Uiteindelijk krijg ik haar overtuigd om toch ook maar es een zwangerschapstest te doen. Ik ben nieuwsgierig, ze belooft me op de hoogte te houden.

6 juli

Ik ontvang een sms van L. met als boodschap: "ik zie, ik zie, ik zie ... 2 roze streepjes!!!". Ik vind het geweldig nieuws en juich met haar mee. Jochei!

14 juli

Aangezien ze niet 100% zeker is wanneer ze voor de laatste keer haar regels gehad heeft, raad ik haar aan toch zo snel mogelijk naar een gynaecoloog te gaan. Vandaag heeft ze haar eerste afspraak en ontvang ik volgend bericht van haar: "It's a girl! :-) Ons kleintje is al 8 weken en 5 dagen oud en 21 mm groot. Als alles goed gaat, zal het op 17 februari het licht zien. Ondertussen: mondje dicht, hé". Wat blijkt?! Ze is maar 3 weken minder lang zwanger dan mij! Tof-tof!

Terug naar de voorbereidingen van de BBQ: het weer zit ons mee (hoewel het in de namiddag even donker werd) en dus konden we met goede moed alles klaar zetten. Tijdens het klaar zetten van de tafels, draag ik mijn rebus T-shirt en heeft L. een tut aan haar broek gehangen. Niemand schijnt het door te hebben en dus speelt L. het spelletje mee: "Hé Katrien, wat hebt gij op uw T-shirt staan?" M'n collega's stoppen even met werken en komen kijken. Ze lossen de rebus op en opnieuw wordt ik overstelpt met felicitaties. Dan speel ik mee: "L., wat heb jij aan je broek hangen?". Het ongeloof is groot als de eurocent valt, maar de reacties zijn positief. Back to work, want er moet nog heel wat gebeuren.
's Avonds stromen er nog collega's toe en het nieuws verspreidt zich snel. Iedereen reageert enthousiast en ik krijg een reeks vragen op me afgevuurd, die ik met alle plezier beantwoord.

De dagen erna stuur ik 'n mailtje rond om het nieuws aan vrienden te melden en kan ik eindelijk beginnen met het publiceren van m'n verhaal op deze blog. De reacties doen me deugd en ik besef maar weer eens hoeveel lieve en warme vrienden ik heb. Bedankt allemaal!

Augustus had nog meer leuks te bieden: een reisje naar Italië. Samen met mijn moeder, vader, tante en nonkel ga ik voor'n week naar een dorpje in de buurt van Napels. En ja, je hebt het goed gelezen: Arthur gaat niet mee. Hij zit ook in Italië, met vrienden aan het Gardameer, om er te mountainbiken. Ik heb genoten van die extra week weg. Fijn gezelschap, lekker eten, mooie archeologische sites en musea (Ercolano, Pompei, Paestum), indrukwekkende uitzichten (vnl. vanop de Vesuvius) en prachtig weer (soms iets te warm voor me). Ik ben er ook meer en meer van overtuigd dat ik ons Prutske voel bewegen, wat een speciaal gevoel.

Na de week Italië staat er weer een controle bij de gynaecoloog op het programma. Deze keer geen echo, wel even luisteren naar het hartje. Alles is prima in orde en we kunnen weer met een gerust hart naar huis.

H. & M. zijn ondertussen mama en papa geworden van Fleur. Proficiat!
Door een vervelende verkoudheid hebben we het geplande bezoek moeten uitstellen, maar volgens vrienden die haar al hebben mogen bewonderen, is het een pracht van een meisje. Volgens papa H. is ze een droomkind: weinig huilen, goed eten, veel slapen en goed gehumeurd. Een kindje om jaloers op te zijn!

Het laatste weekend van augustus trekken Arthur en ik er nog eens op uit. Deze keer naar Parijs. Wat hebben we bezocht? De tuinen van Rodin, de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Opera (magnifiek), l'Arc de Triomphe en La Défense. Hoewel ik 's avonds last begon te krijgen zware benen en opgezwollen voeten, hebben we er toch van genoten. We hebben ook nog erg veel niet gezien, dus we gaan zeker nog een keertje terug. Iemand die dan wil babysitten?! ;-)

September

1 september: informatiesessie Onderwaterbevalling. Samen met vriendin L., haar man P. en Arthur ga ik naar deze informatiesessie, omdat ik toch 'n onderwaterbevalling overweeg. De gynaecoloog heeft al laten weten dat ze er achter staat, dus als er geen complicties in de weg komen te zitten, zou het moeten lukken. De informatie die we krijgen, is heel interessant en geruststellend. Ook de bevallingsruimte staat ons wel aan en dus zien we onze keuze bevestigd.
In de namiddag zijn we uitgenodigd in Antwerpen, bij schoonzus D. Ze heeft een trouwkleed op het oog en wil het graag even passen met ons erbij. Wanneer ze uit het pashokje komt, straalt ze! Ze ziet er prachtig uit en het kleed lijkt speciaal voor haar ontworpen te zijn. Echt lang aarzelt ze niet meer en al gauw belanden we aan de kassa om het kleed te kopen waarin zij zal schitteren op haar trouwdag. Daarna rijden we door naar het schooltje van Grote Bloem om haar van haar eerste schooldag op te halen. Ze is even verlegen, maar eens ontdooid, begint ze te vertellen over het weerzien met haar vriendjes en juf. 's Avonds maakt D. nog een heerlijke ovenschotel waarvan we mogen meesmullen, lekkerrrrr. En we vertrekken niet met lege handen naar huis: onze koffer steekt vol met dozen met kinderkleertjes. Keuze genoeg ;-)

5 september: weer een Café Caré-activiteit. Deze keer is het een Comedy Roulette-avond, waarbij 2 standupcomedians het beste van zichzelf komen geven, maar zelfs de organisatie weet op voorhand niet wie er zal komen. Wij krijgen Jan-Bart Demeulenaere en Veerle Malschaert (je weet wel, Carla van Flikken) op het menu. Beiden waren de moeite en we hebben genoten. Alleen jammer dat het publiek af en toe probeerde grappiger te zijn dan de comedians, wat trouwens niet echt lukte (het wekte eerder een irritatie-gevoel op ... ). Veerle M. vergeleek op een bepaald moment kinderen met teken: ze zuigen je leeg, eisen alles op, enzovoort. Het was even slikken, maar het werkte gelukkig eerder op m'n lachspieren dan op m'n tenen ;-) Na de optredens belandden we in een gesprek met Veerle en Jan-Bart en bleek dat ze helemaal niets tegen kinderen had (in tegendeel, ze wil er zelf ook wel). Het was een ontspannend gesprek en het moet gezegd: van sterallures was weinig te merken. Toffe madam, die Veerle.

