Augustus
1 augustus: het is weer tijd voor een Café Caré-activiteit en deze keer is het een BBQ. Vooraleer ik verder ga, moet ik wel weer even terug in de tijd ... Jullie herinneren jullie wel dat ik in juli ben gaan helpen op de Tropcial night van Café Caré en dat jullie nog een verhaal van me te goed hebben. Wel, hier komt-ie:
De collega's weten dat we al een tijdje aan't proberen zijn om zwanger te worden en het leuke is dat iedereen met ons meeleeft. De teleurstelling, het spannend afwachten, ... steeds kon ik rekenen op lieve reacties van hen. Wat ze niet weten, is dat ik 2,5 maand zwanger ben. Nu ja, toch niet allemaal ... Vanavond sta ik achter de bar, bij L. Voorzichtig, maar duidelijk ook nieuwsgierig, vraagt ze me: "En?". Ik antwoord haar, aarzelend "Nee, nog niets" (en het knaagt, want ik hou niet van liegen). Dan vertrouwt ze me toe dat ze 2 weken overtijd is, maar dat ze nog niet getest heeft. Ik kan het niet laten en antwoord haar "Ok, ik zal dan maar eerlijk zijn, ik 2,5" Ze vraagt verbaasd: "2,5 week?!". "Euhm...nee, 2,5 maand" :-) Ze vliegt rond m'n nek en ik krijg een stevige, oprechte knuffel. Ze gilt het bijna uit, maar beseft ook snel dat de rest nog van niets weet. En ik? Ik vind het zalig! Het idee dat we misschien wel samen zwanger zijn, vind ik super. Uiteindelijk krijg ik haar overtuigd om toch ook maar es een zwangerschapstest te doen. Ik ben nieuwsgierig, ze belooft me op de hoogte te houden.
Terug naar de voorbereidingen van de BBQ: het weer zit ons mee (hoewel het in de namiddag even donker werd) en dus konden we met goede moed alles klaar zetten. Tijdens het klaar zetten van de tafels, draag ik mijn rebus T-shirt en heeft L. een tut aan haar broek gehangen. Niemand schijnt het door te hebben en dus speelt L. het spelletje mee: "Hé Katrien, wat hebt gij op uw T-shirt staan?" M'n collega's stoppen even met werken en komen kijken. Ze lossen de rebus op en opnieuw wordt ik overstelpt met felicitaties. Dan speel ik mee: "L., wat heb jij aan je broek hangen?". Het ongeloof is groot als de eurocent valt, maar de reacties zijn positief. Back to work, want er moet nog heel wat gebeuren.
's Avonds stromen er nog collega's toe en het nieuws verspreidt zich snel. Iedereen reageert enthousiast en ik krijg een reeks vragen op me afgevuurd, die ik met alle plezier beantwoord.
De dagen erna stuur ik 'n mailtje rond om het nieuws aan vrienden te melden en kan ik eindelijk beginnen met het publiceren van m'n verhaal op deze blog. De reacties doen me deugd en ik besef maar weer eens hoeveel lieve en warme vrienden ik heb. Bedankt allemaal!
Augustus had nog meer leuks te bieden: een reisje naar Italië. Samen met mijn moeder, vader, tante en nonkel ga ik voor'n week naar een dorpje in de buurt van Napels. En ja, je hebt het goed gelezen: Arthur gaat niet mee. Hij zit ook in Italië, met vrienden aan het Gardameer, om er te mountainbiken. Ik heb genoten van die extra week weg. Fijn gezelschap, lekker eten, mooie archeologische sites en musea (Ercolano, Pompei, Paestum), indrukwekkende uitzichten (vnl. vanop de Vesuvius) en prachtig weer (soms iets te warm voor me). Ik ben er ook meer en meer van overtuigd dat ik ons Prutske voel bewegen, wat een speciaal gevoel.
Na de week Italië staat er weer een controle bij de gynaecoloog op het programma. Deze keer geen echo, wel even luisteren naar het hartje. Alles is prima in orde en we kunnen weer met een gerust hart naar huis.
H. & M. zijn ondertussen mama en papa geworden van Fleur. Proficiat!
Door een vervelende verkoudheid hebben we het geplande bezoek moeten uitstellen, maar volgens vrienden die haar al hebben mogen bewonderen, is het een pracht van een meisje. Volgens papa H. is ze een droomkind: weinig huilen, goed eten, veel slapen en goed gehumeurd. Een kindje om jaloers op te zijn!
