Vrijdagavond was het spelletjesavond bij vrienden in Eksel. Hoewel ik me erg moe voelde, heb ik toch even op m'n tanden gebeten en ben ik uiteindelijk meegegaan. En maar goed ook, want het was echt gezellig! Bij het eerste spelletje (naam even vergeten ... ) eindigde ik in het midden. Het tweede spel 'Attila' heb ik over gelaten aan de anderen, aangezien we met te veel waren (ik heb dan de rol van 'spelbegeleider' maar op mij genomen). De avond heb ik in glans beëindigd met 'Saboteurs' waarbij de saboteurs (waarvan ik ook eentje was) door een goede samenwerking het spel gewonnen hebben.
Zaterdag was een prachtdag: ons nichtje Grote Bloem is in augustus verjaard en sinds haar 2e verjaardag hebben we een traditie opgebouwd: van ons krijgt ze geen cadeautje, maar een uitstap. Zo zijn we al naar de Efteling, de binnenspeeltuin en de zoo geweest. Dit jaar stond de musical Floddertje in Eindhoven op het programma.
Normaal gezien heeft Grote Bloem even de tijd nodig om te ontdooien, vandaag was een uitzondering. We hadden met D., O. en hun bloemen afgesproken op de parking aan het Parktheater. We stapten uit en Grote Bloem kwam al op ons afgevlogen, klaar om een dikke knuffel te geven en ons er nog eens aan te doen herinneren dat we "vandaag naar toneel gaan, hé". Ongelooflijk dat zo'n stralend gezichtje je zo'n warm gevoel kan geven. Daar doen we het toch voor! Eenmaal in het Parktheater kozen we voor Grote Bloem een leuk kussen uit, zodat ze hoog genoeg zou zitten om alles goed te kunnen volgen (goede TIP voor enkele Belgische schouwburgen!). In tegenstelling tot enkele kindjes die luidkeels door de zaal riepen "Ik wil nahaaar huihuis!", genoot Grote Bloem van het zingen, dansen, springen en gekkebekketrekken van de acteurs. Toen we haar achteraf vroegen of ze het leuk vond, straalde haar gezichtje. Ook bij het applaudiseren, deed ze haar uiterste best om haar handjes zo hard mogelijk op elkaar te kletsen. Na de show kreeg ze er nog een kleine herinnering van ons bovenop: de CD (waarvan D. waarschijnlijk hopeloos zot wordt "Jaja, ik ben Floddertje en ik ben altijd vie-hie-hieeees") en een leuke bellenblaas waarmee ze Eindhoven onmiddellijk in een bubbelende stad omtoverde.
Na het spektakel zijn we nog even gaan shoppen in Eindhoven Centrum, met D., O. en Kleine Bloem, maar buiten de toffe Lief!-winkel, was het niet veel bijzonders.
's Avonds zijn we dan gaan eten bij Cooks, een klein gezellig eetcafé, met onder andere tapas op de menu. Een fijne manier om de dag af te sluiten.
Zondag waren, helaas, de eerste tekenen van de 'slechte tijden' al zichtbaar. Hoewel het omschakelen van het uur gelijk stond aan een uurtje extra slaap, kroop ik pas tegen 11u30 uit mijn bed. In de namiddag zouden Arthur en ik 1) een selectie maken van geboortekaartjes die we mooi vonden, 2) een eerste versie van de geboortelijst opstellen en 3) nog eens snoeien in het namenlijstje dat we hebben. Blijkbaar bleek de vermoeidheid ook Arthur in zijn greep te hebben en zijn we in de namiddag uitgeput in bed gekropen, voor 2 uurtjes extra slaap. We zijn dus nog niet halfweg onze eerste taak geraakt, maar stel je voor welke kaartjes we zouden geselecteerd hebben met ons oogleden half voor onze ogen!
Maandagmorgen, nog steeds moe, toch maar op tijd uit bed gekropen en naar het werk vertrokken. Daar ging het alleen van kwaad naar erger... Tegen 14u30 ging het echt niet meer en ben ik naar huis gereden. Mijn maag voelde echt niet goed aan en er leek iets te wringen. Dan maar naar de dokter, maar die kon niet direct iets vinden. Komt het door mijn zwangerschap, waardoor mijn maag niet zoveel meer verdraagt of is er meer aan de hand? Voorlopig kreeg ik enkel Primperan en 2 daagjes ziekenverlof voorgeschreven en moet ik maar afwachten hoe het verloopt. Die dag kon ik letterlijk m'n draai niet vinden: hoe ik ook zat of lag, mijn maag schreeuwde het uit en smeekte om plaats. Enkel staan en wat rondlopen hielp, maar dat hou je natuurlijk geen uren vol. 's Avonds heb ik tot 4u00 elk uur van de nacht gezien, je kan dus wel spreken van een helse nacht zonder al te veel nachtrust.
Dinsdag leek het dan weer wat beter te gaan en heb ik de slaap van 's nachts wat kunnen inhalen. Toch voel ik me nog niet 100% en het frustrerende is dat ik niet meer weet wat te doen... Eet ik te veel of net te weinig? Eet ik wel correct? Moet ik wat meer slapen of net niet? Ik zit nu met een aantal klachten waarvan de 'remedies' elkaar tegen spreken: voor m'n opgezwollen benen moet ik met mijn voeten omhoog liggen, maar dan ligt mijn maag gekneld. Voor mijn rug zou ik met opgetrokken benen op m'n zij moeten slapen, maar ook dan ligt mijn maag niet bepaald aangenaam. Het blijft constant zoeken naar de juiste houding, de houding waarin ik me het best voel, maar die ook nog eens voor de minste problemen aan andere lichaamsdelen zorgt.
Ik vind het heel erg om toe te geven, maar de voorbije dagen heb ik toch een paar keer gezucht en gewenst dat de volgende maanden voorbij vliegen, want op deze manier, vind ik er maar niets aan... Of ben ik nu gewoon zielig en kleinzerig?
1 opmerking:
Hihi, zeer herkenbaar maar zo vlug vergeten, als je 't hummeltje eindelijk in je armen hebt. Ik wens je nog veel doorzettingsvermogen. :-)
Een reactie posten