Donderdag 26 juli 2008
Op bezoek bij Omie, de oma van Arthur, in Maastricht. Met de twee Bloemen van D. heeft ze al 2 achterkleinkinderen, maar ik heb het gevoel dat er gerust nog eentje bij mag ;-) Het zonnetje schijnt nog wat en we zitten, op het eten na, de hele avond te babbelen in haar tuin. En al is ze ondertussen 84, ze loopt, fietst en babbelt nog alsof ze 20 is. Telkens verschiet ik ervan hoe kwieks ze nog. Als ons Prutske haar genen erft, dan heeft hij/zij een lange, carnavaleske en actieve toekomst voor de boeg.
Vrijdag 25 juli 2008
In de namiddag een primeur op het werk (een huwelijksplechtigheid voor 'n lesbisch koppel), 's avonds een 'primeur' voor de spelletjesvrienden. Sinds een paar maand komen we elke laatste vrijdag van de maand samen om gezelschapsspelletjes te spelen. Deze keer was het bij ons te doen en Arthur heeft er een hele BBQ aan vast gekoppeld. Ik had m'n rebus T-shirt aan, maar niemand scheen er oog voor te hebben. Na'n klein uur, besloot Arthur dat van hem ook maar aan te doen en toen kregen ze het door. Ook hier weer vielen de euro's een voor een en werden we gefeliciteerd. Na L. die in oktober haar kindje verwacht, zorgen wij voor het tweede kleintje in de groep. Het zal voor de anderen ook wel even wennen zijn. Afspreken zal niet meer zo spontaan kunnen en de organisatie zal eveneens lichtjes wijzigen. Nu ja, dat zien we dan wel. Voorlopig gaan ons Prutske en L. haar kleintje gewoon overal mee naar toe en als we dan eens een spelletje winnen, komt dat omdat we vals spelen: we zijn met twee om na te denken :-)
In de namiddag een primeur op het werk (een huwelijksplechtigheid voor 'n lesbisch koppel), 's avonds een 'primeur' voor de spelletjesvrienden. Sinds een paar maand komen we elke laatste vrijdag van de maand samen om gezelschapsspelletjes te spelen. Deze keer was het bij ons te doen en Arthur heeft er een hele BBQ aan vast gekoppeld. Ik had m'n rebus T-shirt aan, maar niemand scheen er oog voor te hebben. Na'n klein uur, besloot Arthur dat van hem ook maar aan te doen en toen kregen ze het door. Ook hier weer vielen de euro's een voor een en werden we gefeliciteerd. Na L. die in oktober haar kindje verwacht, zorgen wij voor het tweede kleintje in de groep. Het zal voor de anderen ook wel even wennen zijn. Afspreken zal niet meer zo spontaan kunnen en de organisatie zal eveneens lichtjes wijzigen. Nu ja, dat zien we dan wel. Voorlopig gaan ons Prutske en L. haar kleintje gewoon overal mee naar toe en als we dan eens een spelletje winnen, komt dat omdat we vals spelen: we zijn met twee om na te denken :-)
Zaterdag 26 juli & zondag 27 juli 2008
Zoals elk jaar, trekken mijn moeder, zus en ik op vrouwenweekend, deze keer naar Maastricht. We zijn nog maar pas daar of we botsen al op 'n geweldig winkeltje: Heppie & Ko. Er hangen T-shirtjes met opschrift in het Mestreechs, een taal die Arthur en zijn familie bij hun thuis spreken. Ze zijn geweldig en ik kan het niet laten om toch eentje in het orantje te kopen, met als boodschap: Sjattepoemelke (koosnaampje). Mijn moeder koopt er nog'n cadeautje voor me: een zwangerschapsweekboek, met plaats om onze avonturen op te schrijven, maar ook met informatie, week per week. Erg handig!
