Deze week is er een erg drukke week op het werk. De meeste tijd steekt nu in een tentoonstelling die loopt en waar een paar 100 leerlingen naartoe komen voor een gegidste rondleiding.
Voor die rondleiding doen we beroep op een 10-tal gemotiveerde en enthousiaste vrijwilligers, die een handleiding hebben van buiten geleerd en die een deel van hun vrije tijd opofferen. Chapeau!
Een van die vrijwilligers is mijn schoonpapa J. Hij was, samen met de andere vrijwilligers, aanwezig op onze opening van de tentoonstelling, waar ik 'vlijtig' stond te werken achter de geïmproviseerde bar. Na de uitbundige uiteenzetting van een van de sprekers, kwam J. me even vergezellen. Ik vertelde hem dat mijn ventje nu zoveel alleen zit, omdat ik 3 avonden op rij moest werken.
J. komt wat dichter en fluistert in mijn oor: "Hebben jullie dan nog wel tijd om aan jullie 9-maandenproject te werken?"
Het klinkt misschien een beetje dom, maar dat zinnetje betekende zoveel voor mij.
Het deed m'n hartje echt even gloeien en m'n gezicht stralen.
Voor opa J. mag er dus snel een volgende kleinkindje komen.
J., maak je geen zorgen, er wordt aan gewerkt ;-)
vrijdag 23 november 2007
maandag 19 november 2007
zaterdag 17 november 2007
Dank aan de fotograaf
Onderstaande foto's zijn allemaal getrokken door mijn nonkel Gert.
Hoewel dit niet de 'officiële' foto's zijn, zijn ze zeker de moeite waard!
Dank u, Gert, voor deze mooie herinneringen!
Hoewel dit niet de 'officiële' foto's zijn, zijn ze zeker de moeite waard!
Dank u, Gert, voor deze mooie herinneringen!
Sint Jansbergklooster
Enkele sfeerbeelden van de locatie Sint Jansbergklooster, waar ons feest doorging
Originele wand
De tuin, met rechts de kapel, verscholen in het groen
De feestzaal
De eretafel
De kapel, waar onze plechtigheid doorging
Wedding pictures
Net voor de wet getrouwd
Fotoregportage, alle lenzen op ons gericht ...
Rijst ... heel veel rijst ...
Mijn bruidsboeket, met dank aan mijn tante!
Ons prachtig bruidsmeisje
Onze openingsdans "We were never alone"
Verslaving
Chocolade, alcohol, drugs, ... Iedereen heeft wel een verslaving, daar ben ik van overtuigd. De een heeft grotere gevolgen dan de andere, maar niemand ontsnapt eraan.
Ik ben uiteraard niet verslaving-vrij en ik heb er zelfs meer dan een.
De laatste nieuwe heet Zylom, een site waar je verscheidene spelletjes kan spelen.
De 'Deluxe' versie van een spel kan je downloaden en een uur gratis uitproberen. Na een uur valt het stil en moet je het kopen (wat ik nooit doe) of afsluiten. En ik ben er dus aan verslaafd ...
Vooral de spelletjes waarin je in de huid van een kapster, verkoopster, dienster, ... kruipt en zoveel mogelijk klanten moet helpen, roepen om mijn aandacht.
Wanneer Arthur me iets vraagt en ik antwoord met "Mmmm...", weet hij hoe laat het is.
Ja, het is best wel zielig, maar ik kan er niets aan doen. Nee, klopt niet, ik wil er niets aan doen.
Het is me voorlopig nog iets te plezant.
Zoeken - gratis proberen - downloaden ... uw uur gaat in ... NU.
Ik ben uiteraard niet verslaving-vrij en ik heb er zelfs meer dan een.
De laatste nieuwe heet Zylom, een site waar je verscheidene spelletjes kan spelen.
De 'Deluxe' versie van een spel kan je downloaden en een uur gratis uitproberen. Na een uur valt het stil en moet je het kopen (wat ik nooit doe) of afsluiten. En ik ben er dus aan verslaafd ...
Vooral de spelletjes waarin je in de huid van een kapster, verkoopster, dienster, ... kruipt en zoveel mogelijk klanten moet helpen, roepen om mijn aandacht.
