Goede tijden, slechte tijden

Hoe wisselvallig kunnen enkele dagen zijn? En dan heb ik het niet over het weer, maar over hoe ik me voel.

Vrijdagavond was het spelletjesavond bij vrienden in Eksel. Hoewel ik me erg moe voelde, heb ik toch even op m'n tanden gebeten en ben ik uiteindelijk meegegaan. En maar goed ook, want het was echt gezellig! Bij het eerste spelletje (naam even vergeten ... ) eindigde ik in het midden. Het tweede spel 'Attila' heb ik over gelaten aan de anderen, aangezien we met te veel waren (ik heb dan de rol van 'spelbegeleider' maar op mij genomen). De avond heb ik in glans beëindigd met 'Saboteurs' waarbij de saboteurs (waarvan ik ook eentje was) door een goede samenwerking het spel gewonnen hebben.

Zaterdag was een prachtdag: ons nichtje Grote Bloem is in augustus verjaard en sinds haar 2e verjaardag hebben we een traditie opgebouwd: van ons krijgt ze geen cadeautje, maar een uitstap. Zo zijn we al naar de Efteling, de binnenspeeltuin en de zoo geweest. Dit jaar stond de musical Floddertje in Eindhoven op het programma.
Normaal gezien heeft Grote Bloem even de tijd nodig om te ontdooien, vandaag was een uitzondering. We hadden met D., O. en hun bloemen afgesproken op de parking aan het Parktheater. We stapten uit en Grote Bloem kwam al op ons afgevlogen, klaar om een dikke knuffel te geven en ons er nog eens aan te doen herinneren dat we "vandaag naar toneel gaan, hé". Ongelooflijk dat zo'n stralend gezichtje je zo'n warm gevoel kan geven. Daar doen we het toch voor! Eenmaal in het Parktheater kozen we voor Grote Bloem een leuk kussen uit, zodat ze hoog genoeg zou zitten om alles goed te kunnen volgen (goede TIP voor enkele Belgische schouwburgen!). In tegenstelling tot enkele kindjes die luidkeels door de zaal riepen "Ik wil nahaaar huihuis!", genoot Grote Bloem van het zingen, dansen, springen en gekkebekketrekken van de acteurs. Toen we haar achteraf vroegen of ze het leuk vond, straalde haar gezichtje. Ook bij het applaudiseren, deed ze haar uiterste best om haar handjes zo hard mogelijk op elkaar te kletsen. Na de show kreeg ze er nog een kleine herinnering van ons bovenop: de CD (waarvan D. waarschijnlijk hopeloos zot wordt "Jaja, ik ben Floddertje en ik ben altijd vie-hie-hieeees") en een leuke bellenblaas waarmee ze Eindhoven onmiddellijk in een bubbelende stad omtoverde.
Na het spektakel zijn we nog even gaan shoppen in Eindhoven Centrum, met D., O. en Kleine Bloem, maar buiten de toffe Lief!-winkel, was het niet veel bijzonders.
's Avonds zijn we dan gaan eten bij Cooks, een klein gezellig eetcafé, met onder andere tapas op de menu. Een fijne manier om de dag af te sluiten.

Zondag waren, helaas, de eerste tekenen van de 'slechte tijden' al zichtbaar. Hoewel het omschakelen van het uur gelijk stond aan een uurtje extra slaap, kroop ik pas tegen 11u30 uit mijn bed. In de namiddag zouden Arthur en ik 1) een selectie maken van geboortekaartjes die we mooi vonden, 2) een eerste versie van de geboortelijst opstellen en 3) nog eens snoeien in het namenlijstje dat we hebben. Blijkbaar bleek de vermoeidheid ook Arthur in zijn greep te hebben en zijn we in de namiddag uitgeput in bed gekropen, voor 2 uurtjes extra slaap. We zijn dus nog niet halfweg onze eerste taak geraakt, maar stel je voor welke kaartjes we zouden geselecteerd hebben met ons oogleden half voor onze ogen!

Maandagmorgen, nog steeds moe, toch maar op tijd uit bed gekropen en naar het werk vertrokken. Daar ging het alleen van kwaad naar erger... Tegen 14u30 ging het echt niet meer en ben ik naar huis gereden. Mijn maag voelde echt niet goed aan en er leek iets te wringen. Dan maar naar de dokter, maar die kon niet direct iets vinden. Komt het door mijn zwangerschap, waardoor mijn maag niet zoveel meer verdraagt of is er meer aan de hand? Voorlopig kreeg ik enkel Primperan en 2 daagjes ziekenverlof voorgeschreven en moet ik maar afwachten hoe het verloopt. Die dag kon ik letterlijk m'n draai niet vinden: hoe ik ook zat of lag, mijn maag schreeuwde het uit en smeekte om plaats. Enkel staan en wat rondlopen hielp, maar dat hou je natuurlijk geen uren vol. 's Avonds heb ik tot 4u00 elk uur van de nacht gezien, je kan dus wel spreken van een helse nacht zonder al te veel nachtrust.

