Een droom ... deel 6

Woensdag 16 juli 2008

Het is een last minute beslissing, maar ik wil toch ook met m'n moeder zwangerschapskledij gaan shoppen. Ik heb een hekel aan solden, maar in de gespecialiseerde zaken zal het wel rustiger zijn. En dat blijkt ook te kloppen. We gaan naar de winkel waar we vorig jaar het kleedje van bruidsmeisje N. vonden: een niet-zo-goedkope winkel, maar wel wat aparter. Het is totale uitverkoop en dus de moeite om eens te gaan kijken. Ik denk dat we alles bij elkaar anderhalf uur in de winkel hebben gezeten om allerlei zaken te passen, commentaar te geven en de raad van de verkoopster te aanhoren. Ze helpt ons heel goed verder en ik apprecieer haar mening wel. Ze is geen typische 'ik-wil-je-zoveel-mogelijk-aansmeren'-verkoopster, dus ik voel me niet ongemakkelijk. Uiteindelijk heb ik er een mooi buit bijeen gevonden, met 60% korting:

• een hemdje
• 2 T-shirts
  
• 3 lange broeken
• een korte broek
• een kleedje
• een calleçon
• een borstvoedingsBH

Daarna gaan we nog even door naar de H&M, maar daar valt het aanbod wat tegen. De kleine maatjes zijn eruit en in de grote maten lijk ik een zak patatten. Ik koop er dan uiteindelijk maar 1 T-shirt.
Het was een leuke namiddag, eentje waarvan ik genoten heb. Het generatiegevoel kwam eventjes naar boven: oma - moeder - zoon/dochter. Het voelde anders aan dan 'gewoon winkelen'.

's Avonds mogen we terug naar de gynae. Het is iets om naar uit te kijken, maar het gaat vaak gepaard met wat angst: gaat ze iets ontdekken wat niet goed is? Vandaag was het ook geen gewone echo, vandaag werd de nekplooimeting gedaan.
Bij de eerste 'blik op Prutske' schoot de gynae onmiddellijk in actie en zette het beeld stil met als commentaar: "Hier moet ik van profiteren, nu ligt jullie kleintje perfect voor de meting." Voor ons leek het niet veel anders dan de vorige keer: een mooi zij-aanzicht. De meting leek perfect, net als de PAP-A-test. Opluchting!
Toen de gynae ons weer bewegend beeld liet zien, begrepen we wat ze bedoelde met haar eerste commentaar: ons Prutske draaide in alle richtingen, we hebben het rugje, de zijkanten, de voorkant en zelfs een ware buitel gezien! Ik was echt en oprecht ontroerd om dit te zien, net als Arthur trouwens. Je kindje zien doet al veel met je, het zien bewegen is ongelooflijk! Je beseft des te meer dat het om een levend wezen gaat, een mens. Natuurlijk weet je zoiets wel, maar het dringt niet altijd door. Ook de blaas en het spijsverteringsstelsel zijn in orde. We krijgen een mooi foto mee en zijn weer zeer tevreden. Ons Prutske doet het goed!

Zondag 20 juli 2008

's Avonds gaan Arthur, mijn moeder en ik naar mijn grootouders. We hebben twee verrassingen voor hen: Prutske en mijn broeken die wat moeten ingekort worden ;-)
Wanneer we aan tafel zitten te eten, gaat mijn moeder even haar T-shirt met rebus aantrekken. Na een half uur heeft nog niemand door dat ze iets anders draagt en dus vestig ik even de aandacht op de boodschap op haar T-shirt. Mijn tante is er als eerste mee weg, de anderen volgen snel. We hadden nog maar net onze verjaardagscadeautjes gekregen van mijn tante of ze vliegt weer naar boven en komt af met een extra cadeautje. "Ik dacht wel dat het niet zo lang meer ging duren, dus ik heb al 'n cadeautje voor jullie". Het is een beertje in kunststof en als je aan zijn staartje draait, komt er een muziekje uit en draait het heel zachtjes met z'n hoofd heen en weer. We vinden het erg leuk, maar zijn niet verrast: van mijn tante krijgen we altijd erg originele geschenkjes, we zijn verwend ... Mijn grootvader vertelt me "dat er heel wat tevreden en gelukkige mensen aan tafel zitten". Ik heb echt geluk met m'n familie, ik zie ze ook enorm graag en zou ze voor geen geld kunnen missen!
Na het eten, neemt mijn grootvader Arthur mee naar de garage. Daar hangt de oude wieg, waar mijn grootvader (en misschien zelfs zijn moeder), mijn moeder, ikzelf en mijn broer en zus in gelegen hebben. Het is een antiek familiestuk en ik wil het heel graag gebruiken voor ons Prutske. Er is wel wat werk aan, we zijn van plan er een nieuw laagje verf op te zetten, hier en daar iets op te lappen en tenslotte moet er nog een nieuw gordijntje op. Ik kijk er niet tegenop, het is een voorbereiding op de komst van onze spruit en we zullen trachten er iets mooi van te maken.

Maandag 21 juli 2008

Vandaag is het de beurt aan de ouders van mijn vader. Opnieuw zijn het mijn moeder, Arthur en ik die als boodschapper dienen (mijn vader zit in het buitenland). Deze keer zonder T-shirt. Mijn grootvader haalt voor iedereen een glaasje schuimwijn boven en Arthur vindt dat de perfecte gelegenheid om een extra reden om te toosten te geven. Mijn grootmoeder lijkt het eerst niet echt te kunnen geloven, maar eens het doordringt, springt ze recht en geeft ze me 3 dikke smakken. Hun derde achterkleinkind is op komst en daar zijn ze duidelijk content mee.
Mijn grootmoeder is heel handig met handwerk en sinds ze veel last heeft van haar ogen, vult ze haar dagen hoofdzakelijk met borduren. Bij de vorige geboortes van haar achterkleinkinderen heeft ze 'n handdoekje, slabbertje of dekentje voorzien van een leuke geborduurde tekening. Ik kijk er al naar uit om ons Prutske met haar handwerk te 'versieren' :-)

Dinsdag 22 juli 2008

De familie-tamtam heeft z'n werk goed gedaan: een voor een stromen de sms'jes en telefoontjes binnen van tantes, nonkels, neven en nichten. Allemaal heel erg bedankt!

