The Big Trip - Part two

Zaterdag 15 september - mail 3

hoi allemaal,

Het is alweer 2 dagen geleden dat we jullie nog gemaild hebben, dus hier een update.

Gisteren zijn we naar de Grand Canyon geweest, heeeel indrukwekkend en zeker een aanrader voor wie het nog niet gezien heeft. Wanneer je het park binnenrijdt, is er niets dat doet vermoeden dat er een ongelooflijke kloof op je ligt te wachten. Het is pas als je je auto parkeert en 5 stappen vooruit zet, dat je geconfronteerd wordt een ravijn, dat vlak voor je voeten naar beneden de diepte in duikt. Fantastisch! Zo groot, zo diep en zo mooi.

We hebben ook een deel van de Bright Angel Trail afgelegd naar de kloof. In het Visitor Center wordt heel duidelijk aangegeven hoeveel water en eten je minstens moet meenemen, afhankelijk van hoe ver je wil gaan. Het gevaar op uitdroging is namelijk de grootste doodsoorzaak onder de wandelaars. Om aan te duiden dat je het echt niet mag onderschatten, vind je aan het begin van de wandeling het tragische verhaal van Margaret Bradley. We zijn gewaarschuwd ...

Bij het eerste "rest house" konden we onze flesjes bijvullen met drinkwater en bij een zakje chips (een van de tips) genieten van het wijdse uitzicht. Afdalen was gemakkelijk, in groot contrast met het terugwandelen ;-) maar we waren wel heel fier op onszelf!

Na een frisse duik in het zwembad van ons hotel zijn we `s avonds nog eens teruggegaan om de prachtige zonsondergang te bewonderen: heel romantisch!
In het hotel hebben we ons laten gaan aan het buffet en vooral de groentjes waren een verademing.

Vandaag voelden we ons net filmsterren uit het Wilde Westen dankzij het mooie decor van Monument Valley boordevol `echte` Indianen. Die Indianen crossen hier rond op quads en dat dat geen al te beste combinatie was, werd duidelijk door de quad naast de weg in plaats van erop. Ze hadden het beter op hun paarden gehouden ...
Onze 4x4 hebben we hier wel eens goed kunnen testen op het zanderige pad tussen de `monumenten` en Arthur voelde zich behoorlijk stoer achter het stuur.

We zijn nu in het plaatsje Monticello gestrand om morgen Canyonlands te verkennen.

Groetjes van de zanderige tortels.

PS: De jetlag begint eindelijk weg te kwijnen :-)

Aangezien we redelijk laat waren toegekomen in ons hotel, besloten we weer naar een Subway te trekken. Met het oog op een 'lichte' maaltijd, bestelde ik een broodje ham, niet-wetende dat dat zou neerkomen op 6 schellen hesp ...

Vrijdag 21 september - mail 4

Hier zijn we nog eens met wat nieuws uit het land waar alles niet groot en veel genoeg kan zijn.

Vanuit Monticello zijn we doorgereden naar de oostelijke ingang van de Canyonlands. Vergezeld van knallende donder, krachtige bliksemflitsen en dreigende regenwolken, reden we het dal in naar het bezoekerscentrum Needles. Het was een gevaarlijk, maar mooi lichtspel en het creëerde een speciale sfeer. De regen is er ook een eerder uitzonderlijk fenomeen: gemiddeld 1 dag per jaar regent het er ...
Eerst hebben we de Wooden Shoe bewonderd en daarna zijn we door gereden naar het einde van de verharde weg, om te genieten van een prachtig uitzicht. Om ons weer wat actiever bezig te houden, wilden we ons wagen aan een wandeling. De "ranger" had ons gezegd dat het een interessant tochtje was met open zicht op het landschap, maar dat we wel tijdig moesten vertrekken, omwille van de bliksem. We raakten tot aan de eerste rustplaats en wierpen onze blik op dat wat voor ons lag: 'pieken' met namen als Needles, Molly's Nipple, ...
De blik die we wierpen op de lucht was helaas ook duidelijk: tijd om om te keren als we niet wilden neergebliksemd worden.
Na overleg (veilig in de auto) zijn we weer richting ingang gereden en hebben we nog een korte wandeling gemaakt langs een voormalige cowboy-rustplaats en gestopt bij Newspaper Rock.