Dinsdag leek het dan weer wat beter te gaan en heb ik de slaap van 's nachts wat kunnen inhalen. Toch voel ik me nog niet 100% en het frustrerende is dat ik niet meer weet wat te doen... Eet ik te veel of net te weinig? Eet ik wel correct? Moet ik wat meer slapen of net niet? Ik zit nu met een aantal klachten waarvan de 'remedies' elkaar tegen spreken: voor m'n opgezwollen benen moet ik met mijn voeten omhoog liggen, maar dan ligt mijn maag gekneld. Voor mijn rug zou ik met opgetrokken benen op m'n zij moeten slapen, maar ook dan ligt mijn maag niet bepaald aangenaam. Het blijft constant zoeken naar de juiste houding, de houding waarin ik me het best voel, maar die ook nog eens voor de minste problemen aan andere lichaamsdelen zorgt.

Ik vind het heel erg om toe te geven, maar de voorbije dagen heb ik toch een paar keer gezucht en gewenst dat de volgende maanden voorbij vliegen, want op deze manier, vind ik er maar niets aan... Of ben ik nu gewoon zielig en kleinzerig?

Foto's

Op 10 september hadden we de uitgebreide echo. Aangezien de DVD die we gekocht hadden (wel het juiste merk, maar helaas geen RW) niet werkte op het echotoestel van de gynaecoloog, hebben we enkel 2 fotootjes meegekregen. Jammer, maar hopelijk krijgen we de volgende keer wel bewegende beelden mee.

Babykamer

Jochei, we hebben een babykamer (besteld)!

Deze uitspraak is zo snel getypt, maar het kiezen ervan ging echter moeizaam en traag. Hoe dat komt? Door mij ... Ik kon maar niet beslissen. De kamers waar ik echt een 'wow-gevoel' bij had, waren onbetaalbaar. De kamers die binnen het budget pasten, vond ik mooi, maar niet super. Ik werd er gefrustreerd van en Arthur nog meer. Uiteindelijk hebben we in Heerlen, bij Prénatal, het kamertje voor ons kleine Prutske gevonden. Jammer trouwens dat de winkel (relatief) ver ligt, want hier hadden we onze lijst wel willen leggen. Echt een aangename winkel, met leuke spulletjes. In ieder geval, de kamer die we besteld hebben, was net in de promotie én we krijgen 10% van het bedrag in cadeaubonnen. Handig, want ook een matrasje hebben we nodig en dat kunnen we dan met die bonnen aankopen. Binnen 8 weekjes kunnen we beginnen knutselen aan deze meubeltjes:


In de tussentijd zullen we vooral bezig zijn met het ontwerpen van de kamer: inrichting, kleurtjes, ... We zouden graag een muursticker (vb. van Lou and Friends) willen, de achtergrondkleur is nog niet duidelijk (appelblauwzeegroen, blauw, groen, ... ?). Nu ja, we hebben nog wel even om daar verder over te tobben. Ons kleintje kan toch al in een bedje slapen, de luiertjes kunnen al ververst worden en de kleertjes netjes opgeborgen. Oef!

Terug van weg geweest

Ai ai ai, het is weer even geleden dat ik hier mijn verhaaltjes ben komen neerpoten. Nochtans is er genoeg om over te vertellen, dus schiet ik weer eens in actie.

Augustus

1 augustus: het is weer tijd voor een Café Caré-activiteit en deze keer is het een BBQ. Vooraleer ik verder ga, moet ik wel weer even terug in de tijd ... Jullie herinneren jullie wel dat ik in juli ben gaan helpen op de Tropcial night van Café Caré en dat jullie nog een verhaal van me te goed hebben. Wel, hier komt-ie:

4 juli

De collega's weten dat we al een tijdje aan't proberen zijn om zwanger te worden en het leuke is dat iedereen met ons meeleeft. De teleurstelling, het spannend afwachten, ... steeds kon ik rekenen op lieve reacties van hen. Wat ze niet weten, is dat ik 2,5 maand zwanger ben. Nu ja, toch niet allemaal ... Vanavond sta ik achter de bar, bij L. Voorzichtig, maar duidelijk ook nieuwsgierig, vraagt ze me: "En?". Ik antwoord haar, aarzelend "Nee, nog niets" (en het knaagt, want ik hou niet van liegen). Dan vertrouwt ze me toe dat ze 2 weken overtijd is, maar dat ze nog niet getest heeft. Ik kan het niet laten en antwoord haar "Ok, ik zal dan maar eerlijk zijn, ik 2,5" Ze vraagt verbaasd: "2,5 week?!". "Euhm...nee, 2,5 maand" :-) Ze vliegt rond m'n nek en ik krijg een stevige, oprechte knuffel. Ze gilt het bijna uit, maar beseft ook snel dat de rest nog van niets weet. En ik? Ik vind het zalig! Het idee dat we misschien wel samen zwanger zijn, vind ik super. Uiteindelijk krijg ik haar overtuigd om toch ook maar es een zwangerschapstest te doen. Ik ben nieuwsgierig, ze belooft me op de hoogte te houden.