Het laatste weekend van augustus trekken Arthur en ik er nog eens op uit. Deze keer naar Parijs. Wat hebben we bezocht? De tuinen van Rodin, de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Opera (magnifiek), l'Arc de Triomphe en La Défense. Hoewel ik 's avonds last begon te krijgen zware benen en opgezwollen voeten, hebben we er toch van genoten. We hebben ook nog erg veel niet gezien, dus we gaan zeker nog een keertje terug. Iemand die dan wil babysitten?! ;-)
4 juli
De collega's weten dat we al een tijdje aan't proberen zijn om zwanger te worden en het leuke is dat iedereen met ons meeleeft. De teleurstelling, het spannend afwachten, ... steeds kon ik rekenen op lieve reacties van hen. Wat ze niet weten, is dat ik 2,5 maand zwanger ben. Nu ja, toch niet allemaal ... Vanavond sta ik achter de bar, bij L. Voorzichtig, maar duidelijk ook nieuwsgierig, vraagt ze me: "En?". Ik antwoord haar, aarzelend "Nee, nog niets" (en het knaagt, want ik hou niet van liegen). Dan vertrouwt ze me toe dat ze 2 weken overtijd is, maar dat ze nog niet getest heeft. Ik kan het niet laten en antwoord haar "Ok, ik zal dan maar eerlijk zijn, ik 2,5" Ze vraagt verbaasd: "2,5 week?!". "Euhm...nee, 2,5 maand" :-) Ze vliegt rond m'n nek en ik krijg een stevige, oprechte knuffel. Ze gilt het bijna uit, maar beseft ook snel dat de rest nog van niets weet. En ik? Ik vind het zalig! Het idee dat we misschien wel samen zwanger zijn, vind ik super. Uiteindelijk krijg ik haar overtuigd om toch ook maar es een zwangerschapstest te doen. Ik ben nieuwsgierig, ze belooft me op de hoogte te houden.
6 juli
Ik ontvang een sms van L. met als boodschap: "ik zie, ik zie, ik zie ... 2 roze streepjes!!!". Ik vind het geweldig nieuws en juich met haar mee. Jochei!
14 juli
Aangezien ze niet 100% zeker is wanneer ze voor de laatste keer haar regels gehad heeft, raad ik haar aan toch zo snel mogelijk naar een gynaecoloog te gaan. Vandaag heeft ze haar eerste afspraak en ontvang ik volgend bericht van haar: "It's a girl! :-) Ons kleintje is al 8 weken en 5 dagen oud en 21 mm groot. Als alles goed gaat, zal het op 17 februari het licht zien. Ondertussen: mondje dicht, hé". Wat blijkt?! Ze is maar 3 weken minder lang zwanger dan mij! Tof-tof!
Terug naar de voorbereidingen van de BBQ: het weer zit ons mee (hoewel het in de namiddag even donker werd) en dus konden we met goede moed alles klaar zetten. Tijdens het klaar zetten van de tafels, draag ik mijn rebus T-shirt en heeft L. een tut aan haar broek gehangen. Niemand schijnt het door te hebben en dus speelt L. het spelletje mee: "Hé Katrien, wat hebt gij op uw T-shirt staan?" M'n collega's stoppen even met werken en komen kijken. Ze lossen de rebus op en opnieuw wordt ik overstelpt met felicitaties. Dan speel ik mee: "L., wat heb jij aan je broek hangen?". Het ongeloof is groot als de eurocent valt, maar de reacties zijn positief. Back to work, want er moet nog heel wat gebeuren.
's Avonds stromen er nog collega's toe en het nieuws verspreidt zich snel. Iedereen reageert enthousiast en ik krijg een reeks vragen op me afgevuurd, die ik met alle plezier beantwoord.
De dagen erna stuur ik 'n mailtje rond om het nieuws aan vrienden te melden en kan ik eindelijk beginnen met het publiceren van m'n verhaal op deze blog. De reacties doen me deugd en ik besef maar weer eens hoeveel lieve en warme vrienden ik heb. Bedankt allemaal!
