Een droom ... deel 1

Sommigen hebben de rebus opgelost, anderen wisten het al, maar misschien had je ook al opgemerkt dat er een nieuw ticker zijn plaatsje heeft gevonden hier op deze blog. En ja, na 8 maanden teleurstelling, vloeken en tranen, is er eindelijk een droom die uitkomt. Aangezien aangeraden wordt om 3 maanden te wachten met het verkondigen van het grote nieuws, maar ik het heel erg moeilijk heb om mijn mondje te houden, ben ik toch al maar begonnen met een 'dagboekje' (als concept). Op die manier kunnen jullie alles toch van het begin meemaken en doorbreek ik de zwijgplicht niet.

Zondag 24 mei 2008

Al 5 dagen overtijd, maar toch hebben we een beetje schrik om te testen... Het is niet de eerste keer dat mijn lichaam me voor de zot gehouden heeft en de angst om weer een negatief resultaat onder onze neus te krijgen, maakt dat we twijfelen. Toch wagen we het er maar op en loop ik met een stick naar de badkamer. We hebben afgesproken dat ik naar beneden zou komen, zodat we samen op het resultaat konden wachten. Een - voor slecht nieuws, een + voor goed nieuws. Helaas liep het eventjes anders dan gepland. Nog voor de vloeistof het controle-venstertje bereikt heeft, zie ik al een dikke vette + verschijnen. Ik kan het niet geloven! Zie ik dit wel goed?! Netjes wacht ik toch maar even op het streepje bij de controle, want stel dat er iets misgelopen is met de test. Nee, hoor, het is duidelijk in orde.
Ik hol de trap af en zeg met een big smile tegen Arthur: "Je wordt papa." Hij kijkt me aan met zijn ogen duidelijk zeggend: "Ik geloof je niet" en hij zegt het ook: "Je bent me voor de zot aan het houden." Hij komt mee naar boven, staart naar de test en geeft me een enorme knuffel. We zijn ongelooflijk gelukkig, maar toch zijn we nog niet helemaal overtuigd. Maandag volgt een 2e test, om zeker te zijn, je weet maar nooit...

In de namiddag gaan we allebei naar een babyborrel: hij naar die van vrienden van hem, ik naar eentje van mijn collega. Een collega komt me ophalen en samen rijden we naar Rotselaar. In de auto vraagt ze me nog: "En jij?". Aarzelend antwoord ik: "Nog niets." Oooh, wat haat ik het om te liegen (bij deze: sorry L.). Op de babyborrel gaat het hoofdzakelijk over 1 ondwerp: baby's, baby's en baby's. Wie wordt de volgende? Ze gokken allemaal op L. en mij. Ik wil het uitschreeuwen: "Ja, ik word de volgende, want ik bent zwanger!!!" Uiteraard houd ik me in en probeer ik niets te laten merken. Het is verdorie moeilijk, want ik wil het gewoon aan iedereen vertellen.

Eenmaal thuisgekomen, ben ik terug bij Arthur en kunnen we weer eventjes samen genieten van ons geheimpje. Fijn, gezellig, nu nog met z'n tweetjes ...

Maandag 25 mei 2008

's Morgens doe ik, zoals afgesproken, een 2e test. De eerste vertrouwde Arthur niet: "Die test hebt ge van uw vake* gekregen en die heeft dat gewoon beïnvloed" ;-) Dat hij ongelijk had, bleek ook heel snel: weer verscheen er binnen de kortste keren een duidelijke roze streep. Oef, oef, oef!
Voor zij die het zich afvragen: neen, eigenlijk had ik niet echt iets door. De eerste maanden van proberen, 'voelde' ik ook steeds allerlei zaken die er echt wel op zouden wijzen dat ik zwanger was. De laatste maanden was ik er een krak in geworden om die 'symptomen' op een andere manier te verklaren en zo dus ook deze keer. Zelfs nu verwacht ik nog steeds dat 'Tante Rosa' plots komt opdagen. Het doet wat met een mens, hoor. Het is een emotionele rollercoaster geweest, de voorbije maanden.
In ieder geval, ik voel me niet misselijk, dat is al een opluchting. Wel heb ik 's morgens honger (dat heb ik normaal gezien niet), ben snel moe (maar of dat iets met de zwangerschap te maken heeft?) en heb een buikje (maar ja, dat komt gewoon omdat ik mijn buik niet meer intrek :-) Ik voel me dus niet echt zwanger, het is allemaal nog zo onwezenlijk. Ik denk dat het pas echt tot me zal doordringen als ik een hartslag hoor.

Om zeker-zeker te zijn, heb ik ondertussen ook een afspraak bij de gynae gemaakt. Op 9 juni mag ik op controle gaan en wordt hopelijk bevestigd wat we nu vermoeden/weten. Spannend!