6 juli

Ik ontvang een sms van L. met als boodschap: "ik zie, ik zie, ik zie ... 2 roze streepjes!!!". Ik vind het geweldig nieuws en juich met haar mee. Jochei!

14 juli

Aangezien ze niet 100% zeker is wanneer ze voor de laatste keer haar regels gehad heeft, raad ik haar aan toch zo snel mogelijk naar een gynaecoloog te gaan. Vandaag heeft ze haar eerste afspraak en ontvang ik volgend bericht van haar: "It's a girl! :-) Ons kleintje is al 8 weken en 5 dagen oud en 21 mm groot. Als alles goed gaat, zal het op 17 februari het licht zien. Ondertussen: mondje dicht, hé". Wat blijkt?! Ze is maar 3 weken minder lang zwanger dan mij! Tof-tof!

Terug naar de voorbereidingen van de BBQ: het weer zit ons mee (hoewel het in de namiddag even donker werd) en dus konden we met goede moed alles klaar zetten. Tijdens het klaar zetten van de tafels, draag ik mijn rebus T-shirt en heeft L. een tut aan haar broek gehangen. Niemand schijnt het door te hebben en dus speelt L. het spelletje mee: "Hé Katrien, wat hebt gij op uw T-shirt staan?" M'n collega's stoppen even met werken en komen kijken. Ze lossen de rebus op en opnieuw wordt ik overstelpt met felicitaties. Dan speel ik mee: "L., wat heb jij aan je broek hangen?". Het ongeloof is groot als de eurocent valt, maar de reacties zijn positief. Back to work, want er moet nog heel wat gebeuren.
's Avonds stromen er nog collega's toe en het nieuws verspreidt zich snel. Iedereen reageert enthousiast en ik krijg een reeks vragen op me afgevuurd, die ik met alle plezier beantwoord.

De dagen erna stuur ik 'n mailtje rond om het nieuws aan vrienden te melden en kan ik eindelijk beginnen met het publiceren van m'n verhaal op deze blog. De reacties doen me deugd en ik besef maar weer eens hoeveel lieve en warme vrienden ik heb. Bedankt allemaal!

Augustus had nog meer leuks te bieden: een reisje naar Italië. Samen met mijn moeder, vader, tante en nonkel ga ik voor'n week naar een dorpje in de buurt van Napels. En ja, je hebt het goed gelezen: Arthur gaat niet mee. Hij zit ook in Italië, met vrienden aan het Gardameer, om er te mountainbiken. Ik heb genoten van die extra week weg. Fijn gezelschap, lekker eten, mooie archeologische sites en musea (Ercolano, Pompei, Paestum), indrukwekkende uitzichten (vnl. vanop de Vesuvius) en prachtig weer (soms iets te warm voor me). Ik ben er ook meer en meer van overtuigd dat ik ons Prutske voel bewegen, wat een speciaal gevoel.

Na de week Italië staat er weer een controle bij de gynaecoloog op het programma. Deze keer geen echo, wel even luisteren naar het hartje. Alles is prima in orde en we kunnen weer met een gerust hart naar huis.

H. & M. zijn ondertussen mama en papa geworden van Fleur. Proficiat!
Door een vervelende verkoudheid hebben we het geplande bezoek moeten uitstellen, maar volgens vrienden die haar al hebben mogen bewonderen, is het een pracht van een meisje. Volgens papa H. is ze een droomkind: weinig huilen, goed eten, veel slapen en goed gehumeurd. Een kindje om jaloers op te zijn!

Het laatste weekend van augustus trekken Arthur en ik er nog eens op uit. Deze keer naar Parijs. Wat hebben we bezocht? De tuinen van Rodin, de Sacré Coeur, de Eiffeltoren, de Opera (magnifiek), l'Arc de Triomphe en La Défense. Hoewel ik 's avonds last begon te krijgen zware benen en opgezwollen voeten, hebben we er toch van genoten. We hebben ook nog erg veel niet gezien, dus we gaan zeker nog een keertje terug. Iemand die dan wil babysitten?! ;-)

September

1 september: informatiesessie Onderwaterbevalling. Samen met vriendin L., haar man P. en Arthur ga ik naar deze informatiesessie, omdat ik toch 'n onderwaterbevalling overweeg. De gynaecoloog heeft al laten weten dat ze er achter staat, dus als er geen complicties in de weg komen te zitten, zou het moeten lukken. De informatie die we krijgen, is heel interessant en geruststellend. Ook de bevallingsruimte staat ons wel aan en dus zien we onze keuze bevestigd.
In de namiddag zijn we uitgenodigd in Antwerpen, bij schoonzus D. Ze heeft een trouwkleed op het oog en wil het graag even passen met ons erbij. Wanneer ze uit het pashokje komt, straalt ze! Ze ziet er prachtig uit en het kleed lijkt speciaal voor haar ontworpen te zijn. Echt lang aarzelt ze niet meer en al gauw belanden we aan de kassa om het kleed te kopen waarin zij zal schitteren op haar trouwdag. Daarna rijden we door naar het schooltje van Grote Bloem om haar van haar eerste schooldag op te halen. Ze is even verlegen, maar eens ontdooid, begint ze te vertellen over het weerzien met haar vriendjes en juf. 's Avonds maakt D. nog een heerlijke ovenschotel waarvan we mogen meesmullen, lekkerrrrr. En we vertrekken niet met lege handen naar huis: onze koffer steekt vol met dozen met kinderkleertjes. Keuze genoeg ;-)