6 september: m'n neef K. treedt in het huwelijk met zijn verloofde E. Ik ken E. al een tijdje, aangezien we samen op kot gezeten hebben en samen de lerarenopleiding doorlopen hebben. Ik betrap me ook er regelmatig op dat ik ze 'nicht' noem, het lijkt alsof ze al jaren bij de familie hoort. Het was voor iedereen duidelijk dat deze twee voor elkaar gemaakt waren, ze zijn een droomkoppel. In de namiddag stond eerst een (niet-traditionele) misviering op het programma. Tegen de vroege avond werden we op de receptie verwacht, gevolgd door een landenbuffet en tenslotte het dansfeest. Het was de eerste keer dat de familie mijn ronde buik zag en daardoor werd ik vaak omringd door tantes, nonkels, neven en nichten die me kwamen uithoren en raad gaven. Het was een toffe dag en ik ben ervan overtuigd dat K. en E. een sterk koppel zullen blijven. Nu hopen op een speelkameraadje voor ons Prutske, hé :-)

8 september: Arthur en ik zijn een jaar getrouwd. We gaan 's avonds lekker samen uit eten en ik schenk hem een nieuw parfum Play. Het is gezellig en we beseffen dat het volgend jaar allemaal anders zal zijn. Anders, maar niet slecht anders. Het zal wennen zijn, niet meer met twee, maar met z'n drietjes.

10 september: uitgebreide controle bij de gynaecoloog. Ons Prutske wordt ongeveer 20 minuten lang bestudeerd: 10 vingers, 10 teentjes, een mooi gesloten ruggetje, de organen werken zoals het moet en dus ook vandaag blijkt ons kleintje het weer erg goed te doen. Op de vraag of we het geslacht willen weten, antwoordden we, na even twijfelen, toch 'nee'. Voor zij die dus graag willen vissen: doe geen moeite, we weten het zelf niet.

12 september: m'n laatste huwelijksplechtigheid van het jaar. Het is een dubbel gevoel: er steekt steeds veel tijd en energie in de voorbereiding van zo'n plechtigheid, maar ik doe het wel erg graag. Volgend jaar kan ik er misschien geen enkele doen, want de aanvragen komen waarschijnlijk (zo goed als) allemaal binnen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Jammer ...

De zoektocht naar een naam is ondertussen ook van start gegaan en we zitten momenteel met een lijst van ongeveer 30 jongensnamen en 30 meisjesnamen. We hebben dus nog een lange (selectie)weg te gaan...

De wieg wordt sinds begin september onder handen genomen: schuren, schuren, schuren! Het gaat redelijk traag vooruit, maar het geeft wel voldoening. Samen werken aan de wieg waar ons kindje in zal slapen.

19 - 20 - 21 - 22 september: Arthur gaat met enkele vrienden naar de Oktoberfesten in Munchen en dus verblijf ik nog eens een weekendje bij m'n ouders. Het wordt een rustig weekend, waarbij mijn vader en ik de nieuwe receptjes van m'n moeder mogen uitproberen en ... ze smaken! Jammie! M'n zusje verjaart zondag ... nu ja ... zusje ... ze wordt 21, dus misschien is 'zus' hier iets meer op z'n plaats. We trekken met z'n vieren naar de Zuidergekte in Geel en slenteren er wat rond. Het is gezellig, maar nogal veel van't zelfde. Ik kom er wel nog een ex-klasgenootje tegen en m'n eerste bolle buiken-botsing vindt plaats: ze is 7,5 maand zwanger en bij het uitwisselen van een kus, botsen we tegen elkaar aan. Het is een dom zicht, maar we kunnen er wel om lachen. Verder kom ik B. & L. ook nog tegen. Het mag een klein wonder heten, want we proberen elkaar al een week te contacteren en steeds missen we elkaar of komt het even niet zo goed uit. We babbelen nog wat bij, maar trekken het niet te lang, want binnenkort zien we elkaar weer bij hen thuis.
Maandagavond komt Arthur weer naar huis en luister ik naar z'n Duitse avonturen. Hij heeft er duidelijk van genoten en heeft zelfs aan me gedacht: ik krijg een rijkelijk versierd peperkoeken hartje met 'Iche liebe dich'. Lief, hé!

26 - 27 - 28 september: de (bijna) jaarlijkse familiale volksverhuizing naar de Ardennen vindt plaats. Met mijn grootouders, tantes, nonkels, neven en nichten gaan we naar Vielsalm voor een weekend. Dit jaar zijn we met z'n zestien en dat vraagt toch wat organisatie. De kamerindeling gebeurt echter vlotjes en Arthur en ik krijgen een eigen kamer. Luxe! De 5 slaapkamers hebben elk een eigen toilet, douche en wastafel, er is een sauna, pooltafel, ruime eetruimte, grote zitkamer, goed geëquipeerde keuken en dat alles is erg netjes. La Bruyère valt bij iedereen in de smaak en iedereen voelt er zich gauw thuis.
Vrijdagavond staat er Chili con Carne op het menu. Een simpel en snel gerecht, maar de bodem van de potten verschijnt snel. Vlak na het eten geven we de verjaardagscadeautjes (die ze nog tegoed had) aan m'n zus. Er zit ook een extra cadeautje bij: een babyT-shirt met 'I love my meter' (jaja, ik weet het, het moet eigenlijk 'godmother' zijn, maar dat vinden we maar niets) en de vraag of zij dus meter wil zijn van ons Prutske. Het antwoord komt zonder aarzelen en met een big smile. Zij content, wij content en ons kleintje zal ook content zijn ;-)
Voor de rest worden er nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en bij gebabbeld.
Zaterdagvoormiddag wordt de groep in 2 gesplitst: 4 moedige mannen gaan een dag mountainbiken tegemoet, de rest gaat ongeveer 2,5 uur wandelen. Ook nu weer merk ik dat het allemaal niet meer zo vlot gaat: vooral het klimmen gaat lastig en ik ben rap buiten adem. Toch heb ik ervan genoten, op mijn tempo. 's Middags eten we lekkere kervelsoep van moemoe en in de namiddag gaan er weer een deel familieleden wandelen. Ik blijf thuis en kruip eventjes in bed: ik ben moe en m'n rug doet best wel pijn. Als ik me weer wat beter voel, ga ik supporteren bij de petanquers. 's Avonds wordt de BBQ boven gehaald, met een leuke quiz als dessert (in elkaar gestoken door m'n zus en nicht). Helaas eindig ik met m'n ploeg als laatste, maar het was wel leuk.
Zondag is een erg rustige dag, want we blijven allemaal aan het huisje. Het is dan ook een erg zonnige dag en het huisje heeft genoeg te bieden. Er worden gezelschapsspelletjes gespeeld, gepoold, de petanqueballen worden nauwkeurig over de baan gerold en vooral ijverig gebabbeld. 's Middags maken we tagliatelle met zalm, tomaat en mascarpone en in de namiddag gaan de ochtendlijke activiteiten gewoon verder. Tegen 17u00 pakken we alles in de auto's en vertrekken we weer naar de Kempen. Het was een leuk weekend met een toffe familie. Volgend jaar opnieuw?

En zo ben ik weer bijgebeend (hoewel ik waarschijnlijk ook alweer veel vergeten ben). De laatste echo's plaats ik nog op de blog, evenals de bolle buikenfoto's (die nog moeten getrokken worden). Voor andere requests: shoot! ;-)

Winterefteling

Aangezien ons nichtje N. op haar verjaardag steeds overstelpt wordt met allerlei leuke cadeautjes, dachten Arthur en ik eens iets helemaal anders te doen. Op haar 2de verjaardag besloten we haar telkens een uitstapje cadeau te doen. Vorig haar trokken we naar de Olmense Zoo, dit jaar werd het de Efteling.

