Maandag 9 juni 2008
Gisteren hebben we mijn verjaardag gevierd met moeke, vake, broer B., zus H. en haar vriend M. Ik keek er al een tijdje naar uit. Niet alleen het samen zijn, vond ik een leuk vooruitzicht, vooral het eindelijk mogen verklappen van ons geheimpje beloofde een hoogtepunt te worden. En dat was het ook ... Arthur droeg zijn rebus T-shirt met als boodschap 'Ik word papa'. Om er zeker van te zijn dat iedereen het samen zou ontdekken, had hij eerst een gewoon rood T-shirt aan en heeft hij het speciale shirt aangedaan als alle genodigden er waren. Mijn zus was de eerste die opmerkte dat hij iets anders droeg en begon de rebus op te lossen. Het duurde even, maar toen ze het eindelijk ontcijferd had, riep ze: "Is 't écht?! ... ben ik de eerste die het door heeft? ... ja? ... dan zwijg ik nog even." Mijn vader had het als tweede in de gaten en zijn reactie was een brede glimlach met dezelfde vraag: "Echt?" Hij moedigde mijn moeder aan om de boodschap ook te ontrafelen en samen met mijn broer ontdekte ze wat we te vertellen hadden. De hele familie leek in extase en we werden langs alle kanten plat geknuffeld. Blijkbaar had mijn moeder toch al een voorgevoel en had mijn broer het er zaterdag nog over gehad. Bizar, maar ik geloof hen wel. Voor mijn ouders hadden we ook een rebus T-shirt voorzien met de melding: "Ik word opa/oma." De voorwaarde dat ze dit de eerste 2 maand niet mochten dragen, lokte wat protest uit, maar ze begrepen het toch. En nu mogen zij beginnen aan de zware taak, waar wij al een tijdje mee bezig zijn: zwijgen.
Mijn moeder en zus begonnen in gedachten de Hema en kinderwinkels al te plunderen. Mijn vader kreeg er een paniekaanval door en was al aan het bedenken hoe hij dit kon voorkomen. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat mijn ouders hun kleinkind (en hopelijk in de toekomst 'kleinkinderen') gaan verwennen en vertroetelen, maar ook streng zullen zijn als het nodig is. Mijn zus zal een toffe, speelse en creatieve tante worden (als je haar als kind vroeg wat ze later wilde worden, antwoordde ze: suikertante) en mijn broer zal voor de nodige wetenschappelijke, culturele en muzikale achtergrond zorgen.
Ik hoop in ieder geval dat ik later de opvoeding aan mijn kind kan geven die ik van mijn ouders gekregen heb: met stimulans tot zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, open, creatief, 'rechtvaardig', veel ervaringskansen, duidelijke grenzen en met aandacht voor wie we als individu zijn.
Op lichamelijk vlak heb ik me al beter gevoeld ... Gisteren voor de eerste keer boven de WC-pot gehangen en het zweet stond op mijn voorhoofd. Prettig is het niet. Ik heb sneller honger (wat voor een misselijk gevoel zorgt), maar nergens zin in, een zeer vervelende en frustrerende combinatie. De enige drank die ik echt graag drink, is Aquarius Blue Ice, wat betreft eten heb ik m'n ding nog niet gevonden. In de namiddag schreeuwt mijn lichaam om rust en als ik thuis kom van het werk, leg ik me vaak op de zetel voor een uurtje. Zaterdag heb ik 2 uur geslapen in de namiddag, Arthur is zelfs naar de winkel geweest en ik heb niet eens gemerkt dat hij weg is geweest.
Straks gaan we voor de eerste keer naar de gynaecoloog. Joepie!
Mijn moeder en zus begonnen in gedachten de Hema en kinderwinkels al te plunderen. Mijn vader kreeg er een paniekaanval door en was al aan het bedenken hoe hij dit kon voorkomen. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat mijn ouders hun kleinkind (en hopelijk in de toekomst 'kleinkinderen') gaan verwennen en vertroetelen, maar ook streng zullen zijn als het nodig is. Mijn zus zal een toffe, speelse en creatieve tante worden (als je haar als kind vroeg wat ze later wilde worden, antwoordde ze: suikertante) en mijn broer zal voor de nodige wetenschappelijke, culturele en muzikale achtergrond zorgen.
Ik hoop in ieder geval dat ik later de opvoeding aan mijn kind kan geven die ik van mijn ouders gekregen heb: met stimulans tot zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, open, creatief, 'rechtvaardig', veel ervaringskansen, duidelijke grenzen en met aandacht voor wie we als individu zijn.
