The Big Trip - Part one

We zijn bijna een week terug in België en toch lijkt het alsof we pas gisteren vertrokken zijn op huwelijksreis. De eerste werkdag, voelde wel een beetje aan als het 'ontwaken uit een droom'. De harde realiteit kwam op me af in een razendsnel tempo, zeker nu we het plots met de helft van ons team moeten doen. Het ontslag van de een en de langdurige ziekte van de ander betekenen veel meer werk voor 3 personen, waardoor er dus niet veel tijd was om lang na te genieten van onze droomdag en prachtreis.

Om weer even terug te keren naar de woestijn, de bergen, de canyons en de rode rotsen, trakteer ik jullie op een mini-tripje naar the USA.

Het verslag dat volgt is op basis van de mails die we naar de nieuwsgierige en soms wat ongeruste ouders stuurden.

Dinsdag 11 september - mail 1

Hoi allemaal,

Uitgeput en moe zitten we hier achter een computer (Arthur juicht) in Visalia om jullie de eerste avonturen te vertellen.

Na een ellenlange vlucht naar San Francisco via New York zijn we goed aangekomen met onze Delta Boeing.

De US customs in New York waren wel niet mild voor "intruders", waarschijnlijk waren ze extra voorzichtig ivm 11/09. Eerst moet je langs een strenge douanier passeren. Hij vroeg ons, op een neutrale strenge manier, of we getrouwd waren (omdat we samen naar hem toe kwamen). We legden hem uit dat we pas zaterdag getrouwd waren en dat het dus nog nergens op onze papieren is terug te vinden. Na een zucht en een mompelende 'congratulations' mochten we toch beiden blijven staan. Beiden moesten we (zonder te lachen) een pasfoto laten nemen, ook onze vingerafdrukken zijn opgenomen in het Amerikaanse bestand van buitenlandse bezoekers en het groene visumformulier werd netjes in ons paspoort geniet.
Daarna moesten we onze bagage gaan afhalen op de draaiende band en gingen we met ons volgende formulier richting de tweede douanepost.
"Mr. Arthur" werd even apart geroepen vlak voor het her-inchecken van de bagage omwille van enkele koekjes die we hadden meegepakt. Na duidelijk te maken dat het goed verpakte Belgische koekjes waren en een zielig gezicht te trekken was alles ok en mochten we verder, waar we onze schoenen mochten uitdoen en iedereen aan onze zweetpatees "exposed" werd! Opnieuw werd onze handbagage gescreend en konden we onze tocht verder zetten naar de gates.

Tijdens de 2de vlucht naar San Francisco zaten we naast een behulpzame dame die ons alles uitlegde over het reilen en zeilen van the "American way of living" zoals daar zijn fooien geven, rechts afslaan bij rood licht enz.
In S.F. zijn we via de Airtrain tot bij onze huurwagen geraakt wat wel een grote verrassing was! Een heuse Kia Sorento jeep full automatic met cruise control en automatische klimaatregeling, kortom alles erop en deraan!

Eenmaal in het hotel aangekomen rond 21u zijn we moegestreden op het bed neergeploft en hebben zelfs de Jacuzzi links laten liggen voor wat welverdiende slaap.
De kamer en het bed waren dik in orde, over het ontbijt kunnen we niks zeggen want we zijn vandaag vroeg vertrokken (6u).

Vandaag zijn we dan na wat kilometers vreten in Sequoia National Park aangekomen. De rit er naartoe was een heuse belevenis door de knopjes van de cruise control, het was net een computerspelletje!
In de buurt van "General Sherman Tree" (grootste boom ter wereld) hebben we het Congress pad gevolgd langs de "President", zijn "House" en de "Senate". Stuk voor stuk zeer indrukwekkende mega-oer-bomen!

We zijn ook nog aangesproken door wat Amerikanen die Belgie alleen kenden van de Browning shotguns, de beste wapens ter wereld volgens de Alabama-ier (*zucht*). Hij was bang om naar Europa te reizen zei hij, vanwege de terroristen! (LOL)
Bij het wegrijden van de parking, knalden we bijna op een rij auto's die in de bocht stil stonden. Na wat gevloek, kregen we de reden van het stil staan in het oog: rechts van ons zat een prachtige beer! In tegenstelling tot enkele stoere fotografen (die wat minder stoer werden toen de beer liet merken dat ze te dicht kwamen ... ) hebben wij netjes vanuit onze auto enkele leuke foto's kunnen trekken.
Na Sequoia N.P. volgde de lange afdaling (van 2500m tot 300m) om uiteindelijk in Visalia te belanden waar we nu zitten in het Super 8 motel.