5 september: weer een Café Caré-activiteit. Deze keer is het een Comedy Roulette-avond, waarbij 2 standupcomedians het beste van zichzelf komen geven, maar zelfs de organisatie weet op voorhand niet wie er zal komen. Wij krijgen Jan-Bart Demeulenaere en Veerle Malschaert (je weet wel, Carla van Flikken) op het menu. Beiden waren de moeite en we hebben genoten. Alleen jammer dat het publiek af en toe probeerde grappiger te zijn dan de comedians, wat trouwens niet echt lukte (het wekte eerder een irritatie-gevoel op ... ). Veerle M. vergeleek op een bepaald moment kinderen met teken: ze zuigen je leeg, eisen alles op, enzovoort. Het was even slikken, maar het werkte gelukkig eerder op m'n lachspieren dan op m'n tenen ;-) Na de optredens belandden we in een gesprek met Veerle en Jan-Bart en bleek dat ze helemaal niets tegen kinderen had (in tegendeel, ze wil er zelf ook wel). Het was een ontspannend gesprek en het moet gezegd: van sterallures was weinig te merken. Toffe madam, die Veerle.

6 september: m'n neef K. treedt in het huwelijk met zijn verloofde E. Ik ken E. al een tijdje, aangezien we samen op kot gezeten hebben en samen de lerarenopleiding doorlopen hebben. Ik betrap me ook er regelmatig op dat ik ze 'nicht' noem, het lijkt alsof ze al jaren bij de familie hoort. Het was voor iedereen duidelijk dat deze twee voor elkaar gemaakt waren, ze zijn een droomkoppel. In de namiddag stond eerst een (niet-traditionele) misviering op het programma. Tegen de vroege avond werden we op de receptie verwacht, gevolgd door een landenbuffet en tenslotte het dansfeest. Het was de eerste keer dat de familie mijn ronde buik zag en daardoor werd ik vaak omringd door tantes, nonkels, neven en nichten die me kwamen uithoren en raad gaven. Het was een toffe dag en ik ben ervan overtuigd dat K. en E. een sterk koppel zullen blijven. Nu hopen op een speelkameraadje voor ons Prutske, hé :-)

8 september: Arthur en ik zijn een jaar getrouwd. We gaan 's avonds lekker samen uit eten en ik schenk hem een nieuw parfum Play. Het is gezellig en we beseffen dat het volgend jaar allemaal anders zal zijn. Anders, maar niet slecht anders. Het zal wennen zijn, niet meer met twee, maar met z'n drietjes.

10 september: uitgebreide controle bij de gynaecoloog. Ons Prutske wordt ongeveer 20 minuten lang bestudeerd: 10 vingers, 10 teentjes, een mooi gesloten ruggetje, de organen werken zoals het moet en dus ook vandaag blijkt ons kleintje het weer erg goed te doen. Op de vraag of we het geslacht willen weten, antwoordden we, na even twijfelen, toch 'nee'. Voor zij die dus graag willen vissen: doe geen moeite, we weten het zelf niet.

12 september: m'n laatste huwelijksplechtigheid van het jaar. Het is een dubbel gevoel: er steekt steeds veel tijd en energie in de voorbereiding van zo'n plechtigheid, maar ik doe het wel erg graag. Volgend jaar kan ik er misschien geen enkele doen, want de aanvragen komen waarschijnlijk (zo goed als) allemaal binnen tijdens mijn zwangerschapsverlof. Jammer ...

De zoektocht naar een naam is ondertussen ook van start gegaan en we zitten momenteel met een lijst van ongeveer 30 jongensnamen en 30 meisjesnamen. We hebben dus nog een lange (selectie)weg te gaan...

De wieg wordt sinds begin september onder handen genomen: schuren, schuren, schuren! Het gaat redelijk traag vooruit, maar het geeft wel voldoening. Samen werken aan de wieg waar ons kindje in zal slapen.

19 - 20 - 21 - 22 september: Arthur gaat met enkele vrienden naar de Oktoberfesten in Munchen en dus verblijf ik nog eens een weekendje bij m'n ouders. Het wordt een rustig weekend, waarbij mijn vader en ik de nieuwe receptjes van m'n moeder mogen uitproberen en ... ze smaken! Jammie! M'n zusje verjaart zondag ... nu ja ... zusje ... ze wordt 21, dus misschien is 'zus' hier iets meer op z'n plaats. We trekken met z'n vieren naar de Zuidergekte in Geel en slenteren er wat rond. Het is gezellig, maar nogal veel van't zelfde. Ik kom er wel nog een ex-klasgenootje tegen en m'n eerste bolle buiken-botsing vindt plaats: ze is 7,5 maand zwanger en bij het uitwisselen van een kus, botsen we tegen elkaar aan. Het is een dom zicht, maar we kunnen er wel om lachen. Verder kom ik B. & L. ook nog tegen. Het mag een klein wonder heten, want we proberen elkaar al een week te contacteren en steeds missen we elkaar of komt het even niet zo goed uit. We babbelen nog wat bij, maar trekken het niet te lang, want binnenkort zien we elkaar weer bij hen thuis.
Maandagavond komt Arthur weer naar huis en luister ik naar z'n Duitse avonturen. Hij heeft er duidelijk van genoten en heeft zelfs aan me gedacht: ik krijg een rijkelijk versierd peperkoeken hartje met 'Iche liebe dich'. Lief, hé!