Ik heb me voorgenomen om geen zwangerschapskledij mee te kopen en daar kan ik me goed aan houden. Het enige waar ik me nog in laat gaan, is de drop. Bij Jamin, een snoepwinkel, heb je tientallen soorten drop en zowel Arthur als ik zijn er verzot op. Met plezier schep ik m'n zakje vol en laat ik het verzegelen aan de kassa, want anders krijgt Arthur maar een half souvenirtje. Ook mijn zus en moeder kopen niet ongelooflijk veel, maar het is wel'n gezellige namiddag. Tegen 17u00 begin ik last te krijgen van m'n voeten en rug, de vermoeidheid slaat toe... Niet dat dit te wijten is aan mijn zwangerschap, want ik ben redelijk snel voldaan wat winkelen betreft en op een bepaald moment geraak ik oververzadigd.
Na 'n dutje op het hotelbed, ben ik klaar om te gaan eten. We beslissen naar 'n Italiaans restaurant te gaan, maar daar blijven ze op vakantie te gaan. Daarna lopen we door naar een restaurant dat typisch Maastrichtse gerechten serveert (konijn, zuurvlees, ... ). Het terras is volledig bezet en dus lopen we door. We komen op 'n plein waar nog plaats genoeg en dus schuiven we onze voeten onder een tafeltje. Wanneer we de kaart ontvangen, zijn we teleurgesteld: slechts 5 hoofdgerechten om uit te kiezen. Geen van ons heeft zin om daar te blijven, dus trekken we verder en dan ... breken de regenwolken boven ons open: het giet! Dan maar op zoek naar'n plaatsje binnen, maar dat is natuurlijk niet meer zo evident. Uiteindelijk belanden we bij 'La bonne femme', uiteindelijk een restaurant met een zeer toepasselijke naam voor ons weekendje ;-) Mijn zus en ik bestellen er het keuzemenu, mijn moeder gaat enkel voor'n hoofdgerecht. Hoewel we erg lang moeten wachten op onze soep, heeft het toch gesmaakt en de avond vol babbelen, is voor ons geen probleem.
Hier komen we nog wel eens terug, vermoed ik.
Zondagmorgen, na een eenvoudig maar lekker ontbijt, proberen we te beslissen wat we gaan doen die dag: museum (bij slecht weer), boottocht (bij wisselvallig weer) of fietsen (bij droog weer). Probleem is dat de lucht zijn geheimen niet prijs geeft en het dus moeilijk te voorspellen is wat we mogen verwachten. Uiteindelijk hakken we de knoop door: we gaan fietsen, richting en omgeving van Valkenburg. Aan het station van Maastricht huren we onze fietsen. De verhuurder vraagt: "Stadsfietsen zullen wel volstaan?" en zonder enig erg antwoorden we dat dat inderdaad goed genoeg zal zijn. Eens we vertrokken zijn, ontdekken we al gauw het grote nadeel van die fietsen: geen versnellingen en een redelijk zware fiets. Voor wie Valkenburg en streek niet kent: het is daar behoorlijk heuvelachtig. Mijn moeder, in november 50, leek daar geen last van te hebben: als een echte Schleck of Sastre racet ze de helling omhoog, alsof ze niets anders doet. Mijn zus en ik daarentegen moeten onze stalen ros vaak te voet mee naar boven sleuren. Tijdens een van deze wandelbeklimmingen, zucht mijn zus: "Jij hebt tenminste een goed excuus." En ze heeft gelijk, want eerlijk is eerlijk: in niet-zwangere conditie zou ik het ook niet gekund hebben.
43 kilometer later, komen we moe en voldaan weer aan het station. Het was een mooi tochtje, met gelukkig hier en daar een aangename daling. We hebben geluncht op een leuk pleintje in Gulpen en tussendoor af en toe afgekoeld op een terrasje.