We gaan zo dadelijk nog even op zoek naar wat (gezond) eten om daarna weer snel het bedje op te zoeken want de jetlag zit nog wat in onze kleren. Morgen hebben we een lange dag met veel rijden op het programma staan, niet de meest boeiende dag, maar er is beterschap op komst ;-)
We proberen waar we kunnen een mailtje te sturen en houden jullie op de hoogte!

Groetjes van de torteld(r)uifjes


Het gezond eten werd een broodje uit de Subway. Misschien kennen jullie deze keten wel, want ze zitten bijvoorbeeld ook in Engeland en Ierland.
Voor degenen die het niet kennen: het heeft iets weg van de Panos, alleen veel lekkerder en je komt er niet zo snel buiten. Je hebt een hele procedure die je moet doorlopen vooraleer je een smakelijk broodje kan eten. Dit is het stappenplan volgens de Subway-regels:

1) welke grootte wil je?
2) welk broodje wil je? wit, bruin, Italiaans, kruiden, ...
3) welke vulling wil je? Chicken roast, ham, ...
4) welke kaas je wil je? American, cheddar, ...
5) wil je het gegrild?
6) welke groentjes wil je? sla, tomaat, komkommer, ...
7) welke saus wil je? mayo, dressing, mosterd, ...
8) wil je er nog wat peper of zout op?
9) to go?

En dan eindelijk, eindelijk, kan je in een heerlijk goed gevuld broodje bijten, uiteraard vergezeld met een small soda (1/2 liter).

Blooper van de dag: op weg naar Sequoia passeerden we verschillende boomgaarden met fruit en vol verbazing roept Katrien uit: "Kijk, dat staat hier zelfs in't Nederlands: fruit stand!" ...

Donderdag 13 september - mail 2

Hoi allemaal,

Hier nog wat nieuws uit het wilde westen. Opnieuw moe en uitgeput zijn we vandaag in het plaatsje Holbrook aangekomen.

Gisteren hebben we een lange autorit verslonden door de Mojave woestijn. De uitgestrektheid en het onherhergzame van het dorre gebied was heel indrukwekkend.
Ook de temperaturen waren degene die je min of meer verwacht in een woestijn: rond de 90 F (32C).
We waren goed op tijd in ons hotel in Kingman waar we ons lekker hebben verfrist in het zwembad. Het ontbijt was een echt continental ontbijt met alles erop en eraan (incl. vers fruit)!

Vandaag hebben we kunnen genieten van Petrified Forest en Painted Desert. Ook hier een ongelooflijk uitzicht maar toch anders dan gisteren. Verspreid over roos-groen-bruinkleurige golven van steen, lagen stukken boomstronken. Op het eerste zicht lijken ze heel normaal, maar als je een kijkje 'binnenin' neemt, zie je de prachtige kleuren van de mineralen, die het oorspronkelijk hout vervangen hebben.
Het was ten strengste verboden om stukken versteende boom mee te nemen op straffe van een vloek, getuige verschillende brieven van slachtoffers :-)

Straks nog wat eten en een douche nemen om het stof en zweet weg te spoelen (no pool here :-(
Morgen ligt de Grand Canyon op ons te wachten en hopelijk ook een zwembad ;-)

Groetjes van de bezwete duifjes

Deze keer iets minder gezond eten... De McDonalds lag om de hoek, maar zoals het in Amerika hoort, zijn we er toch met de auto naartoe gereden. Een 'menu' heet hier 'meal' en een 'small' is te vergelijken met een 'large' van hier.
Dat ook de armoede om de hoek lag, was duidelijk te merken aan de dikke zatte gedrogeerde kwijlende Indiaan die kwam vragen of we niet wat geld voor hem hadden. Bye bye smaaklust en welcome schuldgevoel.