Hoewel haar verjaardag al een aantal maanden geleden plaatsvond, zijn we door omstandigheden (zoals onze trouw) pas zaterdag naar de Winterefteling geweest.
D. & O., haar ouders, en zusje L. waren eveneens van de partij en met z'n zessen stapten we binnen in de sprookjeswereld van Kaatsheuvel.

Het weer was ideaal: blauwe hemel, af en toe een straaltje zon, geen vervelende regendruppels, fris, maar niet ijzig koud. Iedereen was goed ingeduffeld, dus we pasten in het winterse decor.

Tegen mijn verwachtingen in was het best wel druk. Bij verschillende attracties moesten we een half uur aanschuiven. Tegen het einde van de rij, merkte je dat kinderen vervelend, of eerder verveeld, begonnen te raken. N. daarentegen bleef vrolijk aanschuiven, zonder morren.
Ze genoot van de bootjes, zingende poppetjes, draaiende paardenmolen, de dansende elfjes en de vele lichtjes die we zagen vanuit de Pagode.
Ook in het sprookjesbos was ze in haar nopjes. Ze luisterde aandachtig naar de verhaaltjes en vulde zelf aan als we een belangrijk detail vergaten.

Niet alleen N.'s grote glimlach en vrolijk gebabbel, maakten er een bijzondere dag van. Mijn hartje ging sneller kloppen toen ik zag hoe Arthur met haar speelde of hoe hij liefdevol het dekentje van L. wat verder over haar heen legde, zodat ze zeker geen kou zou lijden. Ik was er al langer van overtuigd dat hij een fantastische vader zou zijn, maar deze kleine gebaren toonden nog maar eens aan dat hij echt goed is met kinderen. Ik kijk er naar uit om later nog eens terug te gaan naar de Efteling, met N., L., D., O., Arthur, mezelf en hopelijk nog wat kleine dropjes erbij.

Een sprankelend nieuwjaar

Hoewel de vorige oud-op-nieuwjaren met vrienden gezellig, leuk en smakelijk waren, wilden we dit jaar een iets rustigere avond. Is het de ouderdom die begint op te spelen? Wie weet ... :-)

Mijn ouders hadden besloten om een weekje naar de Champagnestreek te trekken en er was nog een slaapkamer vrij. Even weg ... dat zag ik wel zitten!

Zaterdag - 29/12

Tegen 13u00 vertrekken we richting Brouillet, een piepklein dorpje. Het is ongever 4 uur rijden, dus tegen dat we er zijn, is het zo goed als donker. We krijgen een korte rondleiding door het huisje van de eigenaar, die op het gelijkvloers woont, en beginnen ons te installeren.

Mijn moeder heeft vacuüm verpakt eten gekocht bij de slager, dus veel werk is er gelukkig niet meer aan de maaltijd.
De mannen sluiten de avond af met een spel, ons moeke leest wat en bekijkt welk model ze wil gaan breien en ik begin -met veel gevloek en gesukkel- aan mijn haaklapje.

Zondag - 30/12

Om 11u00 worden we verwacht voor een degustatie van champagne bij de eigenaar van de gîte.
Het is nog vroeg op de dag, maar we beschouwen het als een champagne-brunch en generen ons dus niet. De zoon van de eigenaar maakt zelf champagne en het is dus zijn 'Grethen' die we proeven. En eerlijk: die is erg lekker! Ze is erg sprankelend, heeft een beetje een kruidige, volle smaak en blijft zalig in je mond hangen. Bij het glaasje champagne ontstaat een gesprek rond de huidige politieke situatie in België. Voor een buitenlander moet die erg ingewikkeld en zelfs een beetje lachwekkend overkomen (zoveel verschillende instanties voor zo'n klein landje), maar Monsieur Grethen (zoals we hem noemen, aangezien we zijn naam vergeten zijn *woeps*) lijkt alleszins geïnteresseerd.

Op het namiddagprogramma staat een wandeling van zo'n 9 km, die omschreven stond in een boekje met verscheidene wandelroutes. In datzelfde boekje stond dat we de rood-witte markering moesten volgen. Helaas leek het alsof er op 30% van de bomen een rood-witte markering stond en dus was het niet echt duidelijk welke we moesten volgen. De omschrijving van de route was ook nogal summier, dus we beginnen aan de wandeling met de nodige interpretatie van de richtlijnen.

Halverwege de tocht bereiken we het doel: les faux de Verzy.


Dit zijn beuken die, waarschijnlijk door een genetische fout, een zeer grillige vorm hebben. Bizar-bizar.
Even bizar is het 'verdwijnen' van rood-witte markeringen. Helaas brengt het boekje met de wandelroutes ook geen antwoord en is het zoeken naar het vervolg van de wandeling.
We wandelen een stukje terug, draaien een laan in, komen op een kronkelweg en zien in het boekje dat we van de kaart af aan't wandelen zijn. Geen goed plan.
Dus opnieuw de laan door en terug naar het punt waar we vermoedelijk mis gelopen zijn.
Ons vake bekijkt de kaart nog eens en komt de conclusie dat we bij de eerste afslag al fout gelopen zijn en dat we bij het 'heen-wandelen' de weg 'terug' hebben genomen ... Aangezien het binnen een klein uurtje donker zal zijn, besluiten we op veilig te spelen en gewoon dezelfde weg terug te nemen als we gekomen zijn. Stevige pas erin en niet te lang treuzelen.
Bij de auto gekomen, zien we de zon achter de heuvels verdwijnen. Oef, net op tijd!

's Avonds spelen we met z'n vier het spel FBI en terwijl de andere drie zich nog wagen aan een spelletje Rummiclub, haak ik weer lustig verder. Deze keer probeer ik 2 nieuwe steken en die lukken wonderwel erg vlot.

Maandag - 31/12

Vandaag rijden we naar Reims, om er een 'groot' huis en zijn champagnekelders te bezoeken. In de auto wordt er 'gediscussieerd' over welke: die met de rondleiding door de blonde hostesse of die met de rondleiding in het treintje. De mannen kiezen voor de hostesse, de vrouwen voor het treintje en het wordt het ... treintje. Met andere woorden: we trekken naar Piper-Heidsieck. Misschien zegt de naam niet zo veel, maar de verpakking en het etiket zullen wel herkenbaar zijn, vermoed ik.


Helaas worden er geen rondleidingen meer gegeven en kopen we dan maar gewoon een fles.
Bij Taittinger hebben we meer geluk en krijgen de mannen alsnog hun blonde hostesse, die ons door de kelders langsheen de flessen champange leidt. De uitleg is interessant en erg leerrijk. Mijn vraag 'hoe komen de bubbels in de champagne' was toch nog niet zo dom en is te verklaren door een gisting op de fles met suiker (na de rusttijd op vat). In principe wordt champagne gemaakt van een mengeling van 3 druiven: de witte Chardonnay en de blauwe Pinot Noir en Pinot Meunier. Uitzondering hierop is de Blanc de Blancs (enkel witte druiven) en Blanc de Noirs (de blauwe druiven). Een champagne bestaat over het algemeen eveneens uit een combinatie van 'wijnen' uit verschillende jaren, om op die manier een kwalitatieve smaak te kunnen garanderen.
De rondleiding sluiten we af met een glaasje bubbels en ik kom tot de conclusie dat ik de Grethen lekkerder vind.