Augustus had nog meer leuks te bieden: een reisje naar Italië. Samen met mijn moeder, vader, tante en nonkel ga ik voor'n week naar een dorpje in de buurt van Napels. En ja, je hebt het goed gelezen: Arthur gaat niet mee. Hij zit ook in Italië, met vrienden aan het Gardameer, om er te mountainbiken. Ik heb genoten van die extra week weg. Fijn gezelschap, lekker eten, mooie archeologische sites en musea (Ercolano, Pompei, Paestum), indrukwekkende uitzichten (vnl. vanop de Vesuvius) en prachtig weer (soms iets te warm voor me). Ik ben er ook meer en meer van overtuigd dat ik ons Prutske voel bewegen, wat een speciaal gevoel.
Na de week Italië staat er weer een controle bij de gynaecoloog op het programma. Deze keer geen echo, wel even luisteren naar het hartje. Alles is prima in orde en we kunnen weer met een gerust hart naar huis.
H. & M. zijn ondertussen mama en papa geworden van Fleur. Proficiat!
Door een vervelende verkoudheid hebben we het geplande bezoek moeten uitstellen, maar volgens vrienden die haar al hebben mogen bewonderen, is het een pracht van een meisje. Volgens papa H. is ze een droomkind: weinig huilen, goed eten, veel slapen en goed gehumeurd. Een kindje om jaloers op te zijn!
Het laatste weekend van augustus trekken Arthur en ik er nog eens op uit. Deze keer naar Parijs. Wat hebben we bezocht? De tuinen van Rodin, de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Opera (magnifiek), l'Arc de Triomphe en La Défense. Hoewel ik 's avonds last begon te krijgen zware benen en opgezwollen voeten, hebben we er toch van genoten. We hebben ook nog erg veel niet gezien, dus we gaan zeker nog een keertje terug. Iemand die dan wil babysitten?! ;-)
September
1 september: informatiesessie Onderwaterbevalling. Samen met vriendin L., haar man P. en Arthur ga ik naar deze informatiesessie, omdat ik toch 'n onderwaterbevalling overweeg. De gynaecoloog heeft al laten weten dat ze er achter staat, dus als er geen complicties in de weg komen te zitten, zou het moeten lukken. De informatie die we krijgen, is heel interessant en geruststellend. Ook de bevallingsruimte staat ons wel aan en dus zien we onze keuze bevestigd.
In de namiddag zijn we uitgenodigd in Antwerpen, bij schoonzus D. Ze heeft een trouwkleed op het oog en wil het graag even passen met ons erbij. Wanneer ze uit het pashokje komt, straalt ze! Ze ziet er prachtig uit en het kleed lijkt speciaal voor haar ontworpen te zijn. Echt lang aarzelt ze niet meer en al gauw belanden we aan de kassa om het kleed te kopen waarin zij zal schitteren op haar trouwdag. Daarna rijden we door naar het schooltje van Grote Bloem om haar van haar eerste schooldag op te halen. Ze is even verlegen, maar eens ontdooid, begint ze te vertellen over het weerzien met haar vriendjes en juf. 's Avonds maakt D. nog een heerlijke ovenschotel waarvan we mogen meesmullen, lekkerrrrr. En we vertrekken niet met lege handen naar huis: onze koffer steekt vol met dozen met kinderkleertjes. Keuze genoeg ;-)
5 september: weer een Café Caré-activiteit. Deze keer is het een Comedy Roulette-avond, waarbij 2 standupcomedians het beste van zichzelf komen geven, maar zelfs de organisatie weet op voorhand niet wie er zal komen. Wij krijgen Jan-Bart Demeulenaere en Veerle Malschaert (je weet wel, Carla van Flikken) op het menu. Beiden waren de moeite en we hebben genoten. Alleen jammer dat het publiek af en toe probeerde grappiger te zijn dan de comedians, wat trouwens niet echt lukte (het wekte eerder een irritatie-gevoel op ... ). Veerle M. vergeleek op een bepaald moment kinderen met teken: ze zuigen je leeg, eisen alles op, enzovoort. Het was even slikken, maar het werkte gelukkig eerder op m'n lachspieren dan op m'n tenen ;-) Na de optredens belandden we in een gesprek met Veerle en Jan-Bart en bleek dat ze helemaal niets tegen kinderen had (in tegendeel, ze wil er zelf ook wel). Het was een ontspannend gesprek en het moet gezegd: van sterallures was weinig te merken. Toffe madam, die Veerle.