Wanneer Arthur me iets vraagt en ik antwoord met "Mmmm...", weet hij hoe laat het is.
Ja, het is best wel zielig, maar ik kan er niets aan doen. Nee, klopt niet, ik wil er niets aan doen.
Het is me voorlopig nog iets te plezant.
Zoeken - gratis proberen - downloaden ... uw uur gaat in ... NU.
Diep bevroren
Sinds een uurtje is ons kasteeltje uitgebreid met een diepvries. Eindelijk, denkt mijn ventje.
Hij heeft er lang achter moeten zagen en mijn antwoord was steevast "Na den trouw, als er terug geld is." Nu is den trouw achter de rug en ligt / lag er weer wat geld in het bakje.
Het is inderdaad wel handig, zo'n diepvries. In plaats van 's avonds na mijn werk nog snel-snel naar een winkel te crossen om boodschappen te doen of 6 dagen aan een stuk dezelfde soep te eten, kunnen we nu 1 of 2 keer per week 'grote inkopen' doen en de overschot van soep invriezen. Alleen vis en vlees wil ik vers kopen, maar dat kan nu bij de slager of vishandel, vlakbij het werk van Arthur ;-)
Plots is 'de Covee' ook een winkel waar mijn zoetje ongelooflijk graag naartoe wil. Hij vraagt het me als een kind dat naar de speelgoedwinkel wil gaan. Hij wil er zich gaan uitleven en verdiepen in de wondere wereld van het diepvrieseten.
Verder heb ik ook het voornemen om in het weekend een heel eetschema op te stellen voor de week die komt. Zo probeer ik te voorkomen om nog in de winkel te moeten verzinnen wat ik ga maken en dus ook weer steeds hetzelfde klaar maak: rode kool-hamburger-puree of wok.
Eens kijken, wat ga ik volgende week maken...?
Hij heeft er lang achter moeten zagen en mijn antwoord was steevast "Na den trouw, als er terug geld is." Nu is den trouw achter de rug en ligt / lag er weer wat geld in het bakje.
Het is inderdaad wel handig, zo'n diepvries. In plaats van 's avonds na mijn werk nog snel-snel naar een winkel te crossen om boodschappen te doen of 6 dagen aan een stuk dezelfde soep te eten, kunnen we nu 1 of 2 keer per week 'grote inkopen' doen en de overschot van soep invriezen. Alleen vis en vlees wil ik vers kopen, maar dat kan nu bij de slager of vishandel, vlakbij het werk van Arthur ;-)
Plots is 'de Covee' ook een winkel waar mijn zoetje ongelooflijk graag naartoe wil. Hij vraagt het me als een kind dat naar de speelgoedwinkel wil gaan. Hij wil er zich gaan uitleven en verdiepen in de wondere wereld van het diepvrieseten.
Verder heb ik ook het voornemen om in het weekend een heel eetschema op te stellen voor de week die komt. Zo probeer ik te voorkomen om nog in de winkel te moeten verzinnen wat ik ga maken en dus ook weer steeds hetzelfde klaar maak: rode kool-hamburger-puree of wok.
Eens kijken, wat ga ik volgende week maken...?
zaterdag 10 november 2007
W-day - deel 2
Zaterdag 8 september
6u00 - pieppieppiep - mijn gsm geeft aan dat het tijd is om op te staan.
Yes, het is W-day! Met kleine oogjes, maar een groot adrenaline-gehalte stap ik stilletjes uit bed. De kapper zal hier zijn tegen 6u30 en tegen dan zou ik mijn koffie moeten uit hebben. Ook mijn moeder is reeds wakker, zij moet tegen 7u00 bij de kapper zijn en heeft dus ook geen tijd om uit te slapen. Samen drinken we onze koffie uit en wonder boven wonder, de rust die ik vond de avond ervoor, zit nog steeds in mijn lijf. Ik vind het allemaal wel spannend, maar zenuwachtig ben ik niet.
Tegen 6u30 krijg ik een telefoontje: het is Andres, de kapper. "Ik ben op komst, maar de buurman had zijn auto achter de mijne geparkeerd waardoor ik niet weg kon." Ok, geen paniek, het komt wel goed.