Na de bubbels, het eten (niets bijzonder). Na het eten, de Notre Dame van Reims. Die was wél bijzonder: hoog, immens groot, mooi en koud. Voor de Kempenaars onder ons: de kerk van Zammel past volledig in die van Reims. De luchtbogen, glasramen en lusters waren echt wel de moeite.
Het paleis, dat er naast ligt, was helaas gesloten, dus hebben we ons bezoek afgerond in de Cora van Reims. Voor de Hasselaren: de 'grote' Carrefour past in de Cora van Reims :-)

Daarna snel-snel alles afzetten in de gîte, want om 17u30 vertrekken we samen met Mr. Grethen naar de coöperatieve, waar de druiven van zijn zoon worden geperst. Hij legt ons het hele proces uit (een deel dat ze ons niet hebben uitgelegd bij Taittinger) en uiteraard sluiten we weer af met een glaasje Champagne.

Het eindejaarsdiner begint met zalmhapjes, scampi's en haring, daarna een tomatensoep, gevolgd door konijn, met een sausje van champignons met spek, puree en tomaatjes met pesto in de oven en afgerond met citroenmeringue, gekarameliseerde appeltjes of kaas.

Na het eten wagen we ons aan een Trivial Pursuit. Ons moeke en ik vormen een team, Arthur en vake spelen individueel. Het eerste rondje wordt gewonnen door ons vake, het tweede ook ... De gebundelde kennis van ons moeke en mezelf blijkt niet voldoende te zijn om ons vake te verslagen, hoewel we telkens dicht in de buurt komen.

Om middernacht hebben we het nieuwe jaar ingezet met ... Champagne!
Tegen 01u30 kruipen we voor de eerste keer in 2008 in ons bedje. Het was een rustige manier om 2008 in te gaan, maar het was net dat wat ik in gedachten had. Gezellig, zonder al te veel tralala, omringd door de mensen die ik graag bij me heb. Een beter begin van het nieuwe jaar kon ik me niet inbeelden.

Dinsdag - 01/01/2008

In de voormiddag nemen we de tijd om uit te slapen en rustig te brunchen, in de namiddag is het tijd om te gaan wandelen. Deze keer is het een wandeling van 8 km, door de verlaten wijngaarden, een sprookjesbos en de dorpskern van Trigny. Rustig, mistig en best wel koud, maar een geslaagde wandeling zonder al te veel problemen om de weg te vinden.

Om 17u00 eten we nog met vier samen en daarna is het mooie liedje voor Arthur en mezelf uit. We vertrekken tegen 18u00 in de mist naar huis. Eerst is het stapvoets rijden en hopen dat we geen tegenligger of hert op onze baan tegenkomen, daarna is het in de donkere op de autosnelweg proberen een voorligger te vinden, die ik dan gewoon kan volgen.
Om 21u30 komen we uitgeput thuis, het was een lange autorit, die ik helemaal heb ik uitgereden (ja, ben best wel een beetje fier). We kijken nog even TV en kruipen daarna, uitgerust, in bed.

2007 was een goed jaar, met mooie ervaringen. Ik kijk er met plezier op terug en hoop dat 2008 minsten zo bijzonder mag zijn.

Verder wens ik iedereen een even sprankelend nieuwjaar, veel geluk, liefde, vriendschap, plezier en een goede gezondheid.
Hopelijk worden er mooie herinneringen gecreëerd, waarop jullie later met een positief gevoel kunnen terugkijken!

Amsterdam

7 jaar geleden zijn mijn moeder, mijn zus en ik begonnen met de 'vrouwenweekends': 2 dagen trekken we erop uit, zonder man of vriend. Eén dag staat in het kader van 'shop 'till you drop' (ik bezwijk meestal als eerste) en de andere dag wordt ingevuld met natuur of cultuur (afhankelijk van waar we verblijven). In 2006 en 2007 zijn we naar Amsterdam geweest en sindsdien ben ik er helemaal weg van! Het is een 'oergezellige' stad, met leuke en originele winkeltjes, vriendelijke mensen en aparte eetgelegenheden.

Ik zit al een tijdje te zagen om samen met Arthur naar de hoofdstad van Nederland te trekken en gisteren is het me gelukt!
Eerst was er even discussie over het vervoermiddel: de trein of de auto.
De trein is wel handig, omdat je niet moet parkeren, maar het kost behoorlijk veel en je bent meer dan 3 uur onderweg.
Met de auto ben je sneller, hang je niet vast aan treinuren, maar moet je je auto wel kwijt geraken.

Na het vinden van informatie over P+R , besloten we toch maar zelf te rijden.
Om 9u00 vertrokken we, met kleine oogjes, richting Nederland. Helaas hadden we er niet op gerekend dat er een smog-alarm, met bijhorende snelheidsbeperking, zou zijn. Vanaf de afrit Geel-Oost stonden er borden naast de weg: "90 - SMOG". Het verbaasde ons een beetje, maar de meeste chauffeurs hielden zich er aan (enkele uitzonderingen: buitenlanders - BMW's - Mercedes'en) en dus ging het op een rustig tempo richting Antwerpen. Hier en daar even stil gestaan, maar toch niet al te veel last gehad van files en 3 uur later waren we op onze bestemming.

In Amsterdam vonden we redelijk gemakkelijk de parking aan het station Sloterdijk, waar we voor 5,50€, inclusief ticketjes voor het openbaar vervoer en bewaking, konden parkeren. Dan met de trein richting Amsterdam Centraal, waarna we te voet naar de grachten trokken.
Hoewel het er in de zomer gezellig druk is (in tegenstelling tot de Kalverstraat, waar het ongezellig druk is), was het er nu maar stilletjes. De mensen die we tegenkwamen, weg geduffeld in een warme jas en sjaal, vlogen ons voorbij om zo snel mogelijk weer naar binnen te kunnen.
Nu ja, we konden ze geen ongelijk geven: het was - 4°C. Onze neus voelde aan als een ijsklompje, onze vingers hadden het koud, net zoals onze oren en tenen. Het was dus niet echt de ideale dag om te gaan shoppen in de 9 straatjes en omgeving. Toch hebben we er enkele leuke cadeautjes gevonden en was onze zoektocht daar niet voor niets geweest. Vooral La Savonnerie (zeepwinkel), Delicious Food (biowinkel) en de Zij-aan-zij / Artshop Paxxx konden ons bekoren. De Sprookjeskamer, waar we de doosjes voor onze trouwringen hebben gekocht *, was helaas gesloten.

Tegen 16u00 werd het echt wel tijd om terug wat op te warmen en dus wandelden we naar de Magna Plaza, het sjieke 'Wijnegem' van Amsterdam. Je vindt er de Mango, Laundry Industry, Sissy Boy Homeland, ... maar eigenlijk kwamen we vooral voor de DVD Valley. Als je een DVD zoekt, die je niet in de commerciële standaardwinkel vindt, heb je een grote kans dat je die hier wel vindt. Na een tijdje in de rekken te neuzen, zijn we met maar liefst 10 nieuwe DVD's naar buiten gegaan.

Arthur wilde toch nog graag dé winkelstraat intrekken, maar nadat we enkele seconden weer in de koude stonden, hebben we het toch maar opgegeven en zijn we terug met de trein naar onze auto gereden. De tocht naar huis was lang en we waren doodop. Nog even in de zetel geploft en dan maar op tijd het bedje in.