6 september: m'n neef K. treedt in het huwelijk met zijn verloofde E. Ik ken E. al een tijdje, aangezien we samen op kot gezeten hebben en samen de lerarenopleiding doorlopen hebben. Ik betrap me ook er regelmatig op dat ik ze 'nicht' noem, het lijkt alsof ze al jaren bij de familie hoort. Het was voor iedereen duidelijk dat deze twee voor elkaar gemaakt waren, ze zijn een droomkoppel. In de namiddag stond eerst een (niet-traditionele) misviering op het programma. Tegen de vroege avond werden we op de receptie verwacht, gevolgd door een landenbuffet en tenslotte het dansfeest. Het was de eerste keer dat de familie mijn ronde buik zag en daardoor werd ik vaak omringd door tantes, nonkels, neven en nichten die me kwamen uithoren en raad gaven. Het was een toffe dag en ik ben ervan overtuigd dat K. en E. een sterk koppel zullen blijven. Nu hopen op een speelkameraadje voor ons Prutske, hé :-)
8 september: Arthur en ik zijn een jaar getrouwd. We gaan 's avonds lekker samen uit eten en ik schenk hem een nieuw parfum Play. Het is gezellig en we beseffen dat het volgend jaar allemaal anders zal zijn. Anders, maar niet slecht anders. Het zal wennen zijn, niet meer met twee, maar met z'n drietjes.
10 september: uitgebreide controle bij de gynaecoloog. Ons Prutske wordt ongeveer 20 minuten lang bestudeerd: 10 vingers, 10 teentjes, een mooi gesloten ruggetje, de organen werken zoals het moet en dus ook vandaag blijkt ons kleintje het weer erg goed te doen. Op de vraag of we het geslacht willen weten, antwoordden we, na even twijfelen, toch 'nee'. Voor zij die dus graag willen vissen: doe geen moeite, we weten het zelf niet.
12 september: m'n laatste huwelijksplechtigheid van het jaar. Het is een dubbel gevoel: er steekt steeds veel tijd en energie in de voorbereiding van zo'n plechtigheid, maar ik doe het wel erg graag. Volgend jaar kan ik er misschien geen enkele doen, want de aanvragen komen waarschijnlijk (zo goed als) allemaal binnen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Jammer ...
De zoektocht naar een naam is ondertussen ook van start gegaan en we zitten momenteel met een lijst van ongeveer 30 jongensnamen en 30 meisjesnamen. We hebben dus nog een lange (selectie)weg te gaan...
De wieg wordt sinds begin september onder handen genomen: schuren, schuren, schuren! Het gaat redelijk traag vooruit, maar het geeft wel voldoening. Samen werken aan de wieg waar ons kindje in zal slapen.
19 - 20 - 21 - 22 september: Arthur gaat met enkele vrienden naar de Oktoberfesten in Munchen en dus verblijf ik nog eens een weekendje bij m'n ouders. Het wordt een rustig weekend, waarbij mijn vader en ik de nieuwe receptjes van m'n moeder mogen uitproberen en ... ze smaken! Jammie! M'n zusje verjaart zondag ... nu ja ... zusje ... ze wordt 21, dus misschien is 'zus' hier iets meer op z'n plaats. We trekken met z'n vieren naar de Zuidergekte in Geel en slenteren er wat rond. Het is gezellig, maar nogal veel van't zelfde. Ik kom er wel nog een ex-klasgenootje tegen en m'n eerste bolle buiken-botsing vindt plaats: ze is 7,5 maand zwanger en bij het uitwisselen van een kus, botsen we tegen elkaar aan. Het is een dom zicht, maar we kunnen er wel om lachen. Verder kom ik B. & L. ook nog tegen. Het mag een klein wonder heten, want we proberen elkaar al een week te contacteren en steeds missen we elkaar of komt het even niet zo goed uit. We babbelen nog wat bij, maar trekken het niet te lang, want binnenkort zien we elkaar weer bij hen thuis.
Maandagavond komt Arthur weer naar huis en luister ik naar z'n Duitse avonturen. Hij heeft er duidelijk van genoten en heeft zelfs aan me gedacht: ik krijg een rijkelijk versierd peperkoeken hartje met 'Iche liebe dich'. Lief, hé!