Tijdens onze twee dagen in het gezellige stadje Moab gebleven te hebben, hebben we uitgebreid kunnen genieten van het imposante uitzicht vanop de noordelijke kant van Canyonlands.
In Arches (wat veel toeristischer was: je komt hier opvallend veel Europeanen tegen waaronder ook de Hollanders :-) hebben we eerst een wandeling gemaakt naar Delicate Arch. Daarna volgden Landscape Arch, Balancing Rock, Double Arch, Elephant Rocks, The Windows en ... Schanulleke! Nu ja, dat was wat ik er toch in zag ... ;-)

Na Moab zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Ook hier werden we weer getrakteerd op immense geërodeerde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen. Ook hier weer uitzichten met leuke namen zoals Sunset en Sunrise Poinst, Inspiration Point, ...
We hadden thuis één van de laatst beschikbare hotels geboekt voor Bryce, dus wisten we niet wat ons te wachten stond. Het bleek een heel aangename verrassing: de gastvrouw en gastheer waren heel vriendelijk en de kamer was tiptop in orde (met privé jacuzzi!). Aangezien we even moesten zoeken, waren we te laat voor de zonsondergang in Bryce Canyon. Gelukkig mochten we gebruik maken van het terras en zo hebben we kunnen genieten van een privé-zonsondergang. Het ontbijt was ook superlekker en we hebben nog wat gepraat met de andere gasten. Blijkbaar is toch niet iedereen zo Bush-gezind als de media ons hier af en toe wil laten geloven.

We zijn dan doorgereden naar Las Vegas, met onderweg een bezoekje aan het toeristische Zion. Ook weer indrukwekkend, maar waar we eigenlijk wat te weinig tijd voor hadden uitgetrokken om een wandeling te maken.
Hoover Dam was ook nog een belangrijke bezienswaardigheid. Vooral Arthur was geïnteresseerd in de werking en capaciteit ervan. De gegidste rondleiding was zeer leerrijk en tof om te doen.
De rit naar Las Vegas was wel extreem winderig en heet. Voor een keer konden we niet cruisen op de Freeway.

Las Vegas was een ervaring op zich, enorm veel glitter en glamour! De torenhoge hotels waren nauwelijks te fotograferen. Las Vegas heeft in zijn totaliteit meer hotelkamers dan New York en ze bouwen er nog constant bij! Volgens een van de Amerikanen, die we eerder tegen kwamen, is Las Vegas de grootste bouwwerf van Amerika en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.
Wat ons ook opviel was de verscheidenheid aan mensen, je had ganse families maar ook heel eenzame mensen waar je gewoon van wist dat ze gokverslaafd waren. Dat hield ons echt tegen om zelf ook een gokje te wagen omdat het ronduit zielig was. Je weet wat ze zeggen over geluk
in de liefde ;-)
Ons hotel dan: Circus Circus. Het inchecken was een beetje hectisch en naar ons idee wat slecht georganiseerd. Vooral het zoeken van de locatie van de kamer was niet simpel: voorbij de winkeltjes, langs het casino vol belletjes en lichtjes en tenslotte 7 verdiepingen omhoog. De kamer was zeker in orde, maar we zijn eerst nog de stad in getrokken. We zijn gaan eten in
Venetië, inclusief gondels. Als er iets is wat Amerikanen goed kunnen is het decors bouwen!

's Morgens zijn we dan gaan ontbijten in ons hotel: een heus all-you-can-eat buffet met alles erop en eraan! Alleen de capuccino en de chocomelk waren mierezoet, maar de rest was heel lekker.