's Avonds gaan we weer zwemmen en zoals afgesproken doen we er twee extra baantjes bij. Ligt het aan mijn nieuw badpak of aan mijn 'aangedikte' conditie? Het lijkt alleszins vlotter te gaan dan de vorige keer.

Woensdag 23 juli 2008

M., m'n vriendin, komt in de voormiddag aanbellen. Vooraleer we richting het centrum trekken, babbelen we nog even bij in de zetel. Ook zij heeft nog'n verjaardagscadeautje voor me, want het is spontaan zo gegroeid dat we elkaars cadeau pas enkele maanden na de verjaardag geven. Niet bewust, eerder toevallig, maar dat maakt het net leuk. Deze keer krijg ik kleren, maar ze zijn net iets te klein voor mij... De eerste kleertjes voor Prutske liggen nu dus klaar in de kast, te wachten op zijn/haar komst.
Tegen de middag gaan we door, eerst gaan we'n pasta eten in de Pocomatto, daarna trekken we richting N.oeuf. Hier is er helaas wel een opdringerige verkoopster, die denkt mijn smaak te kennen en me 'n aantal kleedjes laat passen. Gelukkig heb ik M. bij me, die mijn smaak wél kent en me ruggesteunt wanneer ik aarzelend zeg dat ik het toch niet echt iets voor mij vindt. M. daarentegen komt met leuke dingen aandraven, ze lijkt mijn personal assistant wel :-) De boodschappentas zat deze keer gevuld met:

• een zwarte linnen broek
• een hemdje
• twee topjes
• een kleedje
• een tuniek

Vanaf drie stuks kreeg je 70% korting, ik heb er dus echt koopjes gedaan.
Daarna zijn we nog op zoek geweest naar 'n zwangerschapsjeansbroek, zonder succes.
Het was 'n leuke shopnamiddag en we hebben weer even kunnen bijbabbelen.

Onze lieve assistente

Op ons werk zitten we met 4 moreel consulenten en 1 assistent-moreel consulent. Die laatste zorgt ervoor dat we niets tekort komen en (bijna) zorgeloos ons werk kunnen doen. Elk Centrum in Vlaanderen heeft zijn eigen assistent, maar ik ben ervan overtuigd dat die van ons de liefste, creatiefste en meest poëtische is. Vorige week vertelde ik haar over mijn droom waarin ik bevallen was en waarin ik overwelmd werd door moedergevoelens. Niet veel later kreeg ik onderstaande mail in mijn inbox met het leuke gedicht erbij:

Hier is alvast een gedichtje ... totaal geïnspireerd door u toen je daarstraks op mijn buro zo leuk kwam vertellen over de kleine dat je er nu al zoveel van houdt... vond het zo hartverwarmend hoe je er over sprak. Vandaar dit hersenspinseltje.

Moeder aan kind

Nooit zal ik vergeten,

de dag dat je welkom werd geheten.

Daar kwam je eindelijk, na lang verwacht,

9 maand heb ik iedere minuut aan je gedacht.

Je lag veilig en warm geborgen in mijn schoot,

langzaam maar zeker werd je stilaan groot.

Binnenin voelde ik je beetje bij beetje groeien,

net als ‘t knopje van een bloem, ging je bloeien.

Vanaf de eerste dag sloot ik je reeds in mijn hart,

‘ t gevoel van een moeder voor een kind is iets heel apart.

S., heel erg bedankt voor dit lieve gedicht, maar ook voor de fijne momenten op het werk, de liftjes naar huis en je heerlijke kookresultaten!

Een droom ... deel 5

Vrijdag 11 juli 2008

Een vrije dag en we krijgen bezoek, joepie! L. en S. komen langs en aangezien L. en ik elkaar kennen van onze Erasmus-uitstap naar Portugal, besluit ik 'n Portugees hoofdgerecht klaar te maken: 'Frango e arroz de Braga'. Als voorgerecht is er ajuinensoep, als nagerecht 'n stukje Limburgse vlaai. Het was niet zo simpel om iets te vinden wat ik kon klaarmaken, want L. is allergisch voor koeienmelk en citrusvruchten, ik mag geen mozzarella, feta, rauwe groenten, gerookte vis, schelpdieren, ... Toch heb ik het gevoel dat iedereen content was met de menu. Het was ook de eerste keer dat ik risotto maakte en ik moet het zeggen, het is me goed gelukt!
Tussen het voor- en hoofdgerecht toon ik hen de echo's. Hun reactie was zoals ik me ingebeeld had: enthousiast, ik-wist-het, en proficiat! Blijkbaar had ze het echt voorspeld, want bij de cadeautjes die ze bij hadden, werd inderdaad rekening gehouden met de mogelijkheid dat ik zwanger was: een fles Moscatel (zoete wijn uit de streek waar L. en ik in Portugal zaten) voor Arthur en voor mij een prachtig champagneglas van Ritzenhoff met 'n elfje (aangezien ik 'n tijdje geen alcohol zal drinken).

