Zoals jullie misschien kunnen lezen hebben op de blog van Crash Test Mommy is Pietje de Dood met zijn zeis komen zwaaien binnen onze organisatie. Niet letterlijk, maar figuurlijk...
Twee collega's hebben maandag hun (figuurlijke) doodstreek gekregen in de vorm van hun ontslag.
Omwille van strafbare feiten? Nee
Omwille van onwettige afwezigheid? Nee
Omwille van pesten op het werk? Nee
Omwille van het overtreden van de ethische code? Nee
Omwille van slechte prestaties? Nee
Nee, niets van dat alles.
Ze zijn ontslagen, omwille van ziekte.
Mijn collega A., mijn maatje in het centrum, was een van de twee.
Zij moest ophoepelen omwile van haar onafgebroken afwezigheid sinds augustus. Nog geen twee maand!
Bij A. hebben ze een maand geleden CVS vast gesteld. Alsof dat nog niet voldoende was, vindt onze werkgever het nodig haar te dumpen. Als vuil, als rommel, als een apparaat dat niet meer deugt.
Vidange perdue ... De wegwerpmaatschappij heeft ook onze organiatie aangetast.
Waar zijn we dan toch mee bezig?! Wij worden verondersteld te zorgen voor anderen, klaar te staan voor mensen die het moeilijk hebben. Onze werkgever vindt het niet nodig om dit principe zelf in de praktijk om te zetten. Iedereen vertrekt met onzekerheid naar het werk. Wat als ik morgen ziek word?
Samen met A. & P. heeft onze werkgever ook de vrijzinnige waarden besmet en vermoord ...
PS Lieve A., je bureautje staat er maar leeg en donker bij. Met z'n drietjes strijden we lustig verder, maar je lach, je knuffel, je droge humor, je vrolijk gespring en je oppeppende gesprekken zijn de grote afwezigen. We missen je enorm!
vrijdag 26 oktober 2007
maandag 22 oktober 2007
Joepie!
We hebben er vol spanning op zitten wachten en het heeft even geduurd, maar gisteren hebben we gekregen waar we al een tijdje naar uit keken. Het heeft uren, dagen, maanden werk gekost, maar het resultaat was prachtig en het deed ons goed om het vol aandacht te kunnen bekijken. Veel mensen hebben er al achter gevraagd en nu kunnen we er eindelijk mee stoefen. Ons trouwalbum is gearriveerd en we zijn heel content. De fotografen hebben goed hun best gedaan om ons te laten stralen op de foto's en het is hen wonderwel gelukt. Aangezien we de hele reeks op CD nog niet bekeken hebben, moeten we nog even een selectie maken om hier te plaatsen, maar ze komen! Wederom beloofd.
maandag 15 oktober 2007
Belofte maakt schuld
Ik weet het ... jullie hebben nog een trouwverhaal van me te goed. Het komt er nog van, dat beloof ik, maar jullie zullen nog eventjes geduld moeten hebben. Koppeltjes die willen trouwen (joehoe), vergaderingen (iets minder joehoe), mailings die de deur uit moeten (brain dead work), ... Het werk eist al m'n aandacht en energie, maar zodra deze week om is, voorspel ik beterschap ...
woensdag 3 oktober 2007
The Big Trip - Part three
Dinsdag 25 september
In Sausalito, aan het einde van de Golden Gate brug, hebben we op een terrasje lekker 'echt' Italiaans *hehum* gegeten, met zicht op San Francisco en Alcatraz. Met de ferry zijn we dan terug gekeerd naar ons startpunt.
Arthur wou nog graag een jeans kopen, aangezien dat daar wel een stuk goedkoper is.
We wisten dat we wel wat winkels moesten vinden in de buurt van Union Square. Helaas niets gevonden, maar achteraf gezien, hebben we maar 1 straat verkeerd gezeten *zucht*.
Dan maar terug naar Fisherman's Wharf om naar de zeeleeuwen en -honden te gaan kijken. Wat een lawaaierigm stinkende en agressieve beestjes. Enkel slapend zijn ze best wel schattig.
Ook deze avond zijn we op Pier 39 gaan eten, maar deze keer in een Italiaans restaurant, met zicht op de Bay Bridge. Arthur ging voor het buffet (pizza, pasta en salade), ik sloot mijn reis af met een echte Italiaanse hamburger :-)
De dag erna moesten we vroeg uit ons bedje, dus besloten we maar op op tijd terug te keren naar het hotel en voldoende nachtrust op te doen. Dat was echter niet het plan van onze "gay friends next door" die van 2u 's morgens tot 5u30 hebben zitten giechelen, springen, douchen en ik wil niet weten wat nog meer. Echt veel geslapen hebben we dus niet en ons ochtendhumeur was dan ook navenant...
Om 6u30 zou de Air Port Shuttle ons komen oppikken aan het hotel.
Om 6u30 was er nog geen busje, tegen 6u40...nog niets, 6u45 ... niks, 6u50 eindelijk!
Helaas moest de chauffeur ook nog een andere passagier oppikken en dus kwamen we later dan gepland aan in de luchthaven. Gelukkig moesten we daar niet lang zoeken achter de incheckbalie en konden de koffers snel afgeleverd worden.