26 - 27 - 28 september: de (bijna) jaarlijkse familiale volksverhuizing naar de Ardennen vindt plaats. Met mijn grootouders, tantes, nonkels, neven en nichten gaan we naar Vielsalm voor een weekend. Dit jaar zijn we met z'n zestien en dat vraagt toch wat organisatie. De kamerindeling gebeurt echter vlotjes en Arthur en ik krijgen een eigen kamer. Luxe! De 5 slaapkamers hebben elk een eigen toilet, douche en wastafel, er is een sauna, pooltafel, ruime eetruimte, grote zitkamer, goed geëquipeerde keuken en dat alles is erg netjes. La Bruyère valt bij iedereen in de smaak en iedereen voelt er zich gauw thuis.
Vrijdagavond staat er Chili con Carne op het menu. Een simpel en snel gerecht, maar de bodem van de potten verschijnt snel. Vlak na het eten geven we de verjaardagscadeautjes (die ze nog tegoed had) aan m'n zus. Er zit ook een extra cadeautje bij: een babyT-shirt met 'I love my meter' (jaja, ik weet het, het moet eigenlijk 'godmother' zijn, maar dat vinden we maar niets) en de vraag of zij dus meter wil zijn van ons Prutske. Het antwoord komt zonder aarzelen en met een big smile. Zij content, wij content en ons kleintje zal ook content zijn ;-)
Voor de rest worden er nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en bij gebabbeld.
Zaterdagvoormiddag wordt de groep in 2 gesplitst: 4 moedige mannen gaan een dag mountainbiken tegemoet, de rest gaat ongeveer 2,5 uur wandelen. Ook nu weer merk ik dat het allemaal niet meer zo vlot gaat: vooral het klimmen gaat lastig en ik ben rap buiten adem. Toch heb ik ervan genoten, op mijn tempo. 's Middags eten we lekkere kervelsoep van moemoe en in de namiddag gaan er weer een deel familieleden wandelen. Ik blijf thuis en kruip eventjes in bed: ik ben moe en m'n rug doet best wel pijn. Als ik me weer wat beter voel, ga ik supporteren bij de petanquers. 's Avonds wordt de BBQ boven gehaald, met een leuke quiz als dessert (in elkaar gestoken door m'n zus en nicht). Helaas eindig ik met m'n ploeg als laatste, maar het was wel leuk.
Zondag is een erg rustige dag, want we blijven allemaal aan het huisje. Het is dan ook een erg zonnige dag en het huisje heeft genoeg te bieden. Er worden gezelschapsspelletjes gespeeld, gepoold, de petanqueballen worden nauwkeurig over de baan gerold en vooral ijverig gebabbeld. 's Middags maken we tagliatelle met zalm, tomaat en mascarpone en in de namiddag gaan de ochtendlijke activiteiten gewoon verder. Tegen 17u00 pakken we alles in de auto's en vertrekken we weer naar de Kempen. Het was een leuk weekend met een toffe familie. Volgend jaar opnieuw?
En zo ben ik weer bijgebeend (hoewel ik waarschijnlijk ook alweer veel vergeten ben). De laatste echo's plaats ik nog op de blog, evenals de bolle buikenfoto's (die nog moeten getrokken worden). Voor andere requests: shoot! ;-)
In de namiddag zijn we uitgenodigd in Antwerpen, bij schoonzus D. Ze heeft een trouwkleed op het oog en wil het graag even passen met ons erbij. Wanneer ze uit het pashokje komt, straalt ze! Ze ziet er prachtig uit en het kleed lijkt speciaal voor haar ontworpen te zijn. Echt lang aarzelt ze niet meer en al gauw belanden we aan de kassa om het kleed te kopen waarin zij zal schitteren op haar trouwdag. Daarna rijden we door naar het schooltje van Grote Bloem om haar van haar eerste schooldag op te halen. Ze is even verlegen, maar eens ontdooid, begint ze te vertellen over het weerzien met haar vriendjes en juf. 's Avonds maakt D. nog een heerlijke ovenschotel waarvan we mogen meesmullen, lekkerrrrr. En we vertrekken niet met lege handen naar huis: onze koffer steekt vol met dozen met kinderkleertjes. Keuze genoeg ;-)
5 september: weer een Café Caré-activiteit. Deze keer is het een Comedy Roulette-avond, waarbij 2 standupcomedians het beste van zichzelf komen geven, maar zelfs de organisatie weet op voorhand niet wie er zal komen. Wij krijgen Jan-Bart Demeulenaere en Veerle Malschaert (je weet wel, Carla van Flikken) op het menu. Beiden waren de moeite en we hebben genoten. Alleen jammer dat het publiek af en toe probeerde grappiger te zijn dan de comedians, wat trouwens niet echt lukte (het wekte eerder een irritatie-gevoel op ... ). Veerle M. vergeleek op een bepaald moment kinderen met teken: ze zuigen je leeg, eisen alles op, enzovoort. Het was even slikken, maar het werkte gelukkig eerder op m'n lachspieren dan op m'n tenen ;-) Na de optredens belandden we in een gesprek met Veerle en Jan-Bart en bleek dat ze helemaal niets tegen kinderen had (in tegendeel, ze wil er zelf ook wel). Het was een ontspannend gesprek en het moet gezegd: van sterallures was weinig te merken. Toffe madam, die Veerle.