Onze dag sloten we af met een gemeende en toepasselijke "Kou van jou"



* op de site staat sindsdien te lezen: "Tandendoosje met klein spiegeltje aan de binnenkant om de losse tand goed te bekijken en een officieel tandenfee-certificaat. Ook erg populair als trouwringdoosje, kan later alsnog als tandendoosje dienen."

The Big Trip - Part three

Dinsdag 25 september

Mijn ouders zijn een paar jaar geleden ook naar San Francisco geweest en zij hebben toen een fietstocht gemaakt. Dat leek ons ook wel wat en dus trokken we weer richting Pier 39 om er een fiets te huren. De inwoners van San Francisco staan erom bekend te streven naar een gezonde levenswijze. Voor ons betekende dat een fietspad in goede staat, maar ook slalommen tussen de joggers. Langs het strand omhoog naar de Golden Gate Brigde om er dan rustig over te peddelen. Het is zo eens iets anders dan wandelen of rijden over een brug.

In Sausalito, aan het einde van de Golden Gate brug, hebben we op een terrasje lekker 'echt' Italiaans *hehum* gegeten, met zicht op San Francisco en Alcatraz. Met de ferry zijn we dan terug gekeerd naar ons startpunt.

Arthur wou nog graag een jeans kopen, aangezien dat daar wel een stuk goedkoper is.
We wisten dat we wel wat winkels moesten vinden in de buurt van Union Square. Helaas niets gevonden, maar achteraf gezien, hebben we maar 1 straat verkeerd gezeten *zucht*.
Dan maar terug naar Fisherman's Wharf om naar de zeeleeuwen en -honden te gaan kijken. Wat een lawaaierigm stinkende en agressieve beestjes. Enkel slapend zijn ze best wel schattig.
















Ook deze avond zijn we op Pier 39 gaan eten, maar deze keer in een Italiaans restaurant, met zicht op de Bay Bridge. Arthur ging voor het buffet (pizza, pasta en salade), ik sloot mijn reis af met een echte Italiaanse hamburger :-)

De dag erna moesten we vroeg uit ons bedje, dus besloten we maar op op tijd terug te keren naar het hotel en voldoende nachtrust op te doen. Dat was echter niet het plan van onze "gay friends next door" die van 2u 's morgens tot 5u30 hebben zitten giechelen, springen, douchen en ik wil niet weten wat nog meer. Echt veel geslapen hebben we dus niet en ons ochtendhumeur was dan ook navenant...














Om 6u30 zou de Air Port Shuttle ons komen oppikken aan het hotel.
Om 6u30 was er nog geen busje, tegen 6u40...nog niets, 6u45 ... niks, 6u50 eindelijk!
Helaas moest de chauffeur ook nog een andere passagier oppikken en dus kwamen we later dan gepland aan in de luchthaven. Gelukkig moesten we daar niet lang zoeken achter de incheckbalie en konden de koffers snel afgeleverd worden.

Nog 1u30 om te winkelen, dachten we ... Net zoals in Zaventem moesten we door de handbagage-controle. Alleen duurt dat hier net iets langer en dan zeker voor Arthur, die blijkbaar toch erg verdacht moet overkomen (achteraf hebben we gehoord dat Nederlanders een risicogroep zijn). Ik mocht de snelle procedure door en was na een 10-tal minuutjes doorgelicht. En dan maar wachten op mijn man. Hij moest zijn schoenen, riem, bril en trui uitdoen, rugzak in een bakje afgeven en in een luchtcabine stappen. Daar kreeg hij enkele 'lucht-stootjes', vermoedelijk om schadelijke stoffen te detecteren. Beetje bij beetje kreeg hij zijn materiaal terug. De rugzak die hij bij had (en die eigenlijk van mij was, dus vol kleine prulletjes zat) werd helemaal binnenste buiten gekeerd en alles werd afgeveegd met een poederdoekje, waarna dat in een analysemachine verdween. In plaats van 1u30 over te hebben, hadden we nog een kwartiertje vooraleer we moesten instappen.

In New York hadden we wat meer tijd om te shoppen, maar het aanbod was maar povertjes en dus hebben we onze laatste dollarcentjes opgemaakt aan een lekkere bagel en goed gevulde broodje.
Na ongeveer 13u vliegen, konden we onze voetjes veilig op Belgische bodem zetten.
Het Amerikaanse douane-verhaal kreeg echter nog een vervelend staartje: al onze koffers zijn doorzocht door de douane. Ondanks de goed gekeurde TSA-slotjes (de douane heeft een loper van dit soort slot), werd toch bij 1 koffer de ritssluiting over geknipt en waren de 3 slotjes spoorloos verdwenen. Jammer dat ze zo respectloos omgaan met andermans spullen :-(
Hier dus een tip voor degenen die een reis naar Amerika overwegen: haal bij het terugkeren naar huis de slotjes van je koffers...

In de aankomsthaal werden we met een warme knuffel onthaald door de ouders van Arthur en hebben zij ons thuis afgezet. Waarna dus het verhaal van de jetlag begon ;-)

The Big Trip - Part two

Zaterdag 15 september - mail 3

hoi allemaal,

Het is alweer 2 dagen geleden dat we jullie nog gemaild hebben, dus hier een update.

Gisteren zijn we naar de Grand Canyon geweest, heeeel indrukwekkend en zeker een aanrader voor wie het nog niet gezien heeft. Wanneer je het park binnenrijdt, is er niets dat doet vermoeden dat er een ongelooflijke kloof op je ligt te wachten. Het is pas als je je auto parkeert en 5 stappen vooruit zet, dat je geconfronteerd wordt een ravijn, dat vlak voor je voeten naar beneden de diepte in duikt. Fantastisch! Zo groot, zo diep en zo mooi.

We hebben ook een deel van de Bright Angel Trail afgelegd naar de kloof. In het Visitor Center wordt heel duidelijk aangegeven hoeveel water en eten je minstens moet meenemen, afhankelijk van hoe ver je wil gaan. Het gevaar op uitdroging is namelijk de grootste doodsoorzaak onder de wandelaars. Om aan te duiden dat je het echt niet mag onderschatten, vind je aan het begin van de wandeling het tragische verhaal van Margaret Bradley. We zijn gewaarschuwd ...

Bij het eerste "rest house" konden we onze flesjes bijvullen met drinkwater en bij een zakje chips (een van de tips) genieten van het wijdse uitzicht. Afdalen was gemakkelijk, in groot contrast met het terugwandelen ;-) maar we waren wel heel fier op onszelf!

Na een frisse duik in het zwembad van ons hotel zijn we `s avonds nog eens teruggegaan om de prachtige zonsondergang te bewonderen: heel romantisch!
In het hotel hebben we ons laten gaan aan het buffet en vooral de groentjes waren een verademing.

Vandaag voelden we ons net filmsterren uit het Wilde Westen dankzij het mooie decor van Monument Valley boordevol `echte` Indianen. Die Indianen crossen hier rond op quads en dat dat geen al te beste combinatie was, werd duidelijk door de quad naast de weg in plaats van erop. Ze hadden het beter op hun paarden gehouden ...
Onze 4x4 hebben we hier wel eens goed kunnen testen op het zanderige pad tussen de `monumenten` en Arthur voelde zich behoorlijk stoer achter het stuur.