Nog 1u30 om te winkelen, dachten we ... Net zoals in Zaventem moesten we door de handbagage-controle. Alleen duurt dat hier net iets langer en dan zeker voor Arthur, die blijkbaar toch erg verdacht moet overkomen (achteraf hebben we gehoord dat Nederlanders een risicogroep zijn). Ik mocht de snelle procedure door en was na een 10-tal minuutjes doorgelicht. En dan maar wachten op mijn man. Hij moest zijn schoenen, riem, bril en trui uitdoen, rugzak in een bakje afgeven en in een luchtcabine stappen. Daar kreeg hij enkele 'lucht-stootjes', vermoedelijk om schadelijke stoffen te detecteren. Beetje bij beetje kreeg hij zijn materiaal terug. De rugzak die hij bij had (en die eigenlijk van mij was, dus vol kleine prulletjes zat) werd helemaal binnenste buiten gekeerd en alles werd afgeveegd met een poederdoekje, waarna dat in een analysemachine verdween. In plaats van 1u30 over te hebben, hadden we nog een kwartiertje vooraleer we moesten instappen.
In New York hadden we wat meer tijd om te shoppen, maar het aanbod was maar povertjes en dus hebben we onze laatste dollarcentjes opgemaakt aan een lekkere bagel en goed gevulde broodje.
Na ongeveer 13u vliegen, konden we onze voetjes veilig op Belgische bodem zetten.
Het Amerikaanse douane-verhaal kreeg echter nog een vervelend staartje: al onze koffers zijn doorzocht door de douane. Ondanks de goed gekeurde TSA-slotjes (de douane heeft een loper van dit soort slot), werd toch bij 1 koffer de ritssluiting over geknipt en waren de 3 slotjes spoorloos verdwenen. Jammer dat ze zo respectloos omgaan met andermans spullen :-(
Hier dus een tip voor degenen die een reis naar Amerika overwegen: haal bij het terugkeren naar huis de slotjes van je koffers...
In de aankomsthaal werden we met een warme knuffel onthaald door de ouders van Arthur en hebben zij ons thuis afgezet. Waarna dus het verhaal van de jetlag begon ;-)
Mijn ouders zijn een paar jaar geleden ook naar San Francisco geweest en zij hebben toen een fietstocht gemaakt. Dat leek ons ook wel wat en dus trokken we weer richting Pier 39 om er een fiets te huren. De inwoners van San Francisco staan erom bekend te streven naar een gezonde levenswijze. Voor ons betekende dat een fietspad in goede staat, maar ook slalommen tussen de joggers. Langs het strand omhoog naar de Golden Gate Brigde om er dan rustig over te peddelen. Het is zo eens iets anders dan wandelen of rijden over een brug.
In Sausalito, aan het einde van de Golden Gate brug, hebben we op een terrasje lekker 'echt' Italiaans *hehum* gegeten, met zicht op San Francisco en Alcatraz. Met de ferry zijn we dan terug gekeerd naar ons startpunt.
Arthur wou nog graag een jeans kopen, aangezien dat daar wel een stuk goedkoper is.
We wisten dat we wel wat winkels moesten vinden in de buurt van Union Square. Helaas niets gevonden, maar achteraf gezien, hebben we maar 1 straat verkeerd gezeten *zucht*.
Dan maar terug naar Fisherman's Wharf om naar de zeeleeuwen en -honden te gaan kijken. Wat een lawaaierigm stinkende en agressieve beestjes. Enkel slapend zijn ze best wel schattig.
Ook deze avond zijn we op Pier 39 gaan eten, maar deze keer in een Italiaans restaurant, met zicht op de Bay Bridge. Arthur ging voor het buffet (pizza, pasta en salade), ik sloot mijn reis af met een echte Italiaanse hamburger :-)
De dag erna moesten we vroeg uit ons bedje, dus besloten we maar op op tijd terug te keren naar het hotel en voldoende nachtrust op te doen. Dat was echter niet het plan van onze "gay friends next door" die van 2u 's morgens tot 5u30 hebben zitten giechelen, springen, douchen en ik wil niet weten wat nog meer. Echt veel geslapen hebben we dus niet en ons ochtendhumeur was dan ook navenant...
Om 6u30 zou de Air Port Shuttle ons komen oppikken aan het hotel.
Om 6u30 was er nog geen busje, tegen 6u40...nog niets, 6u45 ... niks, 6u50 eindelijk!
Helaas moest de chauffeur ook nog een andere passagier oppikken en dus kwamen we later dan gepland aan in de luchthaven. Gelukkig moesten we daar niet lang zoeken achter de incheckbalie en konden de koffers snel afgeleverd worden.
Nog 1u30 om te winkelen, dachten we ... Net zoals in Zaventem moesten we door de handbagage-controle. Alleen duurt dat hier net iets langer en dan zeker voor Arthur, die blijkbaar toch erg verdacht moet overkomen (achteraf hebben we gehoord dat Nederlanders een risicogroep zijn). Ik mocht de snelle procedure door en was na een 10-tal minuutjes doorgelicht. En dan maar wachten op mijn man. Hij moest zijn schoenen, riem, bril en trui uitdoen, rugzak in een bakje afgeven en in een luchtcabine stappen. Daar kreeg hij enkele 'lucht-stootjes', vermoedelijk om schadelijke stoffen te detecteren. Beetje bij beetje kreeg hij zijn materiaal terug. De rugzak die hij bij had (en die eigenlijk van mij was, dus vol kleine prulletjes zat) werd helemaal binnenste buiten gekeerd en alles werd afgeveegd met een poederdoekje, waarna dat in een analysemachine verdween. In plaats van 1u30 over te hebben, hadden we nog een kwartiertje vooraleer we moesten instappen.