6u45 - Andres komt toe en mijn moeder begroet hem nog even (normaal gezien doet hij haar haar en zij heeft dus aan me voorgesteld om mijn haar door hem te laten doen) en vertrekt dan. Wat je moet weten over Andres: kan sappig vertellen, neemt geen blad voor de mond, is homo en erg ijdel. You love 'em or you hate 'em. In mijn geval geldt het eerste, gelukkig. Hij heeft de hele familie rond zijn vinger kunnen draaien: mijn vader, broer, zus en schoonbroer, iedereen was gecharmeerd door zijn verhalen. Al tetterend (dit is in zijn geval wel het juiste woord) krulde hij lok per lok, stak er een aantal netjes op en werkte het geheel af met een adem-benemende hoeveelheid lak.
Tegen 9u00 was het de beurt aan K., die al een half uurtje stond te wachten en eveneens kennis maakte met Andres. Ze wisselden tips uit over goede (haar)producten (K. is namelijk ook kapster), een gesprek waarvan ik niet al te veel verstond.
Snel-snel poets ik mijn tanden en vertrouw ik m'n gezicht toe aan K., die rustig begint aan de maquillage. Het huis begint ondertussen goed in beweging te komen: iedereen trekt zijn chique kleren aan, dassen worden geknoopt, schoenen aangetrokken, kapsels afgewerkt, enzovoort. Iedereen begint een beetje zenuwachtig te worden, behalve ik. Ook al kom ik graag overal stipt op tijd (of liever zelfs een beetje te vroeg) en moesten we tegen 9u15 bij m'n grootouders zijn, ik ben totaal niet opgejaagd.
Mijn broer, zus en schoonbroer vertrekken alvast richting bruidegom, na mijn grootouders op te pikken.
9u20 - K. is klaar en mijn moeder heeft ondertussen haar hoogtepunt op vlak van zenuwen bereikt. Mijn kleed moet nog aan, evenals mijn juwelen en schoenen. Eerst de schoenen en dan het kleed, zo hebben we het 'aangeleerd' gekregen in de winkel. Mijn moeder wil beginnen met het rijgen van het lint achteraan de bustier, maar ... het lijkt alsof ze een black out heeft door de zenuwen. De eerste keer zijn de linten onderaan niet even lang. Alles weer los en opnieuw beginnen. Het 'patroon' lijkt ook niet te kloppen en ze probeert een andere manier van rijgen. Ook deze keer klopt het niet. Mijn vader komt kijken hoe het vordert en blijkbaar heeft hij meer inzicht in de linten. Rustig neemt hij het over van mijn moeder en samen komen ze eruit. De bustier zit lekker strak, mijn vader doet me mijn halsketting om en we kunnen gaan.
9u45 - Samen met mijn moeder zit ik in de Jaguar, mét bluts vooraan (mijn vader heeft de week voor onze trouw een klein accidentje gehad, waarbij de trekhaak van zijn voorganger een litteken heeft achter gelaten in zijn nummerplaat) en ballonnen achteraan. De hoedenplank is versierd met rozenblaadjes, die mijn moeder gaan plukken is bij haar ouders en die ze te drogen heeft gelegd gedurende enkele dagen. Hoewel de rit slechts een dik half uur duurde, leek het alsof de seconden minuten duurden en de minuten uren.
Wat zou Arthur van m'n kleed vinden? Hoe zou hij mijn kapsel vinden? Wat zou hij dragen? Hoe zou de bruidsboeket eruit zien? Zou iedereen er al zijn? Blijft het droog of gaat het toch nog regenen?
Duizenden vragen flitsen door mijn hoofd. Mijn moeder ziet dat ik het nu wel even moeilijk krijg en neemt zachtjes mijn hand vast. Zwijgend rijden we langs de weg die ik zo vaak heb genomen. Toch lijk ik nu alles voor de eerste keer te zien.
Aan de verkeerslichten vlakbij onze bestemming, staan we naast een andere trouwauto met bruid. Even kruisen onze blikken en glimlachen we begripvol naar elkaar.
10u15 - Netjes op tijd komen we aan (tja, ik had dan ook 1 uur gerekend om van mijn ouders naar Arthur te rijden, hoewel het eigenlijk maar een half uur is). Met een bonzend hart duw ik op de bel en zie ik mijn bruidegom de hal inlopen. Hij ziet er prachtig uit! Zijn pak staat hem fantastisch, maar het is vooral de big smile die me opvalt. Hij komt naar buiten, bekijkt me keurend en geeft me een compliment, gevolgd door een dikke kus. Hij overhandigt me het bruidsboeket, gemaakt door mijn tante, dat er prachtig uitziet. Helemaal zoals ik het in gedachten had!