Ik besef nu ook dat ik het liefst van al het nieuws aan iedereen persoonlijk zou brengen, maar dat lijkt me niet echt haalbaar. Onze agenda zit al zo vol geboekt, dat als ik moet wachten om het aan iedereen persoonlijk te vertellen, sommigen het pas zullen weten als Prutske er al is ... Dat lijkt me dan toch ook weer niet zo'n geweldig idee, wel?

Zaterdag 12 juli 2008

Schoonzus D. heeft een bakfiets gekocht, zodat ze haar Bloemen veilig door de stad kan loodsen. Aangezien Arthur 'n tijdje bij een fietsenmaker gewerkt heeft en O. wel wat hulp kon gebruiken, trekken we met z'n tweetjes naar Antwerpen. D. moet in de voormiddag nog wat werken, dus 'babysit' ik 'n tijdje op haar dochtertjes, met veel plezier uiteraard. Wanneer D. thuis komt, beginnen we aan een heuse picknick in huis (de tafel ligt vol met bakfietsonderdelen) en in de namiddag vertrekken we met J., een vriendin van D., naar het park in de buurt, zodat de kindjes zich er kunnen uitleven. Uiteindelijk belanden we er op 'n terrasje, waar we genieten van 'n fris drankje (blijkbaar is 'n warme chocomelk 'not done', 'k had er nochtans echt zin in ... ) en de kindjes zich nat maken in het waterparcours. 's Avonds vervoegen de mannen ons en dineren we op hetzelfde terras. Als we terug naar Limburg vertrekken, ben ik een hoop tips, raad en 'n zak met zwangerschapskledij rijker

Zondag 13 juli 2008

In de voormiddag komen mijn ouders terug van hun reis naar Polen en Arthur en ik pikken ze op in Eindhoven. Ze hebben een fijne reis achter de rug, met een heus Pools huwelijksfeest inclusief. 't Zal wel de moeite geweest zijn!
In de namiddag waren we uitgenodigd op een babyborrel, waar we ons blijde nieuws meldden aan de ouders D. & S. van de feesteling. Ze zijn al een tijdje supporters van ons en waren dus ook heel content ;-) L., de zwemmende zwangere vriendin, was er ook en al gauw gingen de gesprekken over babykledij, -materiaal, -lijsten, -borrels, enzovoort. Zowel L. als S. wezen me erop dat ik toch best zwangerschapskledij in de solden probeerde te kopen, aangezien ik ze misschien vanaf 12 weken toch wel zal nodig hebben. Tja, dit advies kan ik toch niet zo maar laten liggen, hé ...

Dinsdag 15 juli 2008

Na bijna 4 weken onvoltallig op het werk te zijn, zijn we nu weer met z'n 5-en op post in ons centrum in Genk. Tijd voor een uitgebreide vergadering en ... de aankondiging van het nieuws. Tijdens de lunchpauze trok ik aarzelend m'n trui uit (want het was best wel fris die dag), waardoor de rebus op m'n T-shirt duidelijk te zien was. Ze hadden het allemaal redelijk snel gezien, maar de boodschap werd niet onmiddellijk gevonden. Blijkbaar heeft de maan iets weg van een banaan, waardoor het natuurlijk niet zo simpel is. Een voor een kwamen ze erachter en een voor een stuurden ze een 'proficiat' in m'n richting, soms aangevuld met een dikke knuffel. Héhé, wat een opluchting dat ik op m'n werk niet meer op m'n tanden moet bijten, dat ik niet 3x moet nadenken vooraleer ik iets zeg.

's Avonds is het weer zwemtijd ... of toch niet. L. is vandaag laat thuis gekomen van het werk en gaat niet mee zwemmen. Dilemma ... ga ik toch, maar dan zonder pauzepartner, of blijf ik bij L. en ben ik onsportief? Het wordt het laatste: een avondje gevuld met het bladeren door catalogi van babywinkels, het uitwisselen van ervaringen en raad, gezellig een kommetje nootjes verorberen en zachtjes over de buik strelen. Het is zo fijn om samen zwanger te zijn!

Die avond krijg ik ook telefoon van M., een supergeweldige vriendin die ik ken van het secundair. We zien elkaar helaas niet zo vaak, maar we hebben nog steeds maar een woord nodig om elkaar te begrijpen. Ik ben blij dat ze belt, want zij weet het goede nieuws nog niet. Ik wil het haar het liefst persoonlijk vertellen, net zoals iedereen trouwens, maar ik kan m'n mond natuurlijk niet houden. Ze vindt het geweldig nieuws en wil graag met me gaan winkelen, voor mamakledij. We spreken af voor volgende week woensdag, ik kijk er naar uit!

Een droom ... deel 4

Woensdag 2 juli 2008

Terug naar de gynaecoloog voor een tweede controle. Vandaag wordt de PAP-A-test gedaan en wordt er weer een echo gemaakt. Prutske is nu bijna 4 cm en we kunnen al heel duidelijk de handjes, voetjes en het hoofdje zien. Hij/zij heeft zelfs al gezwaaid naar ons ;-) We stonden er echt van versteld hoe goed je alles al kon onderscheiden!

's Avonds heb ik vergadering op het werk. Na de vergadering brengt S., onze assistente, me weer naar huis en in de auto flapt het eruit: "Er komt een derde O. (achternaam Arhtur) bij" en zei antwoordt heel vrolijk: "Krijgt D. (mijn schoonzus) weer een kindje!" Euhm ... nee, dus ... ;-)
Het was misschien niet zo slim van mij om het in de auto te vertellen, want nu wist ze niet goed waar focussen: op de weg of op haar enthousiasme! Nu ja, we zijn veilig thuis geraakt, dat is het belangrijkste.