's Avonds bel ik ook nog even naar m'n schoonzus om raad te vragen over kinderopvang. Met de smoes "Onze buren hebben gezegd dat ik al op zoek moet gaan naar kinderopvang vooraleer ik zwanger ben", probeer ik wat tips te ontfutselen. In plaats van tips, krijg ik een goed bedoelde 'preek' over me heen: "Je bent er te veel mee bezig, laat het maar z'n beloop gaan. Je hebt nog tijd genoeg om te zoeken." Ze heeft gelijk ... als ik niet zwanger zou zijn. Toch krijg ik, gelukkig, alvast wat raad mee, zodat ik weet waarop ik moet letten. Op het einde van het gesprek vraagt ze nog: "Ben je misschien al zwanger?", waarop ik al lachend antwoord: "Jaja, al 5 maand. Heb je't niet aan m'n buik gezien?". Gelukkig aanvaardt ze mijn antwoord: "Jaja, ik geloof u niet." Oef! Ik vind het -opnieuw- erg vervelend dat ik niet eerlijk kan zijn. Ik zou zo graag eerlijk zijn en gewoon mijn 1000 vragen op haar afvuren. Als mama van 2 kindjes zou ze me zeker nuttige raad kunnen geven, ze zou ook heel goed weten waarover ik het had. Ook vriendin L., die momenteel 4 maanden zwanger is, wil ik het vertellen. Samen een zwangerschap beleven, geweldig! Och ja, nog even doorbijten.

's Avonds hebben we't er nog over: wanneer gaan we het de familie vertellen? Hoe gaan we ze't vertellen? Arthur wil wachten tot we terug zijn van onze reis. Dat is nog meer dan een maand! Oh jee, hou ik dat wel vol?! Binnen een paar maand heb ik geen tanden meer, van al dat 'op mijn tanden bijten' :-)


* mijn vader zorgt ervoor dat bedrijven in orde zijn met de regelgeving op vlak van in vitro diagnostische testen, waartoe de zwangerschapstesten behoren. Deze test had hij van een bedrijf gekregen om na te kijken, maar hij heeft eigenlijk vooral de bijsluiter nodig en dus mocht ik de rest meenemen.

Maandag 2 juni 2008

Gisteren was weer een interessant dagje. Zaterdag waren we bij mijn ouders blijven slapen, maar aangezien zij aan hun tweede jeugd begonnen zijn, waren ze nog 'op stap', toen wij 's avonds toekwamen. Zondag was dus de moment waarop mijn moeder en ik konden bijbabbelen, want het was weer even geleden dat we elkaar gezien hadden. Op een bepaald moment ging het over zwangerschappen. Ze vermoedt dat een ex-klasgenoot van mij (en die is nu collega van mijn moeder) zwanger is en ze had het met een andere collega gehad over het vertellen dat je zwanger bent, enzovoort. M'n moeder stelde me alleszins gerust met de woorden: "Als jullie niet willen dat we het zeggen, zullen we onze mond houden, hoor." Ik vertelde haar dat we het hen wel vroeger zouden laten weten, maar dat we met de rest van de familie en vrienden wel zouden wachten tot ik 3 maand zwanger ben. Waarop ze zei: "Dat vind ik tof, maar ja, ik denk toch dat ik het aan u zou merken." Euhm...misschien toch niet ... :-) Gelukkig mag ik volgende zondag ons kleine geheimpje toch al delen met hen, want zwijgen niet gemakkelijk, hoor!
In de namiddag gingen we langs bij mijn grootmoeder, waar de maandelijkse familiebijeenkomst plaats vond. Samen met Laurens (het zoontje van mijn nicht) ben ik op slakkenzoektocht geweest, iets wat hij blijkbaar erg fascinerend vindt. 's Avonds, aan de tafel, zet ik me naast ons moeke en tegenover mijn 2 tantes. Eentje zegt heel serieus, met haar blik op mij gericht: "Allé, dit is dan de moedertafel." Ik had het echt niet verwacht en wist even niet goed wat antwoorden. Daarna flap ik eruit: "Mja, de toekomstige moeder-tafel dan.", waarmee ik niets verklap, maar ook niet lieg. Oef, dat verklappingsgevaar heb ik netjes omzeild.

Vandaag gaat het iets minder. 's Morgens ben ik behoorlijk misselijk en heb ik moeite om mijn koffie binnen te houden. Het lijkt alsof ik constant adem te kort krijg en op het werk zet ik dan ook onmiddellijk mijn raam open. Na het werk, ga ik samen met Arthur inkopen doen. Hij stelt enkele zaken voor die ik zou kunnen klaarmaken, maar ik heb nergens zin in. Het is misschien maar een idee, maar alle geuren lijk ik versterkt op te vangen en ik word er niet goed van: kaas, vis, zwoele parfum, ... Nadat we alles hebben betaald, ben ik blij dat ik buiten ben. Lucht!
Thuis maakt Arthur de maaltijd klaar: hotdogs met zuurkool. Normaal lust ik dit ook wel graag, maar de zuurkool doet m'n maag keren. Ik heb geen zin, maar weet dat ik best toch iets eet. Met tegenzin eet ik de eerste hotdog op en ik dwing mezelf om ook een tweede te eten. Zelfs een zak chips zou me niet kunnen verleiden, wat voor Arthur een teken is dat ik me serieus misselijk voel. Na tafel afgeruimd te hebben, kruip ik op de zetel en val ik in slaap. Moe, uitgeput, doodop. Misschien heeft het niets met zwanger zijn te maken, maar ik ben toch blij dat ik mijn ogen mag sluiten.