Arthur leidt me naar de woonkamer en daar staat iedereen reeds te wachten. Mijn zus en haar vriend, mijn broer, mijn ouders, mijn grootouders en tante, de ouders van Arthur, zijn zussen en schoonbroer en ons ongelooflijk schattige bruidsmeisje. Ik voel me gewoon stralen en ik krijg een warm gevoel wanneer ik naar mijn familie kijk en naar de mensen die ik straks écht familie mag noemen. Ik word langs alle kanten begroet en besef plots dat al deze mensen naar hier zijn gekomen voor Arthur en mij. Iedereen is blij, heeft er zin in. Deze dag kan niet meer stuk!
6u00 - pieppieppiep - mijn gsm geeft aan dat het tijd is om op te staan.
Yes, het is W-day! Met kleine oogjes, maar een groot adrenaline-gehalte stap ik stilletjes uit bed. De kapper zal hier zijn tegen 6u30 en tegen dan zou ik mijn koffie moeten uit hebben. Ook mijn moeder is reeds wakker, zij moet tegen 7u00 bij de kapper zijn en heeft dus ook geen tijd om uit te slapen. Samen drinken we onze koffie uit en wonder boven wonder, de rust die ik vond de avond ervoor, zit nog steeds in mijn lijf. Ik vind het allemaal wel spannend, maar zenuwachtig ben ik niet.
Tegen 6u30 krijg ik een telefoontje: het is Andres, de kapper. "Ik ben op komst, maar de buurman had zijn auto achter de mijne geparkeerd waardoor ik niet weg kon." Ok, geen paniek, het komt wel goed.
6u45 - Andres komt toe en mijn moeder begroet hem nog even (normaal gezien doet hij haar haar en zij heeft dus aan me voorgesteld om mijn haar door hem te laten doen) en vertrekt dan. Wat je moet weten over Andres: kan sappig vertellen, neemt geen blad voor de mond, is homo en erg ijdel. You love 'em or you hate 'em. In mijn geval geldt het eerste, gelukkig. Hij heeft de hele familie rond zijn vinger kunnen draaien: mijn vader, broer, zus en schoonbroer, iedereen was gecharmeerd door zijn verhalen. Al tetterend (dit is in zijn geval wel het juiste woord) krulde hij lok per lok, stak er een aantal netjes op en werkte het geheel af met een adem-benemende hoeveelheid lak.
Tegen 9u00 was het de beurt aan K., die al een half uurtje stond te wachten en eveneens kennis maakte met Andres. Ze wisselden tips uit over goede (haar)producten (K. is namelijk ook kapster), een gesprek waarvan ik niet al te veel verstond.
Snel-snel poets ik mijn tanden en vertrouw ik m'n gezicht toe aan K., die rustig begint aan de maquillage. Het huis begint ondertussen goed in beweging te komen: iedereen trekt zijn chique kleren aan, dassen worden geknoopt, schoenen aangetrokken, kapsels afgewerkt, enzovoort. Iedereen begint een beetje zenuwachtig te worden, behalve ik. Ook al kom ik graag overal stipt op tijd (of liever zelfs een beetje te vroeg) en moesten we tegen 9u15 bij m'n grootouders zijn, ik ben totaal niet opgejaagd.
Mijn broer, zus en schoonbroer vertrekken alvast richting bruidegom, na mijn grootouders op te pikken.
9u20 - K. is klaar en mijn moeder heeft ondertussen haar hoogtepunt op vlak van zenuwen bereikt. Mijn kleed moet nog aan, evenals mijn juwelen en schoenen. Eerst de schoenen en dan het kleed, zo hebben we het 'aangeleerd' gekregen in de winkel. Mijn moeder wil beginnen met het rijgen van het lint achteraan de bustier, maar ... het lijkt alsof ze een black out heeft door de zenuwen. De eerste keer zijn de linten onderaan niet even lang. Alles weer los en opnieuw beginnen. Het 'patroon' lijkt ook niet te kloppen en ze probeert een andere manier van rijgen. Ook deze keer klopt het niet. Mijn vader komt kijken hoe het vordert en blijkbaar heeft hij meer inzicht in de linten. Rustig neemt hij het over van mijn moeder en samen komen ze eruit. De bustier zit lekker strak, mijn vader doet me mijn halsketting om en we kunnen gaan.
