W-day - deel 2

Zaterdag 8 september

6u00 - pieppieppiep - mijn gsm geeft aan dat het tijd is om op te staan.
Yes, het is W-day! Met kleine oogjes, maar een groot adrenaline-gehalte stap ik stilletjes uit bed. De kapper zal hier zijn tegen 6u30 en tegen dan zou ik mijn koffie moeten uit hebben. Ook mijn moeder is reeds wakker, zij moet tegen 7u00 bij de kapper zijn en heeft dus ook geen tijd om uit te slapen. Samen drinken we onze koffie uit en wonder boven wonder, de rust die ik vond de avond ervoor, zit nog steeds in mijn lijf. Ik vind het allemaal wel spannend, maar zenuwachtig ben ik niet.

Tegen 6u30 krijg ik een telefoontje: het is Andres, de kapper. "Ik ben op komst, maar de buurman had zijn auto achter de mijne geparkeerd waardoor ik niet weg kon." Ok, geen paniek, het komt wel goed.

6u45 - Andres komt toe en mijn moeder begroet hem nog even (normaal gezien doet hij haar haar en zij heeft dus aan me voorgesteld om mijn haar door hem te laten doen) en vertrekt dan. Wat je moet weten over Andres: kan sappig vertellen, neemt geen blad voor de mond, is homo en erg ijdel. You love 'em or you hate 'em. In mijn geval geldt het eerste, gelukkig. Hij heeft de hele familie rond zijn vinger kunnen draaien: mijn vader, broer, zus en schoonbroer, iedereen was gecharmeerd door zijn verhalen. Al tetterend (dit is in zijn geval wel het juiste woord) krulde hij lok per lok, stak er een aantal netjes op en werkte het geheel af met een adem-benemende hoeveelheid lak.

Tegen 9u00 was het de beurt aan K., die al een half uurtje stond te wachten en eveneens kennis maakte met Andres. Ze wisselden tips uit over goede (haar)producten (K. is namelijk ook kapster), een gesprek waarvan ik niet al te veel verstond.
Snel-snel poets ik mijn tanden en vertrouw ik m'n gezicht toe aan K., die rustig begint aan de maquillage. Het huis begint ondertussen goed in beweging te komen: iedereen trekt zijn chique kleren aan, dassen worden geknoopt, schoenen aangetrokken, kapsels afgewerkt, enzovoort. Iedereen begint een beetje zenuwachtig te worden, behalve ik. Ook al kom ik graag overal stipt op tijd (of liever zelfs een beetje te vroeg) en moesten we tegen 9u15 bij m'n grootouders zijn, ik ben totaal niet opgejaagd.
Mijn broer, zus en schoonbroer vertrekken alvast richting bruidegom, na mijn grootouders op te pikken.

9u20 - K. is klaar en mijn moeder heeft ondertussen haar hoogtepunt op vlak van zenuwen bereikt. Mijn kleed moet nog aan, evenals mijn juwelen en schoenen. Eerst de schoenen en dan het kleed, zo hebben we het 'aangeleerd' gekregen in de winkel. Mijn moeder wil beginnen met het rijgen van het lint achteraan de bustier, maar ... het lijkt alsof ze een black out heeft door de zenuwen. De eerste keer zijn de linten onderaan niet even lang. Alles weer los en opnieuw beginnen. Het 'patroon' lijkt ook niet te kloppen en ze probeert een andere manier van rijgen. Ook deze keer klopt het niet. Mijn vader komt kijken hoe het vordert en blijkbaar heeft hij meer inzicht in de linten. Rustig neemt hij het over van mijn moeder en samen komen ze eruit. De bustier zit lekker strak, mijn vader doet me mijn halsketting om en we kunnen gaan.



9u45 - Samen met mijn moeder zit ik in de Jaguar, mét bluts vooraan (mijn vader heeft de week voor onze trouw een klein accidentje gehad, waarbij de trekhaak van zijn voorganger een litteken heeft achter gelaten in zijn nummerplaat) en ballonnen achteraan. De hoedenplank is versierd met rozenblaadjes, die mijn moeder gaan plukken is bij haar ouders en die ze te drogen heeft gelegd gedurende enkele dagen. Hoewel de rit slechts een dik half uur duurde, leek het alsof de seconden minuten duurden en de minuten uren.
Wat zou Arthur van m'n kleed vinden? Hoe zou hij mijn kapsel vinden? Wat zou hij dragen? Hoe zou de bruidsboeket eruit zien? Zou iedereen er al zijn? Blijft het droog of gaat het toch nog regenen?
Duizenden vragen flitsen door mijn hoofd. Mijn moeder ziet dat ik het nu wel even moeilijk krijg en neemt zachtjes mijn hand vast. Zwijgend rijden we langs de weg die ik zo vaak heb genomen. Toch lijk ik nu alles voor de eerste keer te zien.
Aan de verkeerslichten vlakbij onze bestemming, staan we naast een andere trouwauto met bruid. Even kruisen onze blikken en glimlachen we begripvol naar elkaar.

10u15 - Netjes op tijd komen we aan (tja, ik had dan ook 1 uur gerekend om van mijn ouders naar Arthur te rijden, hoewel het eigenlijk maar een half uur is). Met een bonzend hart duw ik op de bel en zie ik mijn bruidegom de hal inlopen. Hij ziet er prachtig uit! Zijn pak staat hem fantastisch, maar het is vooral de big smile die me opvalt. Hij komt naar buiten, bekijkt me keurend en geeft me een compliment, gevolgd door een dikke kus. Hij overhandigt me het bruidsboeket, gemaakt door mijn tante, dat er prachtig uitziet. Helemaal zoals ik het in gedachten had!
Arthur leidt me naar de woonkamer en daar staat iedereen reeds te wachten. Mijn zus en haar vriend, mijn broer, mijn ouders, mijn grootouders en tante, de ouders van Arthur, zijn zussen en schoonbroer en ons ongelooflijk schattige bruidsmeisje. Ik voel me gewoon stralen en ik krijg een warm gevoel wanneer ik naar mijn familie kijk en naar de mensen die ik straks écht familie mag noemen. Ik word langs alle kanten begroet en besef plots dat al deze mensen naar hier zijn gekomen voor Arthur en mij. Iedereen is blij, heeft er zin in. Deze dag kan niet meer stuk!