Vrijdag 4 juli 2008

Elke eerste vrijdag van de maand organiseert het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum de Café Caré-activiteiten. Aangezien ik een beetje mee help met het uitwerken, kom ik ook regelmatig helpen op de activiteiten zelf. Deze vrijdag was het een Tropical-avond met salsales, zuiderse muziek, heerlijke cocktails (naar't schijnt) en lekkere fris fruit. Ook op deze avond is er een collega die te weten is gekomen dat ik zwanger ben, maar het exacte verhaal kan ik jullie pas later vertellen ... Nieuwsgierig? Nog even geduld ...

Maandag 7 juli 2008

6u40 ... ik moet opstaan ... maar ik voel me nog zo moe ... Vrijdagavond is het laat geworden, zaterdagavond nog later, want we mochten naar een trouwfeest (waarvan bruid L. trouwens schitterde). Om 2u30 lag ik in mijn bed, uitgeput. De dag nadien kwamen mijn nonkel, neef en vriend van mijn nicht onze oude zetels ophalen. Niet dat ze op een ongelooflijk vroeg uur aan onze deur stonden, maar toch, het was pijnlijk. In de namiddag waren we uitgenodigd op een BBQ-die-geen-BBQ-werd-omwille-van-het-weer. Gelukkig werd dat niet te laat, want anders had het helemaal een ramp geweest. Maar maandag bleef toch een ochtend met kleine oogjes en een zeer klein energie-gehalte. In de namiddag werd het helaas niet beter en 's avonds was het kaarsje volledig gedoofd. 'n Uurtje slapen op de zetel doet me deugd en ik voel me terug iets beter.

Dinsdag 8 juli 2008

De dag nadien, hetzelfde scenario, alleen gaan we 's avonds nog zwemmen met L. (je weet wel, L. die ook zwanger is) & F. Vol goede moed verzamel ik mijn zwemgerief en ga ik op zoek naar mijn badpak. Mijn bikini is bovenaan helaas iets te klein en dus wurm ik me noodgedwongen in mijn badpak. Nu ja, wurmen is misschien niet het juiste woord: aangezien het label een kindermaat vertoonde, kan je wel inbeelden dat dit badpak zijn beste tijd wel gehad heeft. Eens in het water, lijkt het 2 keer uit te zetten en blijkt het stofje niet zoveel meer voor te stellen. Och ja, er gebeuren geen genânte dingen en na enkele baantjes, afgewisseld met wat langere babbelpauzes, begeven we ons weer richting douche en kleedhokjes. Nog wat napraten in de cafetaria en daarna weer naar huis. Thuis verorberen Arthur en ik nog'n lekker groot stuk pizza (zelfgemaakt door chef-kok Arthur) en sleep ik me richting bed.

Woensdag 9 juli 2008

Het begint een beetje afgezaagd te worden, maar vandaag kom ik weer thuis met het gevoel alsof ik compleet leeg ben. Aangezien Arthur in de woonkamer een lamp aan het ophangen is, kruip ik boven eventjes in bed. Een beetje later, komt Arthur me wakker maken, zodat ik de lamp kan bewonderen. Het blijkt al 20u30 te zijn en ik heb dus meer dan 2u geslapen! Toch heb ik niet het gevoel dat dat voldoende was. Het lijkt alsof ik maar niet recupereer van het zware weekend en blijkbaar zou dat kunnen kloppen. Het schijnt typisch te zijn dat een zwangere vrouw niet zo gemakkelijk weer 'bijkomt' van een slaaptekort. Ik heb m'n les nu wel geleerd en neem me voor er in de toekomst toch wat op te letten. Gelukkig kan ik morgen 'n uurtje langer slapen, oef!

Een droom ... deel 3

Maandag 16 juni - zaterdag 28 juni 2008

Onze reis naar Kreta verschilde wel lichtjes met die van de andere reizen. Vooral op vlak van eetgewoonten, was het een hele aanpassing. Terwijl Arthur regelmatig genoot van een Griekse salade, moest ik die lekkere gezonde groentjes laten voor wat ze waren. Het kiezen van een maaltijd was steeds een strijd: waar heb ik zin in? Mag ik dat eten? Gaat het niet te veel zijn? Op de een of andere manier slaagde ik er ook steeds in om de dingen uit te kiezen die ze niet hadden en dus mocht ik weer een half uur boven de menukaart zitten staren tot ik ontdekte waar ik zin in had. Vaak had ik dan na 6 happen het gevoel alsof ik zou ontploffen. Bord even aan de kant en een kwartiertje later weer 6 happen binnen spelen. Eten werd een ware strijd en Arthur maakte zich wel eens zorgen over het feit of ik wel genoeg at. Ook drinken was steeds goed uit de doppen kijken: als er ijsblokjes in zaten, werden die vakkundig verwijderd en kreeg Arthur een extra lading of belandden ze ergens in een plantenbak.
Om te voorkomen dat ik een zwangerschapsmasker zou krijgen, moest ik m'n gezicht en hals regelmatig insmeren met een Sun Block. Niet dat ik me anders niet zou moeten insmeren, maar nu kreeg ik het fenomeen van 'wit gezicht - bruin lichaam'. Zo'n Sun Block smeert ook niet zo gemakkelijk uit, dus na het smeren, hielden we eerst een 'witte vlekken-controle'.
Dat geuren me misselijk kunnen maken, bleek helaas ook in Kreta. Na een intense wandeling naar enkele ruïnes, vroeg Arthur me even een stapje achteruit te doen, want er was iemand die een foto wilde trekken en vermoedelijk was het niet de bedoeling dat we erop stonden. Op die manier belandde ik in een oude 'kamer' die dienst deed als geitenstal. De geur van geitenk*k werd me echt te veel en voor ik het wist, belandde mijn ontbijt tegen de muur. 't Is te hopen voor die man, dat hij zijn foto al getrokken had ... Daarna kreeg ik steeds een waarschuwing van Arthur als er geiten in de buurt waren: "Opgepast, chèvres chauds!"
Op het strand liggen is nooit mijn favoriete bezigheid geweest, maar nu in bikini met een beginnend buikje, dat niet echt duidelijk van een zwangerschap komt, was het weer zelfvertrouwen onder nul. Arthur moest steeds de vraag beantwoorden: "Is die zwanger of is die gewoon dik?". Op die manier probeerde ik te achterhalen of er een verschil was. Hij deed mooie pogingen om ervan te overtuigen dat het 'bij u niet zo erg is' en dat 'je wel een verschil ziet, hoor'. Tja, we zullen hem dan maar geloven, zeker?
Tenslotte was het een beetje afwachten of ik nog genoeg energie had om de Samariakloof te doen. We hadden bij de gynae nagevraagd of dit verstandig was, maar het bleek allemaal af te hangen van mijn 'normale conditie'. Normale conditie?! Ik heb gewoon nuldebotten conditie... Als voorbereiding hadden we een paar andere wandelingen gedaan, maar vooral de klim was vreselijk tanden bijten en afzien. Tot de dag voor de wandeling in de kloof heb ik getwijfeld, maar ik ben toch erg blij dat we het gedaan hebben! We hebben er 5 uur over gedaan (een mooi gemiddelde), maar aangezien de eerste helft vooral afdalen (in de schaduw) is en de tweede helft vooral plat naast een riviertje (wel in de volle zon, maar het water zorgde voor afkoeling) liep, was het goed te doen. De natuur was er prachtig, dus het afzien was wel degelijk de moeite waard.