9u45 - Samen met mijn moeder zit ik in de Jaguar, mét bluts vooraan (mijn vader heeft de week voor onze trouw een klein accidentje gehad, waarbij de trekhaak van zijn voorganger een litteken heeft achter gelaten in zijn nummerplaat) en ballonnen achteraan. De hoedenplank is versierd met rozenblaadjes, die mijn moeder gaan plukken is bij haar ouders en die ze te drogen heeft gelegd gedurende enkele dagen. Hoewel de rit slechts een dik half uur duurde, leek het alsof de seconden minuten duurden en de minuten uren.
Wat zou Arthur van m'n kleed vinden? Hoe zou hij mijn kapsel vinden? Wat zou hij dragen? Hoe zou de bruidsboeket eruit zien? Zou iedereen er al zijn? Blijft het droog of gaat het toch nog regenen?
Duizenden vragen flitsen door mijn hoofd. Mijn moeder ziet dat ik het nu wel even moeilijk krijg en neemt zachtjes mijn hand vast. Zwijgend rijden we langs de weg die ik zo vaak heb genomen. Toch lijk ik nu alles voor de eerste keer te zien.
Aan de verkeerslichten vlakbij onze bestemming, staan we naast een andere trouwauto met bruid. Even kruisen onze blikken en glimlachen we begripvol naar elkaar.
10u15 - Netjes op tijd komen we aan (tja, ik had dan ook 1 uur gerekend om van mijn ouders naar Arthur te rijden, hoewel het eigenlijk maar een half uur is). Met een bonzend hart duw ik op de bel en zie ik mijn bruidegom de hal inlopen. Hij ziet er prachtig uit! Zijn pak staat hem fantastisch, maar het is vooral de big smile die me opvalt. Hij komt naar buiten, bekijkt me keurend en geeft me een compliment, gevolgd door een dikke kus. Hij overhandigt me het bruidsboeket, gemaakt door mijn tante, dat er prachtig uitziet. Helemaal zoals ik het in gedachten had!
Arthur leidt me naar de woonkamer en daar staat iedereen reeds te wachten. Mijn zus en haar vriend, mijn broer, mijn ouders, mijn grootouders en tante, de ouders van Arthur, zijn zussen en schoonbroer en ons ongelooflijk schattige bruidsmeisje. Ik voel me gewoon stralen en ik krijg een warm gevoel wanneer ik naar mijn familie kijk en naar de mensen die ik straks écht familie mag noemen. Ik word langs alle kanten begroet en besef plots dat al deze mensen naar hier zijn gekomen voor Arthur en mij. Iedereen is blij, heeft er zin in. Deze dag kan niet meer stuk!
vrijdag 9 november 2007
Ssssssportdag...
... spreek het even irritant uit als Ben Crabbé en je komt in de buurt van hoe ik me voel.
6u00: opstaan. Binnen een klein uurtje neem ik bus - trein - bus naar Jette, voor de sportdag van het werk. Echt fris en wakker voel ik me niet. De koffie die staat te dampen, moet me een cafeïneboost geven, om te voorkomen dat ik straks zo traag de straat uit strompel dat ik m'n bus mis.
Ik heb gekozen voor fitness en body vive. Geen idee of dit me zal bevallen of niet, maar misschien kan ik beter 'rope skipping met je eigen wallen' kiezen ...
6u00: opstaan. Binnen een klein uurtje neem ik bus - trein - bus naar Jette, voor de sportdag van het werk. Echt fris en wakker voel ik me niet. De koffie die staat te dampen, moet me een cafeïneboost geven, om te voorkomen dat ik straks zo traag de straat uit strompel dat ik m'n bus mis.
Ik heb gekozen voor fitness en body vive. Geen idee of dit me zal bevallen of niet, maar misschien kan ik beter 'rope skipping met je eigen wallen' kiezen ...
dinsdag 6 november 2007
W-day - deel 1
Elke week denk ik minstens 3 keer: "Katrien, je moet nog steeds je trouwverhaal op je blog zetten."