In New York hadden we wat meer tijd om te shoppen, maar het aanbod was maar povertjes en dus hebben we onze laatste dollarcentjes opgemaakt aan een lekkere bagel en goed gevulde broodje.
Na ongeveer 13u vliegen, konden we onze voetjes veilig op Belgische bodem zetten.
Het Amerikaanse douane-verhaal kreeg echter nog een vervelend staartje: al onze koffers zijn doorzocht door de douane. Ondanks de goed gekeurde TSA-slotjes (de douane heeft een loper van dit soort slot), werd toch bij 1 koffer de ritssluiting over geknipt en waren de 3 slotjes spoorloos verdwenen. Jammer dat ze zo respectloos omgaan met andermans spullen :-(
Hier dus een tip voor degenen die een reis naar Amerika overwegen: haal bij het terugkeren naar huis de slotjes van je koffers...
In de aankomsthaal werden we met een warme knuffel onthaald door de ouders van Arthur en hebben zij ons thuis afgezet. Waarna dus het verhaal van de jetlag begon ;-)
The Big Trip - Part two
Zaterdag 15 september - mail 3
hoi allemaal,
Het is alweer 2 dagen geleden dat we jullie nog gemaild hebben, dus hier een update.
Gisteren zijn we naar de Grand Canyon geweest, heeeel indrukwekkend en zeker een aanrader voor wie het nog niet gezien heeft. Wanneer je het park binnenrijdt, is er niets dat doet vermoeden dat er een ongelooflijke kloof op je ligt te wachten. Het is pas als je je auto parkeert en 5 stappen vooruit zet, dat je geconfronteerd wordt een ravijn, dat vlak voor je voeten naar beneden de diepte in duikt. Fantastisch! Zo groot, zo diep en zo mooi.
We hebben ook een deel van de Bright Angel Trail afgelegd naar de kloof. In het Visitor Center wordt heel duidelijk aangegeven hoeveel water en eten je minstens moet meenemen, afhankelijk van hoe ver je wil gaan. Het gevaar op uitdroging is namelijk de grootste doodsoorzaak onder de wandelaars. Om aan te duiden dat je het echt niet mag onderschatten, vind je aan het begin van de wandeling het tragische verhaal van Margaret Bradley. We zijn gewaarschuwd ...
Bij het eerste "rest house" konden we onze flesjes bijvullen met drinkwater en bij een zakje chips (een van de tips) genieten van het wijdse uitzicht. Afdalen was gemakkelijk, in groot contrast met het terugwandelen ;-) maar we waren wel heel fier op onszelf!
Na een frisse duik in het zwembad van ons hotel zijn we `s avonds nog eens teruggegaan om de prachtige zonsondergang te bewonderen: heel romantisch!
In het hotel hebben we ons laten gaan aan het buffet en vooral de groentjes waren een verademing.
Vandaag voelden we ons net filmsterren uit het Wilde Westen dankzij het mooie decor van Monument Valley boordevol `echte` Indianen. Die Indianen crossen hier rond op quads en dat dat geen al te beste combinatie was, werd duidelijk door de quad naast de weg in plaats van erop. Ze hadden het beter op hun paarden gehouden ...
Onze 4x4 hebben we hier wel eens goed kunnen testen op het zanderige pad tussen de `monumenten` en Arthur voelde zich behoorlijk stoer achter het stuur.
We zijn nu in het plaatsje Monticello gestrand om morgen Canyonlands te verkennen.
Groetjes van de zanderige tortels.
PS: De jetlag begint eindelijk weg te kwijnen :-)
Aangezien we redelijk laat waren toegekomen in ons hotel, besloten we weer naar een Subway te trekken. Met het oog op een 'lichte' maaltijd, bestelde ik een broodje ham, niet-wetende dat dat zou neerkomen op 6 schellen hesp ...
Vrijdag 21 september - mail 4
Hier zijn we nog eens met wat nieuws uit het land waar alles niet groot en veel genoeg kan zijn.
Vanuit Monticello zijn we doorgereden naar de oostelijke ingang van de Canyonlands. Vergezeld van knallende donder, krachtige bliksemflitsen en dreigende regenwolken, reden we het dal in naar het bezoekerscentrum Needles. Het was een gevaarlijk, maar mooi lichtspel en het creëerde een speciale sfeer. De regen is er ook een eerder uitzonderlijk fenomeen: gemiddeld 1 dag per jaar regent het er ...
Eerst hebben we de Wooden Shoe bewonderd en daarna zijn we door gereden naar het einde van de verharde weg, om te genieten van een prachtig uitzicht. Om ons weer wat actiever bezig te houden, wilden we ons wagen aan een wandeling. De "ranger" had ons gezegd dat het een interessant tochtje was met open zicht op het landschap, maar dat we wel tijdig moesten vertrekken, omwille van de bliksem. We raakten tot aan de eerste rustplaats en wierpen onze blik op dat wat voor ons lag: 'pieken' met namen als Needles, Molly's Nipple, ...
