6u16 - Na een korte nacht waarbij vooral inslapen nogal moeilijk ging, word ik wakker en moet ik naar het toilet. Eerst denk ik even dat mijn water gebroken is, maar de truk van het ophouden, leert me dat dat niet het geval is. Ik wil terug naar bed gaan, als ik merk dat mijn rugpijn wel erg hevig is en het lijkt alsof die in golfjes komt. Ik begin te timen en merk een ritme van 2 min. pauze - wee - 2 min. pauze - wee - ... Ik kan nogal moeilijk geloven dat het zo snel gaat, dus ga even beneden wat toertjes in de woonkamer wandelen.
6u30 - Het ritme blijft aan, dus maak ik Arthur wakker met de woorden: "Ik denk dat ik mezelf aan't wijsmaken heb dat ik weeën heb, om de 2 minuten, kom es checken." Hij hoeft me niet te vragen wanneer ik een wee heb, het is op mijn gezicht af te lezen en inderdaad, ook hij timet om de 2 minuten. Ik aarzel even om het ZH te bellen (stel dat het niet klopt, ik wil me niet belachelijk maken of profileren als de 'ongeduldige zwangere'). Toch maar even gebeld en daar hebben ze me gezegd dat ik "tijd zat had, neem nog maar'n doucheke".
7u00 - We vertrekken richting ZH, na een moeizame 'omkleedbeurt': als je om de 2 min. weeën hebt, krijg je niet veel gedaan op korte tijd, tot grote ergernis van de husband. Soit, gelukkig is het om dat uur rustig op de kleine ring van Hasselt en na een pijnlijke kasseienstraat, belanden we op de parking. We willen richting hoofdingang gaan (ik dacht gezien te hebben dat die open was), maar worden tegen gehouden door een arts (?): "Ga maar langs spoed!". Ok, bij spoed aangekomen, krijgen we aan de balie te horen: "Gaan jullie maar onmiddellijk naar boven". Op de kraamafdeling luidt het: "Direct door naar de verloskamer!". Daar krijgen we te horen dat de gynaecoloog van wacht m'n eigen gynaecoloog is. Prachtig! Zij staat achter een onderwaterbevalling, kent ons verhaal en is een schat van een vrouw. Perfect!
7u30 - Arthur vraagt of hij me niet moet gaan inschrijven, maar omdat mijn weeën al zo snel na elkaar komen, wil de vroedvrouw even checken of daar nog tijd voor is. Ik heb 4-5 cm en dus heeft hij die tijd nog wel even. De vroedvrouw wijst me er ondertussen op dat ik veel kalmer zal moeten worden als ik in bad wil bevallen en dus beginnen we samen aan de ademnhalingsoefeningen. Ondertussen wordt ook de baxter geïnstalleerd.
8u00 - Even nakijken of mijn vliezen al kunnen gebroken worden en dan gebeurt het spontaan. Handig! Ik moet aan de monitor en even is het twijfelachtig of ik in bad ga mogen bevallen. De hartslag van ons kleintje schommelt niet genoeg en dus gaat de vroedvrouw even overleggen. Als ze terugkomt, ziet ze dat de hartslag wel in orde is en dus is de kans toch nog reëel dat ik het bad in mag. Ik beland ondertussen ook naast het bed: met mijn hoofd op het bed en mijn buik naar beneden, om ons sterrekijkertje te doen draaien. Zonder succes. Arthur wil wel helpen, maar kan niets doen: hij mag niet aan me komen en het enige waar hij bij kan helpen, is het aangeven van drinken. Achteraf gezien, heb ik wel compassie met hem ...
8u30 - 8 cm ontsluiting, het gaat vlotjes. Het zijn die dingen waar ik me aan optrek, want anders zou ik veel te snel vragen om een epidurale. Ik schreeuw Arthur tussendoor nog wel even toe, dat hij de eerste 2 maanden niet hoeft te spreken over een tweede, want dan doe ik hem iets aan
Wat zijn we toch lief tijdens zo'n bevalling, hé 
9u00 - Ik mag in het bad en dat doet deugd. Arthur wist me te vertellen, dat hij aan mijn gezicht en houding onmiddellijk kon aflezen dat het echt wel veel ontspannender was. De baxter is geen probleem, ik moet alleen zorgen dat ik mijn hand droog hou. Het is nog steeds geen pretje, maar ik kan veel beter de weeën opvangen.
9u30 - De persdrang is er, maar ik mag nog niet meepersen. Dat is voor mij het zwaarste stuk. Ik moet opnieuw met mijn hoofd op de rand van het bad hangen en op m'n knieën zitten, maar ons prinsje weigert te draaien.
10u00 - De gynaecoloog komt erbij en ik mag beginnen persen. Ze draaien onze Ruben manueel, maar bij de volgende controle blijkt dat hij zijn eigen willetje al heeft: hij is opnieuw gedraaid. Nog een keertje draaien en bij de woorden: "Als hij nu niet blijft liggen, moet je uit bad", blijft hij toch liggen. Dank je, lieve schat, nu al zo'n moeite doen om de mama te behagen
Het persen gaat vlotjes, dankzij de goede begeleiding van vroedvrouw, gynae en uiteraard Arthur. De ademhalingsoefeningen die ik bij de kiné geleerd heb, komen nu ook goed van pas.
Helaas wel een knipje, maar het goede nieuws is dat het hoofdje al zichtbaar is en ik kan het haardosje al voelen.
10u50: - Hij is er bijna, maar het lijkt even genoeg te zijn en ik roep uit: "De volgende keer wil ik een epidurale!". De vroedvrouw lacht en zegt: "Jij krijgt geen epidurale, je bent een natuurtalent". Wow, dat doet goed. Zo'n compliment geeft je wel weer de moed om even door te gaan.
11u00 stipt - onze kleine Ruben maakt zijn eerste plonsje in het water. Hij blijft nog even onder en dan mag ik hem tegen me aanleggen. Ik kan het niet geloven, dit prachtkereltje is van ons!
We blijven nog een uurtje in de verloskamer, waarbij hij de eerste keer aan de borst mag. En de rest van het borstvoedingsverhaal kennen jullie al.
De vroedvrouw zei me achteraf: "Je hebt geluk gehad dat het zo snel ging, maar de pech dat je geen tijd kreeg om tussenin te recuperen van elke wee." En dat gevoel heb ik ook wel. Doordat het zo snel ging, kon ik me telkens optrekken aan de volgende stap vooruit, maar het was heftig.
De dagen erna kreeg ik bijna van elke vroedvrouw te horen: "Ah, ben jij die straffe madam die onder water bevallen is, goed gedaan!" Even stoefen, maar het doet zo'n deugd om te horen dat je, iets waar je nog geen enkele ervaring mee hebt, toch tot een degelijk einde hebt gebracht
1 opmerking:
Altijd leuk om lezen het bevallingsverhaal van een ander.
Vlot het een beetje de borstvoeding?
groetjes sarah
Een reactie posten