We zijn nu in het plaatsje Monticello gestrand om morgen Canyonlands te verkennen.

Groetjes van de zanderige tortels.

PS: De jetlag begint eindelijk weg te kwijnen :-)

Aangezien we redelijk laat waren toegekomen in ons hotel, besloten we weer naar een Subway te trekken. Met het oog op een 'lichte' maaltijd, bestelde ik een broodje ham, niet-wetende dat dat zou neerkomen op 6 schellen hesp ...

Vrijdag 21 september - mail 4

Hier zijn we nog eens met wat nieuws uit het land waar alles niet groot en veel genoeg kan zijn.

Vanuit Monticello zijn we doorgereden naar de oostelijke ingang van de Canyonlands. Vergezeld van knallende donder, krachtige bliksemflitsen en dreigende regenwolken, reden we het dal in naar het bezoekerscentrum Needles. Het was een gevaarlijk, maar mooi lichtspel en het creëerde een speciale sfeer. De regen is er ook een eerder uitzonderlijk fenomeen: gemiddeld 1 dag per jaar regent het er ...
Eerst hebben we de Wooden Shoe bewonderd en daarna zijn we door gereden naar het einde van de verharde weg, om te genieten van een prachtig uitzicht. Om ons weer wat actiever bezig te houden, wilden we ons wagen aan een wandeling. De "ranger" had ons gezegd dat het een interessant tochtje was met open zicht op het landschap, maar dat we wel tijdig moesten vertrekken, omwille van de bliksem. We raakten tot aan de eerste rustplaats en wierpen onze blik op dat wat voor ons lag: 'pieken' met namen als Needles, Molly's Nipple, ...
De blik die we wierpen op de lucht was helaas ook duidelijk: tijd om om te keren als we niet wilden neergebliksemd worden.
Na overleg (veilig in de auto) zijn we weer richting ingang gereden en hebben we nog een korte wandeling gemaakt langs een voormalige cowboy-rustplaats en gestopt bij Newspaper Rock.

Tijdens onze twee dagen in het gezellige stadje Moab gebleven te hebben, hebben we uitgebreid kunnen genieten van het imposante uitzicht vanop de noordelijke kant van Canyonlands.
In Arches (wat veel toeristischer was: je komt hier opvallend veel Europeanen tegen waaronder ook de Hollanders :-) hebben we eerst een wandeling gemaakt naar Delicate Arch. Daarna volgden Landscape Arch, Balancing Rock, Double Arch, Elephant Rocks, The Windows en ... Schanulleke! Nu ja, dat was wat ik er toch in zag ... ;-)

Na Moab zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Ook hier werden we weer getrakteerd op immense geërodeerde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen. Ook hier weer uitzichten met leuke namen zoals Sunset en Sunrise Poinst, Inspiration Point, ...
We hadden thuis één van de laatst beschikbare hotels geboekt voor Bryce, dus wisten we niet wat ons te wachten stond. Het bleek een heel aangename verrassing: de gastvrouw en gastheer waren heel vriendelijk en de kamer was tiptop in orde (met privé jacuzzi!). Aangezien we even moesten zoeken, waren we te laat voor de zonsondergang in Bryce Canyon. Gelukkig mochten we gebruik maken van het terras en zo hebben we kunnen genieten van een privé-zonsondergang. Het ontbijt was ook superlekker en we hebben nog wat gepraat met de andere gasten. Blijkbaar is toch niet iedereen zo Bush-gezind als de media ons hier af en toe wil laten geloven.

We zijn dan doorgereden naar Las Vegas, met onderweg een bezoekje aan het toeristische Zion. Ook weer indrukwekkend, maar waar we eigenlijk wat te weinig tijd voor hadden uitgetrokken om een wandeling te maken.
Hoover Dam was ook nog een belangrijke bezienswaardigheid. Vooral Arthur was geïnteresseerd in de werking en capaciteit ervan. De gegidste rondleiding was zeer leerrijk en tof om te doen.
De rit naar Las Vegas was wel extreem winderig en heet. Voor een keer konden we niet cruisen op de Freeway.

Las Vegas was een ervaring op zich, enorm veel glitter en glamour! De torenhoge hotels waren nauwelijks te fotograferen. Las Vegas heeft in zijn totaliteit meer hotelkamers dan New York en ze bouwen er nog constant bij! Volgens een van de Amerikanen, die we eerder tegen kwamen, is Las Vegas de grootste bouwwerf van Amerika en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.
Wat ons ook opviel was de verscheidenheid aan mensen, je had ganse families maar ook heel eenzame mensen waar je gewoon van wist dat ze gokverslaafd waren. Dat hield ons echt tegen om zelf ook een gokje te wagen omdat het ronduit zielig was. Je weet wat ze zeggen over geluk
in de liefde ;-)
Ons hotel dan: Circus Circus. Het inchecken was een beetje hectisch en naar ons idee wat slecht georganiseerd. Vooral het zoeken van de locatie van de kamer was niet simpel: voorbij de winkeltjes, langs het casino vol belletjes en lichtjes en tenslotte 7 verdiepingen omhoog. De kamer was zeker in orde, maar we zijn eerst nog de stad in getrokken. We zijn gaan eten in
Venetië, inclusief gondels. Als er iets is wat Amerikanen goed kunnen is het decors bouwen!

's Morgens zijn we dan gaan ontbijten in ons hotel: een heus all-you-can-eat buffet met alles erop en eraan! Alleen de capuccino en de chocomelk waren mierezoet, maar de rest was heel lekker.

We zijn dan vertrokken richting Death Valley. Moest het net lukken dat het die dag extreem bewolkt was, uiterst zeldzaam in dit dorre en droge landschap. Maar ook hier een ongelooflijk uitzicht en eigenaardige zoutkristallen verspreid over de hele vlakte. Artist's drive, de Sand Dunes en Devil's Golf Course zijn elk heel verscheiden, maar alledrie erg droog. Alleen in 'Badwater', het laagste punt op het westelijk halfrond, kon je nog wat zout water terugvinden.
We zijn dan redelijk laat aangekomen in Panamint Springs Resort: een veel te duur hotel voor wat het is, maar wat moet je anders in de woestijn verwachten :-)

Vandaag staat Bodie op het programma en eventueel Mono Lake. Hopelijk hebben we daar internet, dan kunnen we jullie nog wat nieuws vertellen.

Vele groetjes uit de dode vallei van de nog steeds met een jetlag zwoegende tortelduifjes.

PS van Katrien: Voor mij blijkt het niet enkel een reis in het heden te zijn, maar ook eentje in het verleden. Het verbaast me soms hoeveel herinneringen bepaalde geuren en smaken naar boven brengen. Vooral de supermarkten zijn ware flashback-ervaringen. Het brood is veel
lekkerder in Belgie, maar de donuts zijn hier stukken beter! Mijn doel is om toch nog enkele `smaakvolle` herinneringen op te halen in de vorm van kleurrijk snoep, jam jam :-)
.