De blik die we wierpen op de lucht was helaas ook duidelijk: tijd om om te keren als we niet wilden neergebliksemd worden.
Na overleg (veilig in de auto) zijn we weer richting ingang gereden en hebben we nog een korte wandeling gemaakt langs een voormalige cowboy-rustplaats en gestopt bij Newspaper Rock.
Tijdens onze twee dagen in het gezellige stadje Moab gebleven te hebben, hebben we uitgebreid kunnen genieten van het imposante uitzicht vanop de noordelijke kant van Canyonlands.
In Arches (wat veel toeristischer was: je komt hier opvallend veel Europeanen tegen waaronder ook de Hollanders :-) hebben we eerst een wandeling gemaakt naar Delicate Arch. Daarna volgden Landscape Arch, Balancing Rock, Double Arch, Elephant Rocks, The Windows en ... Schanulleke! Nu ja, dat was wat ik er toch in zag ... ;-)
Na Moab zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Ook hier werden we weer getrakteerd op immense geërodeerde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen. Ook hier weer uitzichten met leuke namen zoals Sunset en Sunrise Poinst, Inspiration Point, ...
We hadden thuis één van de laatst beschikbare hotels geboekt voor Bryce, dus wisten we niet wat ons te wachten stond. Het bleek een heel aangename verrassing: de gastvrouw en gastheer waren heel vriendelijk en de kamer was tiptop in orde (met privé jacuzzi!). Aangezien we even moesten zoeken, waren we te laat voor de zonsondergang in Bryce Canyon. Gelukkig mochten we gebruik maken van het terras en zo hebben we kunnen genieten van een privé-zonsondergang. Het ontbijt was ook superlekker en we hebben nog wat gepraat met de andere gasten. Blijkbaar is toch niet iedereen zo Bush-gezind als de media ons hier af en toe wil laten geloven.
We zijn dan doorgereden naar Las Vegas, met onderweg een bezoekje aan het toeristische Zion. Ook weer indrukwekkend, maar waar we eigenlijk wat te weinig tijd voor hadden uitgetrokken om een wandeling te maken.
Hoover Dam was ook nog een belangrijke bezienswaardigheid. Vooral Arthur was geïnteresseerd in de werking en capaciteit ervan. De gegidste rondleiding was zeer leerrijk en tof om te doen.
De rit naar Las Vegas was wel extreem winderig en heet. Voor een keer konden we niet cruisen op de Freeway.
Las Vegas was een ervaring op zich, enorm veel glitter en glamour! De torenhoge hotels waren nauwelijks te fotograferen. Las Vegas heeft in zijn totaliteit meer hotelkamers dan New York en ze bouwen er nog constant bij! Volgens een van de Amerikanen, die we eerder tegen kwamen, is Las Vegas de grootste bouwwerf van Amerika en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.
Wat ons ook opviel was de verscheidenheid aan mensen, je had ganse families maar ook heel eenzame mensen waar je gewoon van wist dat ze gokverslaafd waren. Dat hield ons echt tegen om zelf ook een gokje te wagen omdat het ronduit zielig was. Je weet wat ze zeggen over geluk
in de liefde ;-)
Ons hotel dan: Circus Circus. Het inchecken was een beetje hectisch en naar ons idee wat slecht georganiseerd. Vooral het zoeken van de locatie van de kamer was niet simpel: voorbij de winkeltjes, langs het casino vol belletjes en lichtjes en tenslotte 7 verdiepingen omhoog. De kamer was zeker in orde, maar we zijn eerst nog de stad in getrokken. We zijn gaan eten in
Venetië, inclusief gondels. Als er iets is wat Amerikanen goed kunnen is het decors bouwen!
's Morgens zijn we dan gaan ontbijten in ons hotel: een heus all-you-can-eat buffet met alles erop en eraan! Alleen de capuccino en de chocomelk waren mierezoet, maar de rest was heel lekker.
We zijn dan vertrokken richting Death Valley. Moest het net lukken dat het die dag extreem bewolkt was, uiterst zeldzaam in dit dorre en droge landschap. Maar ook hier een ongelooflijk uitzicht en eigenaardige zoutkristallen verspreid over de hele vlakte. Artist's drive, de Sand Dunes en Devil's Golf Course zijn elk heel verscheiden, maar alledrie erg droog. Alleen in 'Badwater', het laagste punt op het westelijk halfrond, kon je nog wat zout water terugvinden.
We zijn dan redelijk laat aangekomen in Panamint Springs Resort: een veel te duur hotel voor wat het is, maar wat moet je anders in de woestijn verwachten :-)
Vandaag staat Bodie op het programma en eventueel Mono Lake. Hopelijk hebben we daar internet, dan kunnen we jullie nog wat nieuws vertellen.
Vele groetjes uit de dode vallei van de nog steeds met een jetlag zwoegende tortelduifjes.