Ik heb me voorgenomen om geen zwangerschapskledij mee te kopen en daar kan ik me goed aan houden. Het enige waar ik me nog in laat gaan, is de drop. Bij Jamin, een snoepwinkel, heb je tientallen soorten drop en zowel Arthur als ik zijn er verzot op. Met plezier schep ik m'n zakje vol en laat ik het verzegelen aan de kassa, want anders krijgt Arthur maar een half souvenirtje. Ook mijn zus en moeder kopen niet ongelooflijk veel, maar het is wel'n gezellige namiddag. Tegen 17u00 begin ik last te krijgen van m'n voeten en rug, de vermoeidheid slaat toe... Niet dat dit te wijten is aan mijn zwangerschap, want ik ben redelijk snel voldaan wat winkelen betreft en op een bepaald moment geraak ik oververzadigd.
Na 'n dutje op het hotelbed, ben ik klaar om te gaan eten. We beslissen naar 'n Italiaans restaurant te gaan, maar daar blijven ze op vakantie te gaan. Daarna lopen we door naar een restaurant dat typisch Maastrichtse gerechten serveert (konijn, zuurvlees, ... ). Het terras is volledig bezet en dus lopen we door. We komen op 'n plein waar nog plaats genoeg en dus schuiven we onze voeten onder een tafeltje. Wanneer we de kaart ontvangen, zijn we teleurgesteld: slechts 5 hoofdgerechten om uit te kiezen. Geen van ons heeft zin om daar te blijven, dus trekken we verder en dan ... breken de regenwolken boven ons open: het giet! Dan maar op zoek naar'n plaatsje binnen, maar dat is natuurlijk niet meer zo evident. Uiteindelijk belanden we bij 'La bonne femme', uiteindelijk een restaurant met een zeer toepasselijke naam voor ons weekendje ;-) Mijn zus en ik bestellen er het keuzemenu, mijn moeder gaat enkel voor'n hoofdgerecht. Hoewel we erg lang moeten wachten op onze soep, heeft het toch gesmaakt en de avond vol babbelen, is voor ons geen probleem.
Hier komen we nog wel eens terug, vermoed ik.
Zondagmorgen, na een eenvoudig maar lekker ontbijt, proberen we te beslissen wat we gaan doen die dag: museum (bij slecht weer), boottocht (bij wisselvallig weer) of fietsen (bij droog weer). Probleem is dat de lucht zijn geheimen niet prijs geeft en het dus moeilijk te voorspellen is wat we mogen verwachten. Uiteindelijk hakken we de knoop door: we gaan fietsen, richting en omgeving van Valkenburg. Aan het station van Maastricht huren we onze fietsen. De verhuurder vraagt: "Stadsfietsen zullen wel volstaan?" en zonder enig erg antwoorden we dat dat inderdaad goed genoeg zal zijn. Eens we vertrokken zijn, ontdekken we al gauw het grote nadeel van die fietsen: geen versnellingen en een redelijk zware fiets. Voor wie Valkenburg en streek niet kent: het is daar behoorlijk heuvelachtig. Mijn moeder, in november 50, leek daar geen last van te hebben: als een echte Schleck of Sastre racet ze de helling omhoog, alsof ze niets anders doet. Mijn zus en ik daarentegen moeten onze stalen ros vaak te voet mee naar boven sleuren. Tijdens een van deze wandelbeklimmingen, zucht mijn zus: "Jij hebt tenminste een goed excuus." En ze heeft gelijk, want eerlijk is eerlijk: in niet-zwangere conditie zou ik het ook niet gekund hebben.
43 kilometer later, komen we moe en voldaan weer aan het station. Het was een mooi tochtje, met gelukkig hier en daar een aangename daling. We hebben geluncht op een leuk pleintje in Gulpen en tussendoor af en toe afgekoeld op een terrasje.
1 opmerking:
Voor de spelletjesclub is een draagdoek de ideale oplossing. Pruts lekker in de doek en hup, spelen maar. ;-)
Een reactie posten