Op lichamelijk vlak heb ik me al beter gevoeld ... Gisteren voor de eerste keer boven de WC-pot gehangen en het zweet stond op mijn voorhoofd. Prettig is het niet. Ik heb sneller honger (wat voor een misselijk gevoel zorgt), maar nergens zin in, een zeer vervelende en frustrerende combinatie. De enige drank die ik echt graag drink, is Aquarius Blue Ice, wat betreft eten heb ik m'n ding nog niet gevonden. In de namiddag schreeuwt mijn lichaam om rust en als ik thuis kom van het werk, leg ik me vaak op de zetel voor een uurtje. Zaterdag heb ik 2 uur geslapen in de namiddag, Arthur is zelfs naar de winkel geweest en ik heb niet eens gemerkt dat hij weg is geweest.
Straks gaan we voor de eerste keer naar de gynaecoloog. Joepie!
Dinsdag 10 juni 2008
Gisteren, 17u30, hebben we voor de eerste keer écht kennis gemaakt met Prutske, zoals Arthur ons kleintje noemt. Hoewel de 2 testen die we deden wel uitwezen dat ik zwanger was, was de echo van gisteren pas de moment waarop het echt tot ons doordrong. Op het scherm zagen we een heel klein lijntje (0,87 cm groot, nu ja, eerder klein) en een klein hartje dat stevig doorklopte. Het horen kloppen van dat hartje was helemaal een wow-moment! Zo bizar. 87 mm, maar toch al een hartslag die klaar en helder was. En ja, het is er eentje, toch wel een opluchting. Ik ben uitgerekend voor 27 januari 2009, wat betekent dat ik nu 7 weken zwanger ben.
Volgende week vertrekken we naar Kreta, dus ik had wel een aantal vraagjes.
Waarop moet ik letten op reis?
Thuis gekomen van de gynae begon ik in de informatie te bladeren die we meekregen en plots besefte ik dat we nog heel veel in orde moeten brengen! Het feit dat ik bijvoorbeeld mijn schoonzusje niet kan raadplegen, vind ik erg jammer, want ik ben ervan overtuigd dat ze mij heel wat goede tips zou kunnen geven. Och ja, nog eventjes en de hele wereld mag weten dat wij ons eerste Prutske verwachten.
Volgende week vertrekken we naar Kreta, dus ik had wel een aantal vraagjes.
Waarop moet ik letten op reis?
- geen kraantjeswater of ijsblokjes
- geen verse (rauwe) groentjes
- geen feta of andere bereidingen van niet-gepasteuriseerde melk
- geen rauw vlees
- een sun block op m'n gezicht smeren
- opletten met zware inspanningen (de Samariakloof is nu eventjes een vraagteken geworden)
Thuis gekomen van de gynae begon ik in de informatie te bladeren die we meekregen en plots besefte ik dat we nog heel veel in orde moeten brengen! Het feit dat ik bijvoorbeeld mijn schoonzusje niet kan raadplegen, vind ik erg jammer, want ik ben ervan overtuigd dat ze mij heel wat goede tips zou kunnen geven. Och ja, nog eventjes en de hele wereld mag weten dat wij ons eerste Prutske verwachten.
Woensdag 11 juni 2008
Mijn verjaardag! Toen Arthur me een maand geleden vroeg wat ik het liefst voor mijn verjaardag wou, was het antwoord 'zwanger zijn'. Hoewel we het natuurlijk wel hoopten, was het moeilijk om te geloven dat die wens uitgekomen is. 's Morgens kwam ik beneden en vond ik mijn eerste verrassingen: de echo met als boodschap: "Gelukkige verjaardag, mama" en de laptop van Arthur met 4 websites van restaurantjes. Ik mocht kiezen waar we gingen eten, hij zou het allemaal regelen. Helaas bleek mijn eerste keuze niet mogelijk, wegens niet te bereiken. Op zich was dat geen ramp: ik worstelde al de hele dag met een slecht gevoel. De restaurantjes waren niet van de goedkoopste, maar sinds het begin van de zwangerschap at ik veel minder dan voorheen. Zou het niet wat jammer zijn om een dure maaltijd maar half of zelfs maar voor een kwart op te eten?! Gelukkig kon Arthur me hier in volgen en besloten we naar The Century te gaan. Je kan er heerlijk eten voor niet al te veel geld. De keuze is uitgebreid en gevarieerd. Uiteindelijk heb ik een simpele stoofvlees met frietjes gegeten, maar het heeft me enorm gesmaakt! Arthur had me ook nog een halsketting en bijhorende oorbellen gekocht, maar het mooiste cadeau blijft toch 'ons Prutske'.
Zondag 15 juni 2008
Geen opmerkingen:
Een reactie posten