PS van Katrien: Voor mij blijkt het niet enkel een reis in het heden te zijn, maar ook eentje in het verleden. Het verbaast me soms hoeveel herinneringen bepaalde geuren en smaken naar boven brengen. Vooral de supermarkten zijn ware flashback-ervaringen. Het brood is veel
lekkerder in Belgie, maar de donuts zijn hier stukken beter! Mijn doel is om toch nog enkele `smaakvolle` herinneringen op te halen in de vorm van kleurrijk snoep, jam jam :-)
.
Maandag 24 september - mail 5
Na al de doodse stilte van Death Valley waren we in het kleine LeeVining gestrand, ergens blij om terug in de bewoonde wereld te zijn. We zijn ten noorden van Lee Vining het spookstadje Bodie gaan bezoeken, ontstaan na de goldrush. Hoewel spookstadje, de toeristen maakten het al heel wat minder spookachtig. Hoewel Arthur zich al levendig kon inbeelden hoe geweldig het wel zou zijn om daar met een echt masker van de film Scream, zich te verstoppen in de verlaten huisjes :-)
Eens hier in de 19de eeuw goud ontdekt werd, groeide het bewonersaantal snel uit tot 10 000 én kreeg het de reputatie van 'meest gewelddadige stad' in de omgeving.
De resterende gebouwen worden niet meer gerestaureerd, enkel 'bewaard' in de huidige staat. Je kon alles van buitenaf bewonderen, behalve de mijngebouwen zelf en we kwamen langs een gevangenis, hotel, casion, The Red Light District, school, ... Je kon de bewoners bijna opnieuw zien her-leven en waande je bijna een van hen. Het was moeilijk te vatten dat er ooit zoveel mensen geleefd hebben en nu helemaal verlaten was.
Het weer hadden we echter onderschat: we kwamen toe in korte broek en T-shirt, maar trokken al gauw een lange broek aan en een dikke trui, met daarover een regenjasje, tegen de koude wind
Daarna zijn we een nacht vol onweersbuien ingegaan, hopende dat de Tioga pass richting Yosemite N.P. nog open zou zijn de volgende morgen. En ja, we hadden geluk, maar ook niet. De pas was open, maar het was wel erg bewolkt waardoor het zicht beperkt was en we de hoge
toppen uit de Sierra Nevada niet konden zien. Daarbovenop werden we nog eens getrakteerd op sneeuwbuien! Je kan wel zeggen dat Amerika een land van extremen is. Van de schroeiende hitte in de Grand Canyon, was dit wel het tegenovergestelde!
De Tioga pass was wel een aanpassing na de urenlande rechte wegen die gewoon waren. Goodbye cruise control en welcome semi-manueel schakelen. Ondanks het beperkte zicht gaven de uitzichten toch een speciaal gevoel, je kon de wolken zien spelen over de bergflanken
waardoor er af en toe een tipje van de sluier werd gelicht. Alleen werd de sneeuw regen en het zag er niet naar uit dat die snel ging verdwijnen. We hebben ons dan maar verzoend met een informatieve film en een klein museum in het visitor center.
Daarna hebben we nog wat rondgezworven in de souvenierwinkeltjes (erg, hë?) om dan te vertrekken naar de Miner's Inn in Mariposa.
Mariposa bleek verder dan verwacht en we waren blij dat we het hotel snel gevonden hadden.
De volgende dag hebben we alletwee even naar huis gebeld. Bij Arthur al iets succesvoller dan bij Katrien ;-) Het blijft toch vreemd, dat uurverschil.
Daarna zijn we terug naar Yosemite vertrokken, langs de zuidkant (Wawona) waar we de afslag naar Glacier Point hebben genomen.
En alweer een fantastisch uitzicht, de weergoden waren ons beter gezind en we konden alle rotsformaties duidelijk bewonderen. Naast al die mooie natuur, de andere zijde van de medaille: hordes irritante ongeinteresseerde toeristen. En eigenlijk is het heel gemakkelijk om
er vanaf te geraken: wandelen. Dus dat hebben we gedaan, van Taft View naar Sentinel Dome waar we gewoon geen beter uitzicht konden hebben: 360°!!! Een echte aanrader. De wandeling was wel een redelijke inspanning vanwege de ijle lucht, dat belooft voor onze rode bloedcellen!
's Avonds zijn we dan terug naar Mariposa vertrokken wat een hele opgave was, in het donker 60km ver na al dat wandelen.
Vandaag stond San Francisco op het menu. De snelweg werd hoe langer hoe drukker en ook ons stressniveau steeg per km dat we S.F. naderden.
De bedoeling was om eerst in te checken en onze koffers in het hotel achter te laten om daarna de auto terug te brengen naar de luchthaven.
Het heeft wel even geduurd, maar copiloot Katrien wees de juiste weg en opeens stonden we op de ruime parking van het Travelodge hotel. So far so good. Ingecheckt en nu terug naar de luchthaven.
Gelukkig ging dat al iets vlotter, nu nog hopen dat alles in orde is met de auto. We hadden de auto geboekt bij Budget via Usit Connections met een full option verzekering en een tank benzine gratis. Je voelt het al aankomen: 'You have to pay for the gas, sir'. Na een
korte discussie kwamen we uiteindelijk bij Wanda de supervisor terecht, waar we nog eens uitlegden dat er een tank benzine in ons contract was inbegrepen. Wanda had duidelijk geen zin in discussie en zag ook dat haar 'onderdaan' een fout gemaakt had. Het was snel
opgelost en de stress viel van ons af.