De eerste reis heeft Prutske al achter de rug ;-)

Zondag 29 juni 2008

De ouders van A. kwamen zondag terug van hun reis naar Frankrijk. Hoewel het bijna dreigde te mislukken door een BBQ, kregen we toch ook de familie van 't Stad' (D. zus van A., met haar Bloemen en bijna-man O.) naar Limburg en zaten we dus met een hele bende na te praten over hoe onze reizen geweest waren (D. en O. waren met de kindjes naar Frankrijk geweest). Na een uurtje fijn keuvelen, gaat Arthur naar 'het toilet' en komt terug met zijn rebus T-shirt. De moeder en zus van Arthur zaten er als eerste op te staren, maar het waren O. en de vader van Arthur die het raadsel het snelst ontrafeld hadden. Het is leuk als iedereen het nieuws door heeft, maar ook wel wat angstaanjagend als er plots 8 armen op je komen afgevlogen ;-) Bij sommigen waren er traantjes in de ogen, maar bij allemaal stond er een grote glimlach op hun gezicht. Hoewel Grote Bloem niet goed door had waarover het allemaal ging, lachte ze toch vrolijk mee. En op de vraag: "Moet het een jongen of meisje worden?", zei ze zonder al te veel twijfelen: "Een meisje". Ik doe m'n best, ik doe m'n best :-) Ik ben erg opgelucht dat we weer wat minder moeten zwijgen en dat ik 1001 vragen kan stellen aan D. Op de friet met andalouse en curryworst/frikandel special (waar ik sinds Kreta al zin in heb) moet nog even wachten, want D. heeft heerlijke spaghetti gemaakt. Ik smul er met smaak 2 bordjes van op en ben toch wel content dat ik op culinair gebied terug het 'bekende en gekende' voor m'n neus krijg.
In ieder geval, we kunnen er gerust op zijn dat Prutske in twee families terecht komt waar hij/zij erg graag gezien zal zijn. Alleen over de namen moeten we het nog eens hebben: oma en opa Mol, oma en opa Gellik? Zoiets?

Maandag 30 juni 2008

Yes yes, ik heb mijn friet andalouse met curryworst special gekregen! Ik heb ervan genoten en ben voldaan! Mmmm ...

Dinsdag 1 juli 2008

Arthur krijgt een sms van vrienden van ons, L. & F. Ze zitten in Hasselt op een terras en vragen of we geen zin hebben om erbij te komen zitten. L. is ondertussen ook 5 maand zwanger en dus leek het ons wel leuk om hen het goede nieuws toch ook al maar te melden. De verrassing was niet immens groot, want ze waren al op de hoogte van't feit dat we al een tijdje aan't proberen waren. Toch merkte je bij hen ook een soort van opluchting en deed het ons goed om te zien dat ze content waren voor ons. Al gauw begonnen L. en ik verhalen uit te wisselen en kreeg ik een hoop tips. Het heeft wel iets, zo samen een zwangerschap beleven, zij weliswaar met een 'voorsprong'.