26 - 27 - 28 september: de (bijna) jaarlijkse familiale volksverhuizing naar de Ardennen vindt plaats. Met mijn grootouders, tantes, nonkels, neven en nichten gaan we naar Vielsalm voor een weekend. Dit jaar zijn we met z'n zestien en dat vraagt toch wat organisatie. De kamerindeling gebeurt echter vlotjes en Arthur en ik krijgen een eigen kamer. Luxe! De 5 slaapkamers hebben elk een eigen toilet, douche en wastafel, er is een sauna, pooltafel, ruime eetruimte, grote zitkamer, goed geëquipeerde keuken en dat alles is erg netjes. La Bruyère valt bij iedereen in de smaak en iedereen voelt er zich gauw thuis.
Vrijdagavond staat er Chili con Carne op het menu. Een simpel en snel gerecht, maar de bodem van de potten verschijnt snel. Vlak na het eten geven we de verjaardagscadeautjes (die ze nog tegoed had) aan m'n zus. Er zit ook een extra cadeautje bij: een babyT-shirt met 'I love my meter' (jaja, ik weet het, het moet eigenlijk 'godmother' zijn, maar dat vinden we maar niets) en de vraag of zij dus meter wil zijn van ons Prutske. Het antwoord komt zonder aarzelen en met een big smile. Zij content, wij content en ons kleintje zal ook content zijn ;-)
Voor de rest worden er nog wat gezelschapsspelletjes gespeeld en bij gebabbeld.
Zaterdagvoormiddag wordt de groep in 2 gesplitst: 4 moedige mannen gaan een dag mountainbiken tegemoet, de rest gaat ongeveer 2,5 uur wandelen. Ook nu weer merk ik dat het allemaal niet meer zo vlot gaat: vooral het klimmen gaat lastig en ik ben rap buiten adem. Toch heb ik ervan genoten, op mijn tempo. 's Middags eten we lekkere kervelsoep van moemoe en in de namiddag gaan er weer een deel familieleden wandelen. Ik blijf thuis en kruip eventjes in bed: ik ben moe en m'n rug doet best wel pijn. Als ik me weer wat beter voel, ga ik supporteren bij de petanquers. 's Avonds wordt de BBQ boven gehaald, met een leuke quiz als dessert (in elkaar gestoken door m'n zus en nicht). Helaas eindig ik met m'n ploeg als laatste, maar het was wel leuk.
Zondag is een erg rustige dag, want we blijven allemaal aan het huisje. Het is dan ook een erg zonnige dag en het huisje heeft genoeg te bieden. Er worden gezelschapsspelletjes gespeeld, gepoold, de petanqueballen worden nauwkeurig over de baan gerold en vooral ijverig gebabbeld. 's Middags maken we tagliatelle met zalm, tomaat en mascarpone en in de namiddag gaan de ochtendlijke activiteiten gewoon verder. Tegen 17u00 pakken we alles in de auto's en vertrekken we weer naar de Kempen. Het was een leuk weekend met een toffe familie. Volgend jaar opnieuw?

En zo ben ik weer bijgebeend (hoewel ik waarschijnlijk ook alweer veel vergeten ben). De laatste echo's plaats ik nog op de blog, evenals de bolle buikenfoto's (die nog moeten getrokken worden). Voor andere requests: shoot! ;-)

Een droom ... deel 7

Donderdag 26 juli 2008

Op bezoek bij Omie, de oma van Arthur, in Maastricht. Met de twee Bloemen van D. heeft ze al 2 achterkleinkinderen, maar ik heb het gevoel dat er gerust nog eentje bij mag ;-) Het zonnetje schijnt nog wat en we zitten, op het eten na, de hele avond te babbelen in haar tuin. En al is ze ondertussen 84, ze loopt, fietst en babbelt nog alsof ze 20 is. Telkens verschiet ik ervan hoe kwieks ze nog. Als ons Prutske haar genen erft, dan heeft hij/zij een lange, carnavaleske en actieve toekomst voor de boeg.