Nu terug naar downtown S.F. Ze hebben hier een Airtrain op de luchthaven die je razendsnel over de hele luchthaven transporteert waaronder het car rental center waar alle autoverhuurbedrijven zijn samengezet. Daarnaast hebben ze ook een BART systeem. Nee, geen Simpsons, maar een heuse metro-sneltrein die je doorheen gans S.F. loodst, iets waar ze in Hasselt alleen maar vankunnen dromen! Eat your heart out Steve :-)
We hadden eenmaal terug in het hotel nog wat energie over en zijn dan met de cable cars naar Fisherman's Wharf gerammeld. Wel leuk zo een oude tram, hoewel die in Rio iets meer charme had :-) (bah wat zijn we verwend!)
We zij gaan eten in Bubba Gumps shrimp restaurant, het restaurant van Forrest Gump!
Een hele leuke plek om gezellig wat te eten met optioneel groenten (typisch).
Het restaurant ligt op Pier 39, tussen de winkeltjes, paardenmolen en vele eetgelegenheden.
Moegestreden liggen we nu op bed dit mailtje te schrijven naar het thuisfront. Morgen wacht ons nog een volle dag S.F. Om dan woensdag rond 9u (USA tijd) onze terugvlucht te nemen. Eerst naar New York en dan naar Brussel met aankomst in Brussel om 9u30 op 27 sept.
Groetjes en tot gauw!
De shrimped tortels.
hoi allemaal,
Het is alweer 2 dagen geleden dat we jullie nog gemaild hebben, dus hier een update.
Gisteren zijn we naar de Grand Canyon geweest, heeeel indrukwekkend en zeker een aanrader voor wie het nog niet gezien heeft. Wanneer je het park binnenrijdt, is er niets dat doet vermoeden dat er een ongelooflijke kloof op je ligt te wachten. Het is pas als je je auto parkeert en 5 stappen vooruit zet, dat je geconfronteerd wordt een ravijn, dat vlak voor je voeten naar beneden de diepte in duikt. Fantastisch! Zo groot, zo diep en zo mooi.
We hebben ook een deel van de Bright Angel Trail afgelegd naar de kloof. In het Visitor Center wordt heel duidelijk aangegeven hoeveel water en eten je minstens moet meenemen, afhankelijk van hoe ver je wil gaan. Het gevaar op uitdroging is namelijk de grootste doodsoorzaak onder de wandelaars. Om aan te duiden dat je het echt niet mag onderschatten, vind je aan het begin van de wandeling het tragische verhaal van Margaret Bradley. We zijn gewaarschuwd ...
Bij het eerste "rest house" konden we onze flesjes bijvullen met drinkwater en bij een zakje chips (een van de tips) genieten van het wijdse uitzicht. Afdalen was gemakkelijk, in groot contrast met het terugwandelen ;-) maar we waren wel heel fier op onszelf!
Na een frisse duik in het zwembad van ons hotel zijn we `s avonds nog eens teruggegaan om de prachtige zonsondergang te bewonderen: heel romantisch!
In het hotel hebben we ons laten gaan aan het buffet en vooral de groentjes waren een verademing.
Vandaag voelden we ons net filmsterren uit het Wilde Westen dankzij het mooie decor van Monument Valley boordevol `echte` Indianen. Die Indianen crossen hier rond op quads en dat dat geen al te beste combinatie was, werd duidelijk door de quad naast de weg in plaats van erop. Ze hadden het beter op hun paarden gehouden ...
Onze 4x4 hebben we hier wel eens goed kunnen testen op het zanderige pad tussen de `monumenten` en Arthur voelde zich behoorlijk stoer achter het stuur.
We zijn nu in het plaatsje Monticello gestrand om morgen Canyonlands te verkennen.
Groetjes van de zanderige tortels.
PS: De jetlag begint eindelijk weg te kwijnen :-)
Aangezien we redelijk laat waren toegekomen in ons hotel, besloten we weer naar een Subway te trekken. Met het oog op een 'lichte' maaltijd, bestelde ik een broodje ham, niet-wetende dat dat zou neerkomen op 6 schellen hesp ...
Vrijdag 21 september - mail 4
Hier zijn we nog eens met wat nieuws uit het land waar alles niet groot en veel genoeg kan zijn.
Vanuit Monticello zijn we doorgereden naar de oostelijke ingang van de Canyonlands. Vergezeld van knallende donder, krachtige bliksemflitsen en dreigende regenwolken, reden we het dal in naar het bezoekerscentrum Needles. Het was een gevaarlijk, maar mooi lichtspel en het creëerde een speciale sfeer. De regen is er ook een eerder uitzonderlijk fenomeen: gemiddeld 1 dag per jaar regent het er ...
Eerst hebben we de Wooden Shoe bewonderd en daarna zijn we door gereden naar het einde van de verharde weg, om te genieten van een prachtig uitzicht. Om ons weer wat actiever bezig te houden, wilden we ons wagen aan een wandeling. De "ranger" had ons gezegd dat het een interessant tochtje was met open zicht op het landschap, maar dat we wel tijdig moesten vertrekken, omwille van de bliksem. We raakten tot aan de eerste rustplaats en wierpen onze blik op dat wat voor ons lag: 'pieken' met namen als Needles, Molly's Nipple, ...
