Een droom ... deel 3

Maandag 16 juni - zaterdag 28 juni 2008

Onze reis naar Kreta verschilde wel lichtjes met die van de andere reizen. Vooral op vlak van eetgewoonten, was het een hele aanpassing. Terwijl Arthur regelmatig genoot van een Griekse salade, moest ik die lekkere gezonde groentjes laten voor wat ze waren. Het kiezen van een maaltijd was steeds een strijd: waar heb ik zin in? Mag ik dat eten? Gaat het niet te veel zijn? Op de een of andere manier slaagde ik er ook steeds in om de dingen uit te kiezen die ze niet hadden en dus mocht ik weer een half uur boven de menukaart zitten staren tot ik ontdekte waar ik zin in had. Vaak had ik dan na 6 happen het gevoel alsof ik zou ontploffen. Bord even aan de kant en een kwartiertje later weer 6 happen binnen spelen. Eten werd een ware strijd en Arthur maakte zich wel eens zorgen over het feit of ik wel genoeg at. Ook drinken was steeds goed uit de doppen kijken: als er ijsblokjes in zaten, werden die vakkundig verwijderd en kreeg Arthur een extra lading of belandden ze ergens in een plantenbak.
Om te voorkomen dat ik een zwangerschapsmasker zou krijgen, moest ik m'n gezicht en hals regelmatig insmeren met een Sun Block. Niet dat ik me anders niet zou moeten insmeren, maar nu kreeg ik het fenomeen van 'wit gezicht - bruin lichaam'. Zo'n Sun Block smeert ook niet zo gemakkelijk uit, dus na het smeren, hielden we eerst een 'witte vlekken-controle'.
Dat geuren me misselijk kunnen maken, bleek helaas ook in Kreta. Na een intense wandeling naar enkele ruïnes, vroeg Arthur me even een stapje achteruit te doen, want er was iemand die een foto wilde trekken en vermoedelijk was het niet de bedoeling dat we erop stonden. Op die manier belandde ik in een oude 'kamer' die dienst deed als geitenstal. De geur van geitenk*k werd me echt te veel en voor ik het wist, belandde mijn ontbijt tegen de muur. 't Is te hopen voor die man, dat hij zijn foto al getrokken had ... Daarna kreeg ik steeds een waarschuwing van Arthur als er geiten in de buurt waren: "Opgepast, chèvres chauds!"
Op het strand liggen is nooit mijn favoriete bezigheid geweest, maar nu in bikini met een beginnend buikje, dat niet echt duidelijk van een zwangerschap komt, was het weer zelfvertrouwen onder nul. Arthur moest steeds de vraag beantwoorden: "Is die zwanger of is die gewoon dik?". Op die manier probeerde ik te achterhalen of er een verschil was. Hij deed mooie pogingen om ervan te overtuigen dat het 'bij u niet zo erg is' en dat 'je wel een verschil ziet, hoor'. Tja, we zullen hem dan maar geloven, zeker?
Tenslotte was het een beetje afwachten of ik nog genoeg energie had om de Samariakloof te doen. We hadden bij de gynae nagevraagd of dit verstandig was, maar het bleek allemaal af te hangen van mijn 'normale conditie'. Normale conditie?! Ik heb gewoon nuldebotten conditie... Als voorbereiding hadden we een paar andere wandelingen gedaan, maar vooral de klim was vreselijk tanden bijten en afzien. Tot de dag voor de wandeling in de kloof heb ik getwijfeld, maar ik ben toch erg blij dat we het gedaan hebben! We hebben er 5 uur over gedaan (een mooi gemiddelde), maar aangezien de eerste helft vooral afdalen (in de schaduw) is en de tweede helft vooral plat naast een riviertje (wel in de volle zon, maar het water zorgde voor afkoeling) liep, was het goed te doen. De natuur was er prachtig, dus het afzien was wel degelijk de moeite waard.

De eerste reis heeft Prutske al achter de rug ;-)

Zondag 29 juni 2008

De ouders van A. kwamen zondag terug van hun reis naar Frankrijk. Hoewel het bijna dreigde te mislukken door een BBQ, kregen we toch ook de familie van 't Stad' (D. zus van A., met haar Bloemen en bijna-man O.) naar Limburg en zaten we dus met een hele bende na te praten over hoe onze reizen geweest waren (D. en O. waren met de kindjes naar Frankrijk geweest). Na een uurtje fijn keuvelen, gaat Arthur naar 'het toilet' en komt terug met zijn rebus T-shirt. De moeder en zus van Arthur zaten er als eerste op te staren, maar het waren O. en de vader van Arthur die het raadsel het snelst ontrafeld hadden. Het is leuk als iedereen het nieuws door heeft, maar ook wel wat angstaanjagend als er plots 8 armen op je komen afgevlogen ;-) Bij sommigen waren er traantjes in de ogen, maar bij allemaal stond er een grote glimlach op hun gezicht. Hoewel Grote Bloem niet goed door had waarover het allemaal ging, lachte ze toch vrolijk mee. En op de vraag: "Moet het een jongen of meisje worden?", zei ze zonder al te veel twijfelen: "Een meisje". Ik doe m'n best, ik doe m'n best :-) Ik ben erg opgelucht dat we weer wat minder moeten zwijgen en dat ik 1001 vragen kan stellen aan D. Op de friet met andalouse en curryworst/frikandel special (waar ik sinds Kreta al zin in heb) moet nog even wachten, want D. heeft heerlijke spaghetti gemaakt. Ik smul er met smaak 2 bordjes van op en ben toch wel content dat ik op culinair gebied terug het 'bekende en gekende' voor m'n neus krijg.
In ieder geval, we kunnen er gerust op zijn dat Prutske in twee families terecht komt waar hij/zij erg graag gezien zal zijn. Alleen over de namen moeten we het nog eens hebben: oma en opa Mol, oma en opa Gellik? Zoiets?

Maandag 30 juni 2008

Yes yes, ik heb mijn friet andalouse met curryworst special gekregen! Ik heb ervan genoten en ben voldaan! Mmmm ...

Dinsdag 1 juli 2008

Arthur krijgt een sms van vrienden van ons, L. & F. Ze zitten in Hasselt op een terras en vragen of we geen zin hebben om erbij te komen zitten. L. is ondertussen ook 5 maand zwanger en dus leek het ons wel leuk om hen het goede nieuws toch ook al maar te melden. De verrassing was niet immens groot, want ze waren al op de hoogte van't feit dat we al een tijdje aan't proberen waren. Toch merkte je bij hen ook een soort van opluchting en deed het ons goed om te zien dat ze content waren voor ons. Al gauw begonnen L. en ik verhalen uit te wisselen en kreeg ik een hoop tips. Het heeft wel iets, zo samen een zwangerschap beleven, zij weliswaar met een 'voorsprong'.