Vrijdag 25 juli 2008

In de namiddag een primeur op het werk (een huwelijksplechtigheid voor 'n lesbisch koppel), 's avonds een 'primeur' voor de spelletjesvrienden. Sinds een paar maand komen we elke laatste vrijdag van de maand samen om gezelschapsspelletjes te spelen. Deze keer was het bij ons te doen en Arthur heeft er een hele BBQ aan vast gekoppeld. Ik had m'n rebus T-shirt aan, maar niemand scheen er oog voor te hebben. Na'n klein uur, besloot Arthur dat van hem ook maar aan te doen en toen kregen ze het door. Ook hier weer vielen de euro's een voor een en werden we gefeliciteerd. Na L. die in oktober haar kindje verwacht, zorgen wij voor het tweede kleintje in de groep. Het zal voor de anderen ook wel even wennen zijn. Afspreken zal niet meer zo spontaan kunnen en de organisatie zal eveneens lichtjes wijzigen. Nu ja, dat zien we dan wel. Voorlopig gaan ons Prutske en L. haar kleintje gewoon overal mee naar toe en als we dan eens een spelletje winnen, komt dat omdat we vals spelen: we zijn met twee om na te denken :-)

Zaterdag 26 juli & zondag 27 juli 2008

Zoals elk jaar, trekken mijn moeder, zus en ik op vrouwenweekend, deze keer naar Maastricht. We zijn nog maar pas daar of we botsen al op 'n geweldig winkeltje: Heppie & Ko. Er hangen T-shirtjes met opschrift in het Mestreechs, een taal die Arthur en zijn familie bij hun thuis spreken. Ze zijn geweldig en ik kan het niet laten om toch eentje in het orantje te kopen, met als boodschap: Sjattepoemelke (koosnaampje). Mijn moeder koopt er nog'n cadeautje voor me: een zwangerschapsweekboek, met plaats om onze avonturen op te schrijven, maar ook met informatie, week per week. Erg handig!
Ik heb me voorgenomen om geen zwangerschapskledij mee te kopen en daar kan ik me goed aan houden. Het enige waar ik me nog in laat gaan, is de drop. Bij Jamin, een snoepwinkel, heb je tientallen soorten drop en zowel Arthur als ik zijn er verzot op. Met plezier schep ik m'n zakje vol en laat ik het verzegelen aan de kassa, want anders krijgt Arthur maar een half souvenirtje. Ook mijn zus en moeder kopen niet ongelooflijk veel, maar het is wel'n gezellige namiddag. Tegen 17u00 begin ik last te krijgen van m'n voeten en rug, de vermoeidheid slaat toe... Niet dat dit te wijten is aan mijn zwangerschap, want ik ben redelijk snel voldaan wat winkelen betreft en op een bepaald moment geraak ik oververzadigd.
Na 'n dutje op het hotelbed, ben ik klaar om te gaan eten. We beslissen naar 'n Italiaans restaurant te gaan, maar daar blijven ze op vakantie te gaan. Daarna lopen we door naar een restaurant dat typisch Maastrichtse gerechten serveert (konijn, zuurvlees, ... ). Het terras is volledig bezet en dus lopen we door. We komen op 'n plein waar nog plaats genoeg en dus schuiven we onze voeten onder een tafeltje. Wanneer we de kaart ontvangen, zijn we teleurgesteld: slechts 5 hoofdgerechten om uit te kiezen. Geen van ons heeft zin om daar te blijven, dus trekken we verder en dan ... breken de regenwolken boven ons open: het giet! Dan maar op zoek naar'n plaatsje binnen, maar dat is natuurlijk niet meer zo evident. Uiteindelijk belanden we bij 'La bonne femme', uiteindelijk een restaurant met een zeer toepasselijke naam voor ons weekendje ;-) Mijn zus en ik bestellen er het keuzemenu, mijn moeder gaat enkel voor'n hoofdgerecht. Hoewel we erg lang moeten wachten op onze soep, heeft het toch gesmaakt en de avond vol babbelen, is voor ons geen probleem.
Hier komen we nog wel eens terug, vermoed ik.

Zondagmorgen, na een eenvoudig maar lekker ontbijt, proberen we te beslissen wat we gaan doen die dag: museum (bij slecht weer), boottocht (bij wisselvallig weer) of fietsen (bij droog weer). Probleem is dat de lucht zijn geheimen niet prijs geeft en het dus moeilijk te voorspellen is wat we mogen verwachten. Uiteindelijk hakken we de knoop door: we gaan fietsen, richting en omgeving van Valkenburg. Aan het station van Maastricht huren we onze fietsen. De verhuurder vraagt: "Stadsfietsen zullen wel volstaan?" en zonder enig erg antwoorden we dat dat inderdaad goed genoeg zal zijn. Eens we vertrokken zijn, ontdekken we al gauw het grote nadeel van die fietsen: geen versnellingen en een redelijk zware fiets. Voor wie Valkenburg en streek niet kent: het is daar behoorlijk heuvelachtig. Mijn moeder, in november 50, leek daar geen last van te hebben: als een echte Schleck of Sastre racet ze de helling omhoog, alsof ze niets anders doet. Mijn zus en ik daarentegen moeten onze stalen ros vaak te voet mee naar boven sleuren. Tijdens een van deze wandelbeklimmingen, zucht mijn zus: "Jij hebt tenminste een goed excuus." En ze heeft gelijk, want eerlijk is eerlijk: in niet-zwangere conditie zou ik het ook niet gekund hebben.
43 kilometer later, komen we moe en voldaan weer aan het station. Het was een mooi tochtje, met gelukkig hier en daar een aangename daling. We hebben geluncht op een leuk pleintje in Gulpen en tussendoor af en toe afgekoeld op een terrasje.