De blik die we wierpen op de lucht was helaas ook duidelijk: tijd om om te keren als we niet wilden neergebliksemd worden.
Na overleg (veilig in de auto) zijn we weer richting ingang gereden en hebben we nog een korte wandeling gemaakt langs een voormalige cowboy-rustplaats en gestopt bij Newspaper Rock.
Tijdens onze twee dagen in het gezellige stadje Moab gebleven te hebben, hebben we uitgebreid kunnen genieten van het imposante uitzicht vanop de noordelijke kant van Canyonlands.
In Arches (wat veel toeristischer was: je komt hier opvallend veel Europeanen tegen waaronder ook de Hollanders :-) hebben we eerst een wandeling gemaakt naar Delicate Arch. Daarna volgden Landscape Arch, Balancing Rock, Double Arch, Elephant Rocks, The Windows en ... Schanulleke! Nu ja, dat was wat ik er toch in zag ... ;-)
Na Moab zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Ook hier werden we weer getrakteerd op immense geërodeerde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen. Ook hier weer uitzichten met leuke namen zoals Sunset en Sunrise Poinst, Inspiration Point, ...
We hadden thuis één van de laatst beschikbare hotels geboekt voor Bryce, dus wisten we niet wat ons te wachten stond. Het bleek een heel aangename verrassing: de gastvrouw en gastheer waren heel vriendelijk en de kamer was tiptop in orde (met privé jacuzzi!). Aangezien we even moesten zoeken, waren we te laat voor de zonsondergang in Bryce Canyon. Gelukkig mochten we gebruik maken van het terras en zo hebben we kunnen genieten van een privé-zonsondergang. Het ontbijt was ook superlekker en we hebben nog wat gepraat met de andere gasten. Blijkbaar is toch niet iedereen zo Bush-gezind als de media ons hier af en toe wil laten geloven.
We zijn dan doorgereden naar Las Vegas, met onderweg een bezoekje aan het toeristische Zion. Ook weer indrukwekkend, maar waar we eigenlijk wat te weinig tijd voor hadden uitgetrokken om een wandeling te maken.
Hoover Dam was ook nog een belangrijke bezienswaardigheid. Vooral Arthur was geïnteresseerd in de werking en capaciteit ervan. De gegidste rondleiding was zeer leerrijk en tof om te doen.
De rit naar Las Vegas was wel extreem winderig en heet. Voor een keer konden we niet cruisen op de Freeway.
Las Vegas was een ervaring op zich, enorm veel glitter en glamour! De torenhoge hotels waren nauwelijks te fotograferen. Las Vegas heeft in zijn totaliteit meer hotelkamers dan New York en ze bouwen er nog constant bij! Volgens een van de Amerikanen, die we eerder tegen kwamen, is Las Vegas de grootste bouwwerf van Amerika en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.
Wat ons ook opviel was de verscheidenheid aan mensen, je had ganse families maar ook heel eenzame mensen waar je gewoon van wist dat ze gokverslaafd waren. Dat hield ons echt tegen om zelf ook een gokje te wagen omdat het ronduit zielig was. Je weet wat ze zeggen over geluk
in de liefde ;-)
Ons hotel dan: Circus Circus. Het inchecken was een beetje hectisch en naar ons idee wat slecht georganiseerd. Vooral het zoeken van de locatie van de kamer was niet simpel: voorbij de winkeltjes, langs het casino vol belletjes en lichtjes en tenslotte 7 verdiepingen omhoog. De kamer was zeker in orde, maar we zijn eerst nog de stad in getrokken. We zijn gaan eten in
Venetië, inclusief gondels. Als er iets is wat Amerikanen goed kunnen is het decors bouwen!
's Morgens zijn we dan gaan ontbijten in ons hotel: een heus all-you-can-eat buffet met alles erop en eraan! Alleen de capuccino en de chocomelk waren mierezoet, maar de rest was heel lekker.
We zijn dan vertrokken richting Death Valley. Moest het net lukken dat het die dag extreem bewolkt was, uiterst zeldzaam in dit dorre en droge landschap. Maar ook hier een ongelooflijk uitzicht en eigenaardige zoutkristallen verspreid over de hele vlakte. Artist's drive, de Sand Dunes en Devil's Golf Course zijn elk heel verscheiden, maar alledrie erg droog. Alleen in 'Badwater', het laagste punt op het westelijk halfrond, kon je nog wat zout water terugvinden.
We zijn dan redelijk laat aangekomen in Panamint Springs Resort: een veel te duur hotel voor wat het is, maar wat moet je anders in de woestijn verwachten :-)
Vandaag staat Bodie op het programma en eventueel Mono Lake. Hopelijk hebben we daar internet, dan kunnen we jullie nog wat nieuws vertellen.
Vele groetjes uit de dode vallei van de nog steeds met een jetlag zwoegende tortelduifjes.
PS van Katrien: Voor mij blijkt het niet enkel een reis in het heden te zijn, maar ook eentje in het verleden. Het verbaast me soms hoeveel herinneringen bepaalde geuren en smaken naar boven brengen. Vooral de supermarkten zijn ware flashback-ervaringen. Het brood is veel
lekkerder in Belgie, maar de donuts zijn hier stukken beter! Mijn doel is om toch nog enkele `smaakvolle` herinneringen op te halen in de vorm van kleurrijk snoep, jam jam :-)
.