We zijn dan vertrokken richting Death Valley. Moest het net lukken dat het die dag extreem bewolkt was, uiterst zeldzaam in dit dorre en droge landschap. Maar ook hier een ongelooflijk uitzicht en eigenaardige zoutkristallen verspreid over de hele vlakte. Artist's drive, de Sand Dunes en Devil's Golf Course zijn elk heel verscheiden, maar alledrie erg droog. Alleen in 'Badwater', het laagste punt op het westelijk halfrond, kon je nog wat zout water terugvinden.
We zijn dan redelijk laat aangekomen in Panamint Springs Resort: een veel te duur hotel voor wat het is, maar wat moet je anders in de woestijn verwachten :-)

Vandaag staat Bodie op het programma en eventueel Mono Lake. Hopelijk hebben we daar internet, dan kunnen we jullie nog wat nieuws vertellen.

Vele groetjes uit de dode vallei van de nog steeds met een jetlag zwoegende tortelduifjes.

PS van Katrien: Voor mij blijkt het niet enkel een reis in het heden te zijn, maar ook eentje in het verleden. Het verbaast me soms hoeveel herinneringen bepaalde geuren en smaken naar boven brengen. Vooral de supermarkten zijn ware flashback-ervaringen. Het brood is veel
lekkerder in Belgie, maar de donuts zijn hier stukken beter! Mijn doel is om toch nog enkele `smaakvolle` herinneringen op te halen in de vorm van kleurrijk snoep, jam jam :-)
.

Maandag 24 september - mail 5


Na al de doodse stilte van Death Valley waren we in het kleine LeeVining gestrand, ergens blij om terug in de bewoonde wereld te zijn. We zijn ten noorden van Lee Vining het spookstadje Bodie gaan bezoeken, ontstaan na de goldrush. Hoewel spookstadje, de toeristen maakten het al heel wat minder spookachtig. Hoewel Arthur zich al levendig kon inbeelden hoe geweldig het wel zou zijn om daar met een echt masker van de film Scream, zich te verstoppen in de verlaten huisjes :-)
Eens hier in de 19de eeuw goud ontdekt werd, groeide het bewonersaantal snel uit tot 10 000 én kreeg het de reputatie van 'meest gewelddadige stad' in de omgeving.
De resterende gebouwen worden niet meer gerestaureerd, enkel 'bewaard' in de huidige staat. Je kon alles van buitenaf bewonderen, behalve de mijngebouwen zelf en we kwamen langs een gevangenis, hotel, casion, The Red Light District, school, ... Je kon de bewoners bijna opnieuw zien her-leven en waande je bijna een van hen. Het was moeilijk te vatten dat er ooit zoveel mensen geleefd hebben en nu helemaal verlaten was.
Het weer hadden we echter onderschat: we kwamen toe in korte broek en T-shirt, maar trokken al gauw een lange broek aan en een dikke trui, met daarover een regenjasje, tegen de koude wind

Daarna zijn we een nacht vol onweersbuien ingegaan, hopende dat de Tioga pass richting Yosemite N.P. nog open zou zijn de volgende morgen. En ja, we hadden geluk, maar ook niet. De pas was open, maar het was wel erg bewolkt waardoor het zicht beperkt was en we de hoge
toppen uit de Sierra Nevada niet konden zien. Daarbovenop werden we nog eens getrakteerd op sneeuwbuien! Je kan wel zeggen dat Amerika een land van extremen is. Van de schroeiende hitte in de Grand Canyon, was dit wel het tegenovergestelde!

De Tioga pass was wel een aanpassing na de urenlande rechte wegen die gewoon waren. Goodbye cruise control en welcome semi-manueel schakelen. Ondanks het beperkte zicht gaven de uitzichten toch een speciaal gevoel, je kon de wolken zien spelen over de bergflanken
waardoor er af en toe een tipje van de sluier werd gelicht. Alleen werd de sneeuw regen en het zag er niet naar uit dat die snel ging verdwijnen. We hebben ons dan maar verzoend met een informatieve film en een klein museum in het visitor center.
Daarna hebben we nog wat rondgezworven in de souvenierwinkeltjes (erg, hë?) om dan te vertrekken naar de Miner's Inn in Mariposa.
Mariposa bleek verder dan verwacht en we waren blij dat we het hotel snel gevonden hadden.