Elke keer denk ik ook weer: "Ja, maar nu heb ik niet genoeg tijd om alles te noteren."
Dus heb ik besloten om het in stukjes te doen, zodat ik op die manier telkens een klein beetje meer mijn belofte nakom.
Vrijdag 7 september
De dag voor W-day zijn de zenuwen weer komen opduiken. In de namiddag zijn we onze laatste spulletjes in Sint Jansberg gaan afzetten. Daar aangekomen vragen we naar Caroline, die ons steeds begeleid heeft bij het organiseren van ons feest. "Zij zit in Parijs" krijgen we te horen. Eerst denk ik dat Luk ons een beetje aan het plagen is, om de zenuwen wat aan te wakkeren. Helaas blijkt het geen grap, maar Luk zal ons verder helpen en "morgen is Caroline terug, dus maak je geen zorgen". Als een echte regelt**f begin ik hem uit te leggen wat we allemaal bij hebben, waar dit hoort te liggen, wanneer we het nodig hebben, enzovoort enzovoort. Hoewel hij binnenin misschien onnozel wordt van mijn geregel, blijft Luk kalm en belooft ons dat alles in orde komt.
Met een klein hartje stap ik in de auto, om naar mijn ouders te rijden. Zoals de traditie het vraagt, zal ik bij hen slapen. Van daaruit zal ik dan naar Hasselt rijden om, iets minder traditioneel, mijn bruidegom op te halen. Arthur is minder kalm dan Luk en besluit om me te droppen, in plaats van mee te eten. "Gij maakt mij zot met uw zenuwen" Nu kan ik er om lachen en begrijp ik hem volledig, maar op die moment was ik iets minder happy.
's Avonds vertrek ik naar K., om mijn nagels een kleurtje te geven. Terwijl zij heel rustig en professioneel mijn vingers onder handen neemt, babbelen we over koetjes en kalfjes. K. is een jeugdvriendin van me. Eerst hebben we samen balletles gevolgd, in het 6e leerjaar hebben we samen in de klas gezeten en in het secundair reden we een tijdje samen naar school. Ik voel me dan ook helemaal op mijn gemak bij haar en tijdens deze beauty kuur ben ik volledig gekalmeerd.
Compleet ontspannen rijd ik weer naar huis. Aangezien mijn nagels nog niet droog zijn en ik ze ongeschonden wil houden, laat ik me bedienen. Mijn moeder werkt mijn armbandje af en na een aangename babbel, kruip ik voor de laatste keer als ongehuwde vrouw in bed. Met kleine kriebeltjes in m'n buik, val ik in een diepe vaste slaap. Nog een paar uurtjes en mijn droom zal uitkomen. Ik ben er klaar voor!
Elke keer denk ik ook weer: "Ja, maar nu heb ik niet genoeg tijd om alles te noteren."
Dus heb ik besloten om het in stukjes te doen, zodat ik op die manier telkens een klein beetje meer mijn belofte nakom.
Vrijdag 7 september
De dag voor W-day zijn de zenuwen weer komen opduiken. In de namiddag zijn we onze laatste spulletjes in Sint Jansberg gaan afzetten. Daar aangekomen vragen we naar Caroline, die ons steeds begeleid heeft bij het organiseren van ons feest. "Zij zit in Parijs" krijgen we te horen. Eerst denk ik dat Luk ons een beetje aan het plagen is, om de zenuwen wat aan te wakkeren. Helaas blijkt het geen grap, maar Luk zal ons verder helpen en "morgen is Caroline terug, dus maak je geen zorgen". Als een echte regelt**f begin ik hem uit te leggen wat we allemaal bij hebben, waar dit hoort te liggen, wanneer we het nodig hebben, enzovoort enzovoort. Hoewel hij binnenin misschien onnozel wordt van mijn geregel, blijft Luk kalm en belooft ons dat alles in orde komt.