Een droom ... deel 6

Woensdag 16 juli 2008

Het is een last minute beslissing, maar ik wil toch ook met m'n moeder zwangerschapskledij gaan shoppen. Ik heb een hekel aan solden, maar in de gespecialiseerde zaken zal het wel rustiger zijn. En dat blijkt ook te kloppen. We gaan naar de winkel waar we vorig jaar het kleedje van bruidsmeisje N. vonden: een niet-zo-goedkope winkel, maar wel wat aparter. Het is totale uitverkoop en dus de moeite om eens te gaan kijken. Ik denk dat we alles bij elkaar anderhalf uur in de winkel hebben gezeten om allerlei zaken te passen, commentaar te geven en de raad van de verkoopster te aanhoren. Ze helpt ons heel goed verder en ik apprecieer haar mening wel. Ze is geen typische 'ik-wil-je-zoveel-mogelijk-aansmeren'-verkoopster, dus ik voel me niet ongemakkelijk. Uiteindelijk heb ik er een mooi buit bijeen gevonden, met 60% korting:

• een hemdje
• 2 T-shirts
  
• 3 lange broeken
• een korte broek
• een kleedje
• een calleçon
• een borstvoedingsBH

Daarna gaan we nog even door naar de H&M, maar daar valt het aanbod wat tegen. De kleine maatjes zijn eruit en in de grote maten lijk ik een zak patatten. Ik koop er dan uiteindelijk maar 1 T-shirt.
Het was een leuke namiddag, eentje waarvan ik genoten heb. Het generatiegevoel kwam eventjes naar boven: oma - moeder - zoon/dochter. Het voelde anders aan dan 'gewoon winkelen'.

's Avonds mogen we terug naar de gynae. Het is iets om naar uit te kijken, maar het gaat vaak gepaard met wat angst: gaat ze iets ontdekken wat niet goed is? Vandaag was het ook geen gewone echo, vandaag werd de nekplooimeting gedaan.
Bij de eerste 'blik op Prutske' schoot de gynae onmiddellijk in actie en zette het beeld stil met als commentaar: "Hier moet ik van profiteren, nu ligt jullie kleintje perfect voor de meting." Voor ons leek het niet veel anders dan de vorige keer: een mooi zij-aanzicht. De meting leek perfect, net als de PAP-A-test. Opluchting!
Toen de gynae ons weer bewegend beeld liet zien, begrepen we wat ze bedoelde met haar eerste commentaar: ons Prutske draaide in alle richtingen, we hebben het rugje, de zijkanten, de voorkant en zelfs een ware buitel gezien! Ik was echt en oprecht ontroerd om dit te zien, net als Arthur trouwens. Je kindje zien doet al veel met je, het zien bewegen is ongelooflijk! Je beseft des te meer dat het om een levend wezen gaat, een mens. Natuurlijk weet je zoiets wel, maar het dringt niet altijd door. Ook de blaas en het spijsverteringsstelsel zijn in orde. We krijgen een mooi foto mee en zijn weer zeer tevreden. Ons Prutske doet het goed!

Zondag 20 juli 2008

's Avonds gaan Arthur, mijn moeder en ik naar mijn grootouders. We hebben twee verrassingen voor hen: Prutske en mijn broeken die wat moeten ingekort worden ;-)
Wanneer we aan tafel zitten te eten, gaat mijn moeder even haar T-shirt met rebus aantrekken. Na een half uur heeft nog niemand door dat ze iets anders draagt en dus vestig ik even de aandacht op de boodschap op haar T-shirt. Mijn tante is er als eerste mee weg, de anderen volgen snel. We hadden nog maar net onze verjaardagscadeautjes gekregen van mijn tante of ze vliegt weer naar boven en komt af met een extra cadeautje. "Ik dacht wel dat het niet zo lang meer ging duren, dus ik heb al 'n cadeautje voor jullie". Het is een beertje in kunststof en als je aan zijn staartje draait, komt er een muziekje uit en draait het heel zachtjes met z'n hoofd heen en weer. We vinden het erg leuk, maar zijn niet verrast: van mijn tante krijgen we altijd erg originele geschenkjes, we zijn verwend ... Mijn grootvader vertelt me "dat er heel wat tevreden en gelukkige mensen aan tafel zitten". Ik heb echt geluk met m'n familie, ik zie ze ook enorm graag en zou ze voor geen geld kunnen missen!
Na het eten, neemt mijn grootvader Arthur mee naar de garage. Daar hangt de oude wieg, waar mijn grootvader (en misschien zelfs zijn moeder), mijn moeder, ikzelf en mijn broer en zus in gelegen hebben. Het is een antiek familiestuk en ik wil het heel graag gebruiken voor ons Prutske. Er is wel wat werk aan, we zijn van plan er een nieuw laagje verf op te zetten, hier en daar iets op te lappen en tenslotte moet er nog een nieuw gordijntje op. Ik kijk er niet tegenop, het is een voorbereiding op de komst van onze spruit en we zullen trachten er iets mooi van te maken.