6 september: m'n neef K. treedt in het huwelijk met zijn verloofde E. Ik ken E. al een tijdje, aangezien we samen op kot gezeten hebben en samen de lerarenopleiding doorlopen hebben. Ik betrap me ook er regelmatig op dat ik ze 'nicht' noem, het lijkt alsof ze al jaren bij de familie hoort. Het was voor iedereen duidelijk dat deze twee voor elkaar gemaakt waren, ze zijn een droomkoppel. In de namiddag stond eerst een (niet-traditionele) misviering op het programma. Tegen de vroege avond werden we op de receptie verwacht, gevolgd door een landenbuffet en tenslotte het dansfeest. Het was de eerste keer dat de familie mijn ronde buik zag en daardoor werd ik vaak omringd door tantes, nonkels, neven en nichten die me kwamen uithoren en raad gaven. Het was een toffe dag en ik ben ervan overtuigd dat K. en E. een sterk koppel zullen blijven. Nu hopen op een speelkameraadje voor ons Prutske, hé :-)
8 september: Arthur en ik zijn een jaar getrouwd. We gaan 's avonds lekker samen uit eten en ik schenk hem een nieuw parfum Play. Het is gezellig en we beseffen dat het volgend jaar allemaal anders zal zijn. Anders, maar niet slecht anders. Het zal wennen zijn, niet meer met twee, maar met z'n drietjes.
10 september: uitgebreide controle bij de gynaecoloog. Ons Prutske wordt ongeveer 20 minuten lang bestudeerd: 10 vingers, 10 teentjes, een mooi gesloten ruggetje, de organen werken zoals het moet en dus ook vandaag blijkt ons kleintje het weer erg goed te doen. Op de vraag of we het geslacht willen weten, antwoordden we, na even twijfelen, toch 'nee'. Voor zij die dus graag willen vissen: doe geen moeite, we weten het zelf niet.
12 september: m'n laatste huwelijksplechtigheid van het jaar. Het is een dubbel gevoel: er steekt steeds veel tijd en energie in de voorbereiding van zo'n plechtigheid, maar ik doe het wel erg graag. Volgend jaar kan ik er misschien geen enkele doen, want de aanvragen komen waarschijnlijk (zo goed als) allemaal binnen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Jammer ...
De zoektocht naar een naam is ondertussen ook van start gegaan en we zitten momenteel met een lijst van ongeveer 30 jongensnamen en 30 meisjesnamen. We hebben dus nog een lange (selectie)weg te gaan...
De wieg wordt sinds begin september onder handen genomen: schuren, schuren, schuren! Het gaat redelijk traag vooruit, maar het geeft wel voldoening. Samen werken aan de wieg waar ons kindje in zal slapen.
19 - 20 - 21 - 22 september: Arthur gaat met enkele vrienden naar de Oktoberfesten in Munchen en dus verblijf ik nog eens een weekendje bij m'n ouders. Het wordt een rustig weekend, waarbij mijn vader en ik de nieuwe receptjes van m'n moeder mogen uitproberen en ... ze smaken! Jammie! M'n zusje verjaart zondag ... nu ja ... zusje ... ze wordt 21, dus misschien is 'zus' hier iets meer op z'n plaats. We trekken met z'n vieren naar de Zuidergekte in Geel en slenteren er wat rond. Het is gezellig, maar nogal veel van't zelfde. Ik kom er wel nog een ex-klasgenootje tegen en m'n eerste bolle buiken-botsing vindt plaats: ze is 7,5 maand zwanger en bij het uitwisselen van een kus, botsen we tegen elkaar aan. Het is een dom zicht, maar we kunnen er wel om lachen. Verder kom ik B. & L. ook nog tegen. Het mag een klein wonder heten, want we proberen elkaar al een week te contacteren en steeds missen we elkaar of komt het even niet zo goed uit. We babbelen nog wat bij, maar trekken het niet te lang, want binnenkort zien we elkaar weer bij hen thuis.