Met een klein hartje stap ik in de auto, om naar mijn ouders te rijden. Zoals de traditie het vraagt, zal ik bij hen slapen. Van daaruit zal ik dan naar Hasselt rijden om, iets minder traditioneel, mijn bruidegom op te halen. Arthur is minder kalm dan Luk en besluit om me te droppen, in plaats van mee te eten. "Gij maakt mij zot met uw zenuwen" Nu kan ik er om lachen en begrijp ik hem volledig, maar op die moment was ik iets minder happy.
's Avonds vertrek ik naar K., om mijn nagels een kleurtje te geven. Terwijl zij heel rustig en professioneel mijn vingers onder handen neemt, babbelen we over koetjes en kalfjes. K. is een jeugdvriendin van me. Eerst hebben we samen balletles gevolgd, in het 6e leerjaar hebben we samen in de klas gezeten en in het secundair reden we een tijdje samen naar school. Ik voel me dan ook helemaal op mijn gemak bij haar en tijdens deze beauty kuur ben ik volledig gekalmeerd.
Compleet ontspannen rijd ik weer naar huis. Aangezien mijn nagels nog niet droog zijn en ik ze ongeschonden wil houden, laat ik me bedienen. Mijn moeder werkt mijn armbandje af en na een aangename babbel, kruip ik voor de laatste keer als ongehuwde vrouw in bed. Met kleine kriebeltjes in m'n buik, val ik in een diepe vaste slaap. Nog een paar uurtjes en mijn droom zal uitkomen. Ik ben er klaar voor!
Broodje Gezond
Deze week is het gezondheidsweek op het werk. Elke dag ontvangen we een mail met tips om onze leefstijl wat aan te passen.
Gisteren kregen we een nieuwsbrief met raad over hoe we een gezonde eetstijl kunnen opbouwen en een opdracht die eruit bestond veel water te drinken. Elk uur een glas en na elk bezoek aan het toilet een extra portie. Aangezien ik weet dat ik veel te weinig water drink, nam ik me voor wat extra moeite te doen om deze opdracht correct uit te voeren. Met goede moed heb ik een fles SPA blauw op m'n bureau geplaatst, met ernaast een glas.
IJverig begin ik aan mijn eerste glas water. Snel giet ik het achterover, want lekker vind ik het alleszins niet. Het tweede en derde volgen een uurtje later. Des te meer glazen ik op 1 uur drink, des te sneller de fles leeg is, hou ik in het achterhoofd.
Na 4 glazen begint mijn blaas in actie te schieten ... Even mijn werk onderbreken voor een plaspauze, afgesloten met een glas water.
20 minuten later ... wiebel wiebel ... verdorie, toch maar weer even naar het toilet. En daarna ... een glas water.
30 minuten later, druk op de blaas ... grrrr, het toilet lonkt naar me en ik besluit toch maar op veilig te spelen. Deze keer neem ik géén glas water, want ik begin het serieus beu te worden.
Gisteren kregen we een nieuwsbrief met raad over hoe we een gezonde eetstijl kunnen opbouwen en een opdracht die eruit bestond veel water te drinken. Elk uur een glas en na elk bezoek aan het toilet een extra portie. Aangezien ik weet dat ik veel te weinig water drink, nam ik me voor wat extra moeite te doen om deze opdracht correct uit te voeren. Met goede moed heb ik een fles SPA blauw op m'n bureau geplaatst, met ernaast een glas.
IJverig begin ik aan mijn eerste glas water. Snel giet ik het achterover, want lekker vind ik het alleszins niet. Het tweede en derde volgen een uurtje later. Des te meer glazen ik op 1 uur drink, des te sneller de fles leeg is, hou ik in het achterhoofd.
Na 4 glazen begint mijn blaas in actie te schieten ... Even mijn werk onderbreken voor een plaspauze, afgesloten met een glas water.
20 minuten later ... wiebel wiebel ... verdorie, toch maar weer even naar het toilet. En daarna ... een glas water.
30 minuten later, druk op de blaas ... grrrr, het toilet lonkt naar me en ik besluit toch maar op veilig te spelen. Deze keer neem ik géén glas water, want ik begin het serieus beu te worden.
Op het einde van de werkdag bekijk ik mijn fles SPA. Ongeveer 100 ml water staart me aan en lacht me stiekem uit. 1e opdracht ... mislukt. Geklopt door het water.
SPA, het zuiverende water ...
SPA, het zuiverende water ...
Abonneren op:
Posts (Atom)