Maandag 24 september - mail 5


Na al de doodse stilte van Death Valley waren we in het kleine LeeVining gestrand, ergens blij om terug in de bewoonde wereld te zijn. We zijn ten noorden van Lee Vining het spookstadje Bodie gaan bezoeken, ontstaan na de goldrush. Hoewel spookstadje, de toeristen maakten het al heel wat minder spookachtig. Hoewel Arthur zich al levendig kon inbeelden hoe geweldig het wel zou zijn om daar met een echt masker van de film Scream, zich te verstoppen in de verlaten huisjes :-)
Eens hier in de 19de eeuw goud ontdekt werd, groeide het bewonersaantal snel uit tot 10 000 én kreeg het de reputatie van 'meest gewelddadige stad' in de omgeving.
De resterende gebouwen worden niet meer gerestaureerd, enkel 'bewaard' in de huidige staat. Je kon alles van buitenaf bewonderen, behalve de mijngebouwen zelf en we kwamen langs een gevangenis, hotel, casion, The Red Light District, school, ... Je kon de bewoners bijna opnieuw zien her-leven en waande je bijna een van hen. Het was moeilijk te vatten dat er ooit zoveel mensen geleefd hebben en nu helemaal verlaten was.
Het weer hadden we echter onderschat: we kwamen toe in korte broek en T-shirt, maar trokken al gauw een lange broek aan en een dikke trui, met daarover een regenjasje, tegen de koude wind

Daarna zijn we een nacht vol onweersbuien ingegaan, hopende dat de Tioga pass richting Yosemite N.P. nog open zou zijn de volgende morgen. En ja, we hadden geluk, maar ook niet. De pas was open, maar het was wel erg bewolkt waardoor het zicht beperkt was en we de hoge
toppen uit de Sierra Nevada niet konden zien. Daarbovenop werden we nog eens getrakteerd op sneeuwbuien! Je kan wel zeggen dat Amerika een land van extremen is. Van de schroeiende hitte in de Grand Canyon, was dit wel het tegenovergestelde!

De Tioga pass was wel een aanpassing na de urenlande rechte wegen die gewoon waren. Goodbye cruise control en welcome semi-manueel schakelen. Ondanks het beperkte zicht gaven de uitzichten toch een speciaal gevoel, je kon de wolken zien spelen over de bergflanken
waardoor er af en toe een tipje van de sluier werd gelicht. Alleen werd de sneeuw regen en het zag er niet naar uit dat die snel ging verdwijnen. We hebben ons dan maar verzoend met een informatieve film en een klein museum in het visitor center.
Daarna hebben we nog wat rondgezworven in de souvenierwinkeltjes (erg, hë?) om dan te vertrekken naar de Miner's Inn in Mariposa.
Mariposa bleek verder dan verwacht en we waren blij dat we het hotel snel gevonden hadden.

De volgende dag hebben we alletwee even naar huis gebeld. Bij Arthur al iets succesvoller dan bij Katrien ;-) Het blijft toch vreemd, dat uurverschil.
Daarna zijn we terug naar Yosemite vertrokken, langs de zuidkant (Wawona) waar we de afslag naar Glacier Point hebben genomen.
En alweer een fantastisch uitzicht, de weergoden waren ons beter gezind en we konden alle rotsformaties duidelijk bewonderen. Naast al die mooie natuur, de andere zijde van de medaille: hordes irritante ongeinteresseerde toeristen. En eigenlijk is het heel gemakkelijk om
er vanaf te geraken: wandelen. Dus dat hebben we gedaan, van Taft View naar Sentinel Dome waar we gewoon geen beter uitzicht konden hebben: 360°!!! Een echte aanrader. De wandeling was wel een redelijke inspanning vanwege de ijle lucht, dat belooft voor onze rode bloedcellen!

's Avonds zijn we dan terug naar Mariposa vertrokken wat een hele opgave was, in het donker 60km ver na al dat wandelen.

Vandaag stond San Francisco op het menu. De snelweg werd hoe langer hoe drukker en ook ons stressniveau steeg per km dat we S.F. naderden.
De bedoeling was om eerst in te checken en onze koffers in het hotel achter te laten om daarna de auto terug te brengen naar de luchthaven.
Het heeft wel even geduurd, maar copiloot Katrien wees de juiste weg en opeens stonden we op de ruime parking van het Travelodge hotel. So far so good. Ingecheckt en nu terug naar de luchthaven.
Gelukkig ging dat al iets vlotter, nu nog hopen dat alles in orde is met de auto. We hadden de auto geboekt bij Budget via Usit Connections met een full option verzekering en een tank benzine gratis. Je voelt het al aankomen: 'You have to pay for the gas, sir'. Na een
korte discussie kwamen we uiteindelijk bij Wanda de supervisor terecht, waar we nog eens uitlegden dat er een tank benzine in ons contract was inbegrepen. Wanda had duidelijk geen zin in discussie en zag ook dat haar 'onderdaan' een fout gemaakt had. Het was snel
opgelost en de stress viel van ons af.

Nu terug naar downtown S.F. Ze hebben hier een Airtrain op de luchthaven die je razendsnel over de hele luchthaven transporteert waaronder het car rental center waar alle autoverhuurbedrijven zijn samengezet. Daarnaast hebben ze ook een BART systeem. Nee, geen Simpsons, maar een heuse metro-sneltrein die je doorheen gans S.F. loodst, iets waar ze in Hasselt alleen maar vankunnen dromen! Eat your heart out Steve :-)

We hadden eenmaal terug in het hotel nog wat energie over en zijn dan met de cable cars naar Fisherman's Wharf gerammeld. Wel leuk zo een oude tram, hoewel die in Rio iets meer charme had :-) (bah wat zijn we verwend!)

We zij gaan eten in Bubba Gumps shrimp restaurant, het restaurant van Forrest Gump!
Een hele leuke plek om gezellig wat te eten met optioneel groenten (typisch).
Het restaurant ligt op Pier 39, tussen de winkeltjes, paardenmolen en vele eetgelegenheden.

Moegestreden liggen we nu op bed dit mailtje te schrijven naar het thuisfront. Morgen wacht ons nog een volle dag S.F. Om dan woensdag rond 9u (USA tijd) onze terugvlucht te nemen. Eerst naar New York en dan naar Brussel met aankomst in Brussel om 9u30 op 27 sept.

Groetjes en tot gauw!
De shrimped tortels.

The Big Trip - Part one

We zijn bijna een week terug in België en toch lijkt het alsof we pas gisteren vertrokken zijn op huwelijksreis. De eerste werkdag, voelde wel een beetje aan als het 'ontwaken uit een droom'. De harde realiteit kwam op me af in een razendsnel tempo, zeker nu we het plots met de helft van ons team moeten doen. Het ontslag van de een en de langdurige ziekte van de ander betekenen veel meer werk voor 3 personen, waardoor er dus niet veel tijd was om lang na te genieten van onze droomdag en prachtreis.

Om weer even terug te keren naar de woestijn, de bergen, de canyons en de rode rotsen, trakteer ik jullie op een mini-tripje naar the USA.

Het verslag dat volgt is op basis van de mails die we naar de nieuwsgierige en soms wat ongeruste ouders stuurden.

Dinsdag 11 september - mail 1

Hoi allemaal,

Uitgeput en moe zitten we hier achter een computer (Arthur juicht) in Visalia om jullie de eerste avonturen te vertellen.