Maandagavond komt Arthur weer naar huis en luister ik naar z'n Duitse avonturen. Hij heeft er duidelijk van genoten en heeft zelfs aan me gedacht: ik krijg een rijkelijk versierd peperkoeken hartje met 'Iche liebe dich'. Lief, hé!
26 - 27 - 28 september: de (bijna) jaarlijkse familiale volksverhuizing naar de Ardennen vindt plaats. Met mijn grootouders, tantes, nonkels, neven en nichten gaan we naar Vielsalm voor een weekend. Dit jaar zijn we met z'n zestien en dat vraagt toch wat organisatie. De kamerindeling gebeurt echter vlotjes en Arthur en ik krijgen een eigen kamer. Luxe! De 5 slaapkamers hebben elk een eigen toilet, douche en wastafel, er is een sauna, pooltafel, ruime eetruimte, grote zitkamer, goed geëquipeerde keuken en dat alles is erg netjes. La Bruyère valt bij iedereen in de smaak en iedereen voelt er zich gauw thuis.
Vrijdagavond staat er Chili con Carne op het menu. Een simpel en snel gerecht, maar de bodem van de potten verschijnt snel. Vlak na het eten geven we de verjaardagscadeautjes (die ze nog tegoed had) aan m'n zus. Er zit ook een extra cadeautje bij: een babyT-shirt met 'I love my meter' (jaja, ik weet het, het moet eigenlijk 'godmother' zijn, maar dat vinden we maar niets) en de vraag of zij dus meter wil zijn van ons Prutske. Het antwoord komt zonder aarzelen en met een big smile. Zij content, wij content en ons kleintje zal ook content zijn ;-)
Voor de rest worden er nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en bij gebabbeld.
Zaterdagvoormiddag wordt de groep in 2 gesplitst: 4 moedige mannen gaan een dag mountainbiken tegemoet, de rest gaat ongeveer 2,5 uur wandelen. Ook nu weer merk ik dat het allemaal niet meer zo vlot gaat: vooral het klimmen gaat lastig en ik ben rap buiten adem. Toch heb ik ervan genoten, op mijn tempo. 's Middags eten we lekkere kervelsoep van moemoe en in de namiddag gaan er weer een deel familieleden wandelen. Ik blijf thuis en kruip eventjes in bed: ik ben moe en m'n rug doet best wel pijn. Als ik me weer wat beter voel, ga ik supporteren bij de petanquers. 's Avonds wordt de BBQ boven gehaald, met een leuke quiz als dessert (in elkaar gestoken door m'n zus en nicht). Helaas eindig ik met m'n ploeg als laatste, maar het was wel leuk.
Zondag is een erg rustige dag, want we blijven allemaal aan het huisje. Het is dan ook een erg zonnige dag en het huisje heeft genoeg te bieden. Er worden gezelschapsspelletjes gespeeld, gepoold, de petanqueballen worden nauwkeurig over de baan gerold en vooral ijverig gebabbeld. 's Middags maken we tagliatelle met zalm, tomaat en mascarpone en in de namiddag gaan de ochtendlijke activiteiten gewoon verder. Tegen 17u00 pakken we alles in de auto's en vertrekken we weer naar de Kempen. Het was een leuk weekend met een toffe familie. Volgend jaar opnieuw?
En zo ben ik weer bijgebeend (hoewel ik waarschijnlijk ook alweer veel vergeten ben). De laatste echo's plaats ik nog op de blog, evenals de bolle buikenfoto's (die nog moeten getrokken worden). Voor andere requests: shoot! ;-)
1 opmerking:
Joepie!! Weer wat leuke lectuur! En zo tof om alles te kunnen volgen! We zijn weer helemaal mee! En ik popel al om het binnenkort in real life te horen in geuren en kleuren ;-) En natuurlijk ben ik blij dat ik de bolle buik al in avant-première heb mogen bewonderen! Zo schoon, 'k ben een beetje jaloers!
Nu de echo's nog... weer iets om naar uit te kijken de volgende dagen!
heel veel liefs en een dikke kus, en -nu echt!- tot snel!
Barbara
xxx
Een reactie posten