Maandag 21 juli 2008

Vandaag is het de beurt aan de ouders van mijn vader. Opnieuw zijn het mijn moeder, Arthur en ik die als boodschapper dienen (mijn vader zit in het buitenland). Deze keer zonder T-shirt. Mijn grootvader haalt voor iedereen een glaasje schuimwijn boven en Arthur vindt dat de perfecte gelegenheid om een extra reden om te toosten te geven. Mijn grootmoeder lijkt het eerst niet echt te kunnen geloven, maar eens het doordringt, springt ze recht en geeft ze me 3 dikke smakken. Hun derde achterkleinkind is op komst en daar zijn ze duidelijk content mee.
Mijn grootmoeder is heel handig met handwerk en sinds ze veel last heeft van haar ogen, vult ze haar dagen hoofdzakelijk met borduren. Bij de vorige geboortes van haar achterkleinkinderen heeft ze 'n handdoekje, slabbertje of dekentje voorzien van een leuke geborduurde tekening. Ik kijk er al naar uit om ons Prutske met haar handwerk te 'versieren' :-)

Dinsdag 22 juli 2008

De familie-tamtam heeft z'n werk goed gedaan: een voor een stromen de sms'jes en telefoontjes binnen van tantes, nonkels, neven en nichten. Allemaal heel erg bedankt!

's Avonds gaan we weer zwemmen en zoals afgesproken doen we er twee extra baantjes bij. Ligt het aan mijn nieuw badpak of aan mijn 'aangedikte' conditie? Het lijkt alleszins vlotter te gaan dan de vorige keer.

Woensdag 23 juli 2008

M., m'n vriendin, komt in de voormiddag aanbellen. Vooraleer we richting het centrum trekken, babbelen we nog even bij in de zetel. Ook zij heeft nog'n verjaardagscadeautje voor me, want het is spontaan zo gegroeid dat we elkaars cadeau pas enkele maanden na de verjaardag geven. Niet bewust, eerder toevallig, maar dat maakt het net leuk. Deze keer krijg ik kleren, maar ze zijn net iets te klein voor mij... De eerste kleertjes voor Prutske liggen nu dus klaar in de kast, te wachten op zijn/haar komst.
Tegen de middag gaan we door, eerst gaan we'n pasta eten in de Pocomatto, daarna trekken we richting N.oeuf. Hier is er helaas wel een opdringerige verkoopster, die denkt mijn smaak te kennen en me 'n aantal kleedjes laat passen. Gelukkig heb ik M. bij me, die mijn smaak wél kent en me ruggesteunt wanneer ik aarzelend zeg dat ik het toch niet echt iets voor mij vindt. M. daarentegen komt met leuke dingen aandraven, ze lijkt mijn personal assistant wel :-) De boodschappentas zat deze keer gevuld met:

• een zwarte linnen broek
• een hemdje
• twee topjes
• een kleedje
• een tuniek

Vanaf drie stuks kreeg je 70% korting, ik heb er dus echt koopjes gedaan.
Daarna zijn we nog op zoek geweest naar 'n zwangerschapsjeansbroek, zonder succes.
Het was 'n leuke shopnamiddag en we hebben weer even kunnen bijbabbelen.

Onze lieve assistente

Op ons werk zitten we met 4 moreel consulenten en 1 assistent-moreel consulent. Die laatste zorgt ervoor dat we niets tekort komen en (bijna) zorgeloos ons werk kunnen doen. Elk Centrum in Vlaanderen heeft zijn eigen assistent, maar ik ben ervan overtuigd dat die van ons de liefste, creatiefste en meest poëtische is. Vorige week vertelde ik haar over mijn droom waarin ik bevallen was en waarin ik overwelmd werd door moedergevoelens. Niet veel later kreeg ik onderstaande mail in mijn inbox met het leuke gedicht erbij:

Hier is alvast een gedichtje ... totaal geïnspireerd door u toen je daarstraks op mijn buro zo leuk kwam vertellen over de kleine dat je er nu al zoveel van houdt... vond het zo hartverwarmend hoe je er over sprak. Vandaar dit hersenspinseltje.

Moeder aan kind

Nooit zal ik vergeten,

de dag dat je welkom werd geheten.

Daar kwam je eindelijk, na lang verwacht,

9 maand heb ik iedere minuut aan je gedacht.

Je lag veilig en warm geborgen in mijn schoot,

langzaam maar zeker werd je stilaan groot.

Binnenin voelde ik je beetje bij beetje groeien,

net als ‘t knopje van een bloem, ging je bloeien.

Vanaf de eerste dag sloot ik je reeds in mijn hart,

‘ t gevoel van een moeder voor een kind is iets heel apart.

S., heel erg bedankt voor dit lieve gedicht, maar ook voor de fijne momenten op het werk, de liftjes naar huis en je heerlijke kookresultaten!