Een droom ... deel 2

Maandag 9 juni 2008

Gisteren hebben we mijn verjaardag gevierd met moeke, vake, broer B., zus H. en haar vriend M. Ik keek er al een tijdje naar uit. Niet alleen het samen zijn, vond ik een leuk vooruitzicht, vooral het eindelijk mogen verklappen van ons geheimpje beloofde een hoogtepunt te worden. En dat was het ook ... Arthur droeg zijn rebus T-shirt met als boodschap 'Ik word papa'. Om er zeker van te zijn dat iedereen het samen zou ontdekken, had hij eerst een gewoon rood T-shirt aan en heeft hij het speciale shirt aangedaan als alle genodigden er waren. Mijn zus was de eerste die opmerkte dat hij iets anders droeg en begon de rebus op te lossen. Het duurde even, maar toen ze het eindelijk ontcijferd had, riep ze: "Is 't écht?! ... ben ik de eerste die het door heeft? ... ja? ... dan zwijg ik nog even." Mijn vader had het als tweede in de gaten en zijn reactie was een brede glimlach met dezelfde vraag: "Echt?" Hij moedigde mijn moeder aan om de boodschap ook te ontrafelen en samen met mijn broer ontdekte ze wat we te vertellen hadden. De hele familie leek in extase en we werden langs alle kanten plat geknuffeld. Blijkbaar had mijn moeder toch al een voorgevoel en had mijn broer het er zaterdag nog over gehad. Bizar, maar ik geloof hen wel. Voor mijn ouders hadden we ook een rebus T-shirt voorzien met de melding: "Ik word opa/oma." De voorwaarde dat ze dit de eerste 2 maand niet mochten dragen, lokte wat protest uit, maar ze begrepen het toch. En nu mogen zij beginnen aan de zware taak, waar wij al een tijdje mee bezig zijn: zwijgen.
Mijn moeder en zus begonnen in gedachten de Hema en kinderwinkels al te plunderen. Mijn vader kreeg er een paniekaanval door en was al aan het bedenken hoe hij dit kon voorkomen. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat mijn ouders hun kleinkind (en hopelijk in de toekomst 'kleinkinderen') gaan verwennen en vertroetelen, maar ook streng zullen zijn als het nodig is. Mijn zus zal een toffe, speelse en creatieve tante worden (als je haar als kind vroeg wat ze later wilde worden, antwoordde ze: suikertante) en mijn broer zal voor de nodige wetenschappelijke, culturele en muzikale achtergrond zorgen.
Ik hoop in ieder geval dat ik later de opvoeding aan mijn kind kan geven die ik van mijn ouders gekregen heb: met stimulans tot zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, open, creatief, 'rechtvaardig', veel ervaringskansen, duidelijke grenzen en met aandacht voor wie we als individu zijn.

Op lichamelijk vlak heb ik me al beter gevoeld ... Gisteren voor de eerste keer boven de WC-pot gehangen en het zweet stond op mijn voorhoofd. Prettig is het niet. Ik heb sneller honger (wat voor een misselijk gevoel zorgt), maar nergens zin in, een zeer vervelende en frustrerende combinatie. De enige drank die ik echt graag drink, is Aquarius Blue Ice, wat betreft eten heb ik m'n ding nog niet gevonden. In de namiddag schreeuwt mijn lichaam om rust en als ik thuis kom van het werk, leg ik me vaak op de zetel voor een uurtje. Zaterdag heb ik 2 uur geslapen in de namiddag, Arthur is zelfs naar de winkel geweest en ik heb niet eens gemerkt dat hij weg is geweest.

Straks gaan we voor de eerste keer naar de gynaecoloog. Joepie!

Dinsdag 10 juni 2008

Gisteren, 17u30, hebben we voor de eerste keer écht kennis gemaakt met Prutske, zoals Arthur ons kleintje noemt. Hoewel de 2 testen die we deden wel uitwezen dat ik zwanger was, was de echo van gisteren pas de moment waarop het echt tot ons doordrong. Op het scherm zagen we een heel klein lijntje (0,87 cm groot, nu ja, eerder klein) en een klein hartje dat stevig doorklopte. Het horen kloppen van dat hartje was helemaal een wow-moment! Zo bizar. 87 mm, maar toch al een hartslag die klaar en helder was. En ja, het is er eentje, toch wel een opluchting. Ik ben uitgerekend voor 27 januari 2009, wat betekent dat ik nu 7 weken zwanger ben.
Volgende week vertrekken we naar Kreta, dus ik had wel een aantal vraagjes.
Waarop moet ik letten op reis?

• geen kraantjeswater of ijsblokjes
• geen verse (rauwe) groentjes
• geen feta of andere bereidingen van niet-gepasteuriseerde melk
• geen rauw vlees
• een sun block op m'n gezicht smeren
• opletten met zware inspanningen (de Samariakloof is nu eventjes een vraagteken geworden)

Ik moet eerlijk toegeven dat het niet mogen eten van Griekse salades toch wel tanden bijten zal zijn. Aangezien we maandag op reis vertrekken, ben ik vandaag al een bloedtest mogen gaan laten doen. Als blijkt dat ik immuun ben voor toxoplasmose, mag er direct al heel wat meer. Dan mag ik wel genieten van de groentjes en feta. Overmorgen weet ik het verdict :-)

Thuis gekomen van de gynae begon ik in de informatie te bladeren die we meekregen en plots besefte ik dat we nog heel veel in orde moeten brengen! Het feit dat ik bijvoorbeeld mijn schoonzusje niet kan raadplegen, vind ik erg jammer, want ik ben ervan overtuigd dat ze mij heel wat goede tips zou kunnen geven. Och ja, nog eventjes en de hele wereld mag weten dat wij ons eerste Prutske verwachten.

Woensdag 11 juni 2008

Mijn verjaardag! Toen Arthur me een maand geleden vroeg wat ik het liefst voor mijn verjaardag wou, was het antwoord 'zwanger zijn'. Hoewel we het natuurlijk wel hoopten, was het moeilijk om te geloven dat die wens uitgekomen is. 's Morgens kwam ik beneden en vond ik mijn eerste verrassingen: de echo met als boodschap: "Gelukkige verjaardag, mama" en de laptop van Arthur met 4 websites van restaurantjes. Ik mocht kiezen waar we gingen eten, hij zou het allemaal regelen. Helaas bleek mijn eerste keuze niet mogelijk, wegens niet te bereiken. Op zich was dat geen ramp: ik worstelde al de hele dag met een slecht gevoel. De restaurantjes waren niet van de goedkoopste, maar sinds het begin van de zwangerschap at ik veel minder dan voorheen. Zou het niet wat jammer zijn om een dure maaltijd maar half of zelfs maar voor een kwart op te eten?! Gelukkig kon Arthur me hier in volgen en besloten we naar The Century te gaan. Je kan er heerlijk eten voor niet al te veel geld. De keuze is uitgebreid en gevarieerd. Uiteindelijk heb ik een simpele stoofvlees met frietjes gegeten, maar het heeft me enorm gesmaakt! Arthur had me ook nog een halsketting en bijhorende oorbellen gekocht, maar het mooiste cadeau blijft toch 'ons Prutske'.