Na een ellenlange vlucht naar San Francisco via New York zijn we goed aangekomen met onze Delta Boeing.

De US customs in New York waren wel niet mild voor "intruders", waarschijnlijk waren ze extra voorzichtig ivm 11/09. Eerst moet je langs een strenge douanier passeren. Hij vroeg ons, op een neutrale strenge manier, of we getrouwd waren (omdat we samen naar hem toe kwamen). We legden hem uit dat we pas zaterdag getrouwd waren en dat het dus nog nergens op onze papieren is terug te vinden. Na een zucht en een mompelende 'congratulations' mochten we toch beiden blijven staan. Beiden moesten we (zonder te lachen) een pasfoto laten nemen, ook onze vingerafdrukken zijn opgenomen in het Amerikaanse bestand van buitenlandse bezoekers en het groene visumformulier werd netjes in ons paspoort geniet.
Daarna moesten we onze bagage gaan afhalen op de draaiende band en gingen we met ons volgende formulier richting de tweede douanepost.
"Mr. Arthur" werd even apart geroepen vlak voor het her-inchecken van de bagage omwille van enkele koekjes die we hadden meegepakt. Na duidelijk te maken dat het goed verpakte Belgische koekjes waren en een zielig gezicht te trekken was alles ok en mochten we verder, waar we onze schoenen mochten uitdoen en iedereen aan onze zweetpatees "exposed" werd! Opnieuw werd onze handbagage gescreend en konden we onze tocht verder zetten naar de gates.

Tijdens de 2de vlucht naar San Francisco zaten we naast een behulpzame dame die ons alles uitlegde over het reilen en zeilen van the "American way of living" zoals daar zijn fooien geven, rechts afslaan bij rood licht enz.
In S.F. zijn we via de Airtrain tot bij onze huurwagen geraakt wat wel een grote verrassing was! Een heuse Kia Sorento jeep full automatic met cruise control en automatische klimaatregeling, kortom alles erop en deraan!

Eenmaal in het hotel aangekomen rond 21u zijn we moegestreden op het bed neergeploft en hebben zelfs de Jacuzzi links laten liggen voor wat welverdiende slaap.
De kamer en het bed waren dik in orde, over het ontbijt kunnen we niks zeggen want we zijn vandaag vroeg vertrokken (6u).

Vandaag zijn we dan na wat kilometers vreten in Sequoia National Park aangekomen. De rit er naartoe was een heuse belevenis door de knopjes van de cruise control, het was net een computerspelletje!
In de buurt van "General Sherman Tree" (grootste boom ter wereld) hebben we het Congress pad gevolgd langs de "President", zijn "House" en de "Senate". Stuk voor stuk zeer indrukwekkende mega-oer-bomen!

We zijn ook nog aangesproken door wat Amerikanen die Belgie alleen kenden van de Browning shotguns, de beste wapens ter wereld volgens de Alabama-ier (*zucht*). Hij was bang om naar Europa te reizen zei hij, vanwege de terroristen! (LOL)
Bij het wegrijden van de parking, knalden we bijna op een rij auto's die in de bocht stil stonden. Na wat gevloek, kregen we de reden van het stil staan in het oog: rechts van ons zat een prachtige beer! In tegenstelling tot enkele stoere fotografen (die wat minder stoer werden toen de beer liet merken dat ze te dicht kwamen ... ) hebben wij netjes vanuit onze auto enkele leuke foto's kunnen trekken.
Na Sequoia N.P. volgde de lange afdaling (van 2500m tot 300m) om uiteindelijk in Visalia te belanden waar we nu zitten in het Super 8 motel.

We gaan zo dadelijk nog even op zoek naar wat (gezond) eten om daarna weer snel het bedje op te zoeken want de jetlag zit nog wat in onze kleren. Morgen hebben we een lange dag met veel rijden op het programma staan, niet de meest boeiende dag, maar er is beterschap op komst ;-)
We proberen waar we kunnen een mailtje te sturen en houden jullie op de hoogte!

Groetjes van de torteld(r)uifjes


Het gezond eten werd een broodje uit de Subway. Misschien kennen jullie deze keten wel, want ze zitten bijvoorbeeld ook in Engeland en Ierland.
Voor degenen die het niet kennen: het heeft iets weg van de Panos, alleen veel lekkerder en je komt er niet zo snel buiten. Je hebt een hele procedure die je moet doorlopen vooraleer je een smakelijk broodje kan eten. Dit is het stappenplan volgens de Subway-regels:

1) welke grootte wil je?
2) welk broodje wil je? wit, bruin, Italiaans, kruiden, ...
3) welke vulling wil je? Chicken roast, ham, ...
4) welke kaas je wil je? American, cheddar, ...
5) wil je het gegrild?
6) welke groentjes wil je? sla, tomaat, komkommer, ...
7) welke saus wil je? mayo, dressing, mosterd, ...
8) wil je er nog wat peper of zout op?
9) to go?

En dan eindelijk, eindelijk, kan je in een heerlijk goed gevuld broodje bijten, uiteraard vergezeld met een small soda (1/2 liter).

Blooper van de dag: op weg naar Sequoia passeerden we verschillende boomgaarden met fruit en vol verbazing roept Katrien uit: "Kijk, dat staat hier zelfs in't Nederlands: fruit stand!" ...

Donderdag 13 september - mail 2

Hoi allemaal,

Hier nog wat nieuws uit het wilde westen. Opnieuw moe en uitgeput zijn we vandaag in het plaatsje Holbrook aangekomen.

Gisteren hebben we een lange autorit verslonden door de Mojave woestijn. De uitgestrektheid en het onherhergzame van het dorre gebied was heel indrukwekkend.
Ook de temperaturen waren degene die je min of meer verwacht in een woestijn: rond de 90 F (32C).
We waren goed op tijd in ons hotel in Kingman waar we ons lekker hebben verfrist in het zwembad. Het ontbijt was een echt continental ontbijt met alles erop en eraan (incl. vers fruit)!

Vandaag hebben we kunnen genieten van Petrified Forest en Painted Desert. Ook hier een ongelooflijk uitzicht maar toch anders dan gisteren. Verspreid over roos-groen-bruinkleurige golven van steen, lagen stukken boomstronken. Op het eerste zicht lijken ze heel normaal, maar als je een kijkje 'binnenin' neemt, zie je de prachtige kleuren van de mineralen, die het oorspronkelijk hout vervangen hebben.
Het was ten strengste verboden om stukken versteende boom mee te nemen op straffe van een vloek, getuige verschillende brieven van slachtoffers :-)

Straks nog wat eten en een douche nemen om het stof en zweet weg te spoelen (no pool here :-(
Morgen ligt de Grand Canyon op ons te wachten en hopelijk ook een zwembad ;-)

Groetjes van de bezwete duifjes

Deze keer iets minder gezond eten... De McDonalds lag om de hoek, maar zoals het in Amerika hoort, zijn we er toch met de auto naartoe gereden. Een 'menu' heet hier 'meal' en een 'small' is te vergelijken met een 'large' van hier.
Dat ook de armoede om de hoek lag, was duidelijk te merken aan de dikke zatte gedrogeerde kwijlende Indiaan die kwam vragen of we niet wat geld voor hem hadden. Bye bye smaaklust en welcome schuldgevoel.