De volgende dag hebben we alletwee even naar huis gebeld. Bij Arthur al iets succesvoller dan bij Katrien ;-) Het blijft toch vreemd, dat uurverschil.
Daarna zijn we terug naar Yosemite vertrokken, langs de zuidkant (Wawona) waar we de afslag naar Glacier Point hebben genomen.
En alweer een fantastisch uitzicht, de weergoden waren ons beter gezind en we konden alle rotsformaties duidelijk bewonderen. Naast al die mooie natuur, de andere zijde van de medaille: hordes irritante ongeinteresseerde toeristen. En eigenlijk is het heel gemakkelijk om
er vanaf te geraken: wandelen. Dus dat hebben we gedaan, van Taft View naar Sentinel Dome waar we gewoon geen beter uitzicht konden hebben: 360°!!! Een echte aanrader. De wandeling was wel een redelijke inspanning vanwege de ijle lucht, dat belooft voor onze rode bloedcellen!

's Avonds zijn we dan terug naar Mariposa vertrokken wat een hele opgave was, in het donker 60km ver na al dat wandelen.

Vandaag stond San Francisco op het menu. De snelweg werd hoe langer hoe drukker en ook ons stressniveau steeg per km dat we S.F. naderden.
De bedoeling was om eerst in te checken en onze koffers in het hotel achter te laten om daarna de auto terug te brengen naar de luchthaven.
Het heeft wel even geduurd, maar copiloot Katrien wees de juiste weg en opeens stonden we op de ruime parking van het Travelodge hotel. So far so good. Ingecheckt en nu terug naar de luchthaven.
Gelukkig ging dat al iets vlotter, nu nog hopen dat alles in orde is met de auto. We hadden de auto geboekt bij Budget via Usit Connections met een full option verzekering en een tank benzine gratis. Je voelt het al aankomen: 'You have to pay for the gas, sir'. Na een
korte discussie kwamen we uiteindelijk bij Wanda de supervisor terecht, waar we nog eens uitlegden dat er een tank benzine in ons contract was inbegrepen. Wanda had duidelijk geen zin in discussie en zag ook dat haar 'onderdaan' een fout gemaakt had. Het was snel
opgelost en de stress viel van ons af.

Nu terug naar downtown S.F. Ze hebben hier een Airtrain op de luchthaven die je razendsnel over de hele luchthaven transporteert waaronder het car rental center waar alle autoverhuurbedrijven zijn samengezet. Daarnaast hebben ze ook een BART systeem. Nee, geen Simpsons, maar een heuse metro-sneltrein die je doorheen gans S.F. loodst, iets waar ze in Hasselt alleen maar vankunnen dromen! Eat your heart out Steve :-)

We hadden eenmaal terug in het hotel nog wat energie over en zijn dan met de cable cars naar Fisherman's Wharf gerammeld. Wel leuk zo een oude tram, hoewel die in Rio iets meer charme had :-) (bah wat zijn we verwend!)

We zij gaan eten in Bubba Gumps shrimp restaurant, het restaurant van Forrest Gump!
Een hele leuke plek om gezellig wat te eten met optioneel groenten (typisch).
Het restaurant ligt op Pier 39, tussen de winkeltjes, paardenmolen en vele eetgelegenheden.

Moegestreden liggen we nu op bed dit mailtje te schrijven naar het thuisfront. Morgen wacht ons nog een volle dag S.F. Om dan woensdag rond 9u (USA tijd) onze terugvlucht te nemen. Eerst naar New York en dan naar Brussel met aankomst in Brussel om 9u30 op 27 sept.

Groetjes en tot gauw!
De shrimped tortels.