Zondag 15 juni 2008

Maandag vertrekken we naar Kreta en aangezien we de buurvrouw niet zo lang met Toulouse (onze kat) wilden opzadelen, brachten we haar naar haar vroegere baasje, schoonzus C. Na onze reis zouden we met de familie van Arthur samen komen en wilden we daar vertellen dat de familie zou uitgebreid worden. C., die als stewardess werkt, kon er niet bij zijn en dus wilden we haar de primeur geven. Arthur had zijn T-shirt weer aan en we waren nog maar 5 minuten binnen of D., de vriend van C., had het raadsel al opgelost. Niet veel later volgde C. en ontvingen we een welgemeende 'proficiat!!!!', vergezeld met een dikke knuffel. Het is toch altijd fijn als je goed nieuws mag brengen, hé.

Een droom ... deel 1

Sommigen hebben de rebus opgelost, anderen wisten het al, maar misschien had je ook al opgemerkt dat er een nieuw ticker zijn plaatsje heeft gevonden hier op deze blog. En ja, na 8 maanden teleurstelling, vloeken en tranen, is er eindelijk een droom die uitkomt. Aangezien aangeraden wordt om 3 maanden te wachten met het verkondigen van het grote nieuws, maar ik het heel erg moeilijk heb om mijn mondje te houden, ben ik toch al maar begonnen met een 'dagboekje' (als concept). Op die manier kunnen jullie alles toch van het begin meemaken en doorbreek ik de zwijgplicht niet.

Zondag 24 mei 2008

Al 5 dagen overtijd, maar toch hebben we een beetje schrik om te testen... Het is niet de eerste keer dat mijn lichaam me voor de zot gehouden heeft en de angst om weer een negatief resultaat onder onze neus te krijgen, maakt dat we twijfelen. Toch wagen we het er maar op en loop ik met een stick naar de badkamer. We hebben afgesproken dat ik naar beneden zou komen, zodat we samen op het resultaat konden wachten. Een - voor slecht nieuws, een + voor goed nieuws. Helaas liep het eventjes anders dan gepland. Nog voor de vloeistof het controle-venstertje bereikt heeft, zie ik al een dikke vette + verschijnen. Ik kan het niet geloven! Zie ik dit wel goed?! Netjes wacht ik toch maar even op het streepje bij de controle, want stel dat er iets misgelopen is met de test. Nee, hoor, het is duidelijk in orde.
Ik hol de trap af en zeg met een big smile tegen Arthur: "Je wordt papa." Hij kijkt me aan met zijn ogen duidelijk zeggend: "Ik geloof je niet" en hij zegt het ook: "Je bent me voor de zot aan het houden." Hij komt mee naar boven, staart naar de test en geeft me een enorme knuffel. We zijn ongelooflijk gelukkig, maar toch zijn we nog niet helemaal overtuigd. Maandag volgt een 2e test, om zeker te zijn, je weet maar nooit...

In de namiddag gaan we allebei naar een babyborrel: hij naar die van vrienden van hem, ik naar eentje van mijn collega. Een collega komt me ophalen en samen rijden we naar Rotselaar. In de auto vraagt ze me nog: "En jij?". Aarzelend antwoord ik: "Nog niets." Oooh, wat haat ik het om te liegen (bij deze: sorry L.). Op de babyborrel gaat het hoofdzakelijk over 1 ondwerp: baby's, baby's en baby's. Wie wordt de volgende? Ze gokken allemaal op L. en mij. Ik wil het uitschreeuwen: "Ja, ik word de volgende, want ik bent zwanger!!!" Uiteraard houd ik me in en probeer ik niets te laten merken. Het is verdorie moeilijk, want ik wil het gewoon aan iedereen vertellen.

Eenmaal thuisgekomen, ben ik terug bij Arthur en kunnen we weer eventjes samen genieten van ons geheimpje. Fijn, gezellig, nu nog met z'n tweetjes ...

Maandag 25 mei 2008

's Morgens doe ik, zoals afgesproken, een 2e test. De eerste vertrouwde Arthur niet: "Die test hebt ge van uw vake* gekregen en die heeft dat gewoon beïnvloed" ;-) Dat hij ongelijk had, bleek ook heel snel: weer verscheen er binnen de kortste keren een duidelijke roze streep. Oef, oef, oef!
Voor zij die het zich afvragen: neen, eigenlijk had ik niet echt iets door. De eerste maanden van proberen, 'voelde' ik ook steeds allerlei zaken die er echt wel op zouden wijzen dat ik zwanger was. De laatste maanden was ik er een krak in geworden om die 'symptomen' op een andere manier te verklaren en zo dus ook deze keer. Zelfs nu verwacht ik nog steeds dat 'Tante Rosa' plots komt opdagen. Het doet wat met een mens, hoor. Het is een emotionele rollercoaster geweest, de voorbije maanden.
In ieder geval, ik voel me niet misselijk, dat is al een opluchting. Wel heb ik 's morgens honger (dat heb ik normaal gezien niet), ben snel moe (maar of dat iets met de zwangerschap te maken heeft?) en heb een buikje (maar ja, dat komt gewoon omdat ik mijn buik niet meer intrek :-) Ik voel me dus niet echt zwanger, het is allemaal nog zo onwezenlijk. Ik denk dat het pas echt tot me zal doordringen als ik een hartslag hoor.

Om zeker-zeker te zijn, heb ik ondertussen ook een afspraak bij de gynae gemaakt. Op 9 juni mag ik op controle gaan en wordt hopelijk bevestigd wat we nu vermoeden/weten. Spannend!

's Avonds bel ik ook nog even naar m'n schoonzus om raad te vragen over kinderopvang. Met de smoes "Onze buren hebben gezegd dat ik al op zoek moet gaan naar kinderopvang vooraleer ik zwanger ben", probeer ik wat tips te ontfutselen. In plaats van tips, krijg ik een goed bedoelde 'preek' over me heen: "Je bent er te veel mee bezig, laat het maar z'n beloop gaan. Je hebt nog tijd genoeg om te zoeken." Ze heeft gelijk ... als ik niet zwanger zou zijn. Toch krijg ik, gelukkig, alvast wat raad mee, zodat ik weet waarop ik moet letten. Op het einde van het gesprek vraagt ze nog: "Ben je misschien al zwanger?", waarop ik al lachend antwoord: "Jaja, al 5 maand. Heb je't niet aan m'n buik gezien?". Gelukkig aanvaardt ze mijn antwoord: "Jaja, ik geloof u niet." Oef! Ik vind het -opnieuw- erg vervelend dat ik niet eerlijk kan zijn. Ik zou zo graag eerlijk zijn en gewoon mijn 1000 vragen op haar afvuren. Als mama van 2 kindjes zou ze me zeker nuttige raad kunnen geven, ze zou ook heel goed weten waarover ik het had. Ook vriendin L., die momenteel 4 maanden zwanger is, wil ik het vertellen. Samen een zwangerschap beleven, geweldig! Och ja, nog even doorbijten.

's Avonds hebben we't er nog over: wanneer gaan we het de familie vertellen? Hoe gaan we ze't vertellen? Arthur wil wachten tot we terug zijn van onze reis. Dat is nog meer dan een maand! Oh jee, hou ik dat wel vol?! Binnen een paar maand heb ik geen tanden meer, van al dat 'op mijn tanden bijten' :-)


* mijn vader zorgt ervoor dat bedrijven in orde zijn met de regelgeving op vlak van in vitro diagnostische testen, waartoe de zwangerschapstesten behoren. Deze test had hij van een bedrijf gekregen om na te kijken, maar hij heeft eigenlijk vooral de bijsluiter nodig en dus mocht ik de rest meenemen.

Maandag 2 juni 2008

Gisteren was weer een interessant dagje. Zaterdag waren we bij mijn ouders blijven slapen, maar aangezien zij aan hun tweede jeugd begonnen zijn, waren ze nog 'op stap', toen wij 's avonds toekwamen. Zondag was dus de moment waarop mijn moeder en ik konden bijbabbelen, want het was weer even geleden dat we elkaar gezien hadden. Op een bepaald moment ging het over zwangerschappen. Ze vermoedt dat een ex-klasgenoot van mij (en die is nu collega van mijn moeder) zwanger is en ze had het met een andere collega gehad over het vertellen dat je zwanger bent, enzovoort. M'n moeder stelde me alleszins gerust met de woorden: "Als jullie niet willen dat we het zeggen, zullen we onze mond houden, hoor." Ik vertelde haar dat we het hen wel vroeger zouden laten weten, maar dat we met de rest van de familie en vrienden wel zouden wachten tot ik 3 maand zwanger ben. Waarop ze zei: "Dat vind ik tof, maar ja, ik denk toch dat ik het aan u zou merken." Euhm...misschien toch niet ... :-) Gelukkig mag ik volgende zondag ons kleine geheimpje toch al delen met hen, want zwijgen niet gemakkelijk, hoor!
In de namiddag gingen we langs bij mijn grootmoeder, waar de maandelijkse familiebijeenkomst plaats vond. Samen met Laurens (het zoontje van mijn nicht) ben ik op slakkenzoektocht geweest, iets wat hij blijkbaar erg fascinerend vindt. 's Avonds, aan de tafel, zet ik me naast ons moeke en tegenover mijn 2 tantes. Eentje zegt heel serieus, met haar blik op mij gericht: "Allé, dit is dan de moedertafel." Ik had het echt niet verwacht en wist even niet goed wat antwoorden. Daarna flap ik eruit: "Mja, de toekomstige moeder-tafel dan.", waarmee ik niets verklap, maar ook niet lieg. Oef, dat verklappingsgevaar heb ik netjes omzeild.

Vandaag gaat het iets minder. 's Morgens ben ik behoorlijk misselijk en heb ik moeite om mijn koffie binnen te houden. Het lijkt alsof ik constant adem te kort krijg en op het werk zet ik dan ook onmiddellijk mijn raam open. Na het werk, ga ik samen met Arthur inkopen doen. Hij stelt enkele zaken voor die ik zou kunnen klaarmaken, maar ik heb nergens zin in. Het is misschien maar een idee, maar alle geuren lijk ik versterkt op te vangen en ik word er niet goed van: kaas, vis, zwoele parfum, ... Nadat we alles hebben betaald, ben ik blij dat ik buiten ben. Lucht!
Thuis maakt Arthur de maaltijd klaar: hotdogs met zuurkool. Normaal lust ik dit ook wel graag, maar de zuurkool doet m'n maag keren. Ik heb geen zin, maar weet dat ik best toch iets eet. Met tegenzin eet ik de eerste hotdog op en ik dwing mezelf om ook een tweede te eten. Zelfs een zak chips zou me niet kunnen verleiden, wat voor Arthur een teken is dat ik me serieus misselijk voel. Na tafel afgeruimd te hebben, kruip ik op de zetel en val ik in slaap. Moe, uitgeput, doodop. Misschien heeft het niets met zwanger zijn te maken, maar ik ben toch blij dat ik mijn ogen mag sluiten.