Maandag 24 september - mail 5
Na al de doodse stilte van Death Valley waren we in het kleine LeeVining gestrand, ergens blij om terug in de bewoonde wereld te zijn. We zijn ten noorden van Lee Vining het spookstadje Bodie gaan bezoeken, ontstaan na de goldrush. Hoewel spookstadje, de toeristen maakten het al heel wat minder spookachtig. Hoewel Arthur zich al levendig kon inbeelden hoe geweldig het wel zou zijn om daar met een echt masker van de film Scream, zich te verstoppen in de verlaten huisjes :-)
Eens hier in de 19de eeuw goud ontdekt werd, groeide het bewonersaantal snel uit tot 10 000 én kreeg het de reputatie van 'meest gewelddadige stad' in de omgeving.
De resterende gebouwen worden niet meer gerestaureerd, enkel 'bewaard' in de huidige staat. Je kon alles van buitenaf bewonderen, behalve de mijngebouwen zelf en we kwamen langs een gevangenis, hotel, casion, The Red Light District, school, ... Je kon de bewoners bijna opnieuw zien her-leven en waande je bijna een van hen. Het was moeilijk te vatten dat er ooit zoveel mensen geleefd hebben en nu helemaal verlaten was.
Het weer hadden we echter onderschat: we kwamen toe in korte broek en T-shirt, maar trokken al gauw een lange broek aan en een dikke trui, met daarover een regenjasje, tegen de koude wind
Daarna zijn we een nacht vol onweersbuien ingegaan, hopende dat de Tioga pass richting Yosemite N.P. nog open zou zijn de volgende morgen. En ja, we hadden geluk, maar ook niet. De pas was open, maar het was wel erg bewolkt waardoor het zicht beperkt was en we de hoge
toppen uit de Sierra Nevada niet konden zien. Daarbovenop werden we nog eens getrakteerd op sneeuwbuien! Je kan wel zeggen dat Amerika een land van extremen is. Van de schroeiende hitte in de Grand Canyon, was dit wel het tegenovergestelde!
De Tioga pass was wel een aanpassing na de urenlande rechte wegen die gewoon waren. Goodbye cruise control en welcome semi-manueel schakelen. Ondanks het beperkte zicht gaven de uitzichten toch een speciaal gevoel, je kon de wolken zien spelen over de bergflanken
waardoor er af en toe een tipje van de sluier werd gelicht. Alleen werd de sneeuw regen en het zag er niet naar uit dat die snel ging verdwijnen. We hebben ons dan maar verzoend met een informatieve film en een klein museum in het visitor center.
Daarna hebben we nog wat rondgezworven in de souvenierwinkeltjes (erg, hë?) om dan te vertrekken naar de Miner's Inn in Mariposa.
Mariposa bleek verder dan verwacht en we waren blij dat we het hotel snel gevonden hadden.
De volgende dag hebben we alletwee even naar huis gebeld. Bij Arthur al iets succesvoller dan bij Katrien ;-) Het blijft toch vreemd, dat uurverschil.
Daarna zijn we terug naar Yosemite vertrokken, langs de zuidkant (Wawona) waar we de afslag naar Glacier Point hebben genomen.
En alweer een fantastisch uitzicht, de weergoden waren ons beter gezind en we konden alle rotsformaties duidelijk bewonderen. Naast al die mooie natuur, de andere zijde van de medaille: hordes irritante ongeinteresseerde toeristen. En eigenlijk is het heel gemakkelijk om
er vanaf te geraken: wandelen. Dus dat hebben we gedaan, van Taft View naar Sentinel Dome waar we gewoon geen beter uitzicht konden hebben: 360°!!! Een echte aanrader. De wandeling was wel een redelijke inspanning vanwege de ijle lucht, dat belooft voor onze rode bloedcellen!
's Avonds zijn we dan terug naar Mariposa vertrokken wat een hele opgave was, in het donker 60km ver na al dat wandelen.
Vandaag stond San Francisco op het menu. De snelweg werd hoe langer hoe drukker en ook ons stressniveau steeg per km dat we S.F. naderden.
De bedoeling was om eerst in te checken en onze koffers in het hotel achter te laten om daarna de auto terug te brengen naar de luchthaven.
Het heeft wel even geduurd, maar copiloot Katrien wees de juiste weg en opeens stonden we op de ruime parking van het Travelodge hotel. So far so good. Ingecheckt en nu terug naar de luchthaven.
Gelukkig ging dat al iets vlotter, nu nog hopen dat alles in orde is met de auto. We hadden de auto geboekt bij Budget via Usit Connections met een full option verzekering en een tank benzine gratis. Je voelt het al aankomen: 'You have to pay for the gas, sir'. Na een
korte discussie kwamen we uiteindelijk bij Wanda de supervisor terecht, waar we nog eens uitlegden dat er een tank benzine in ons contract was inbegrepen. Wanda had duidelijk geen zin in discussie en zag ook dat haar 'onderdaan' een fout gemaakt had. Het was snel
opgelost en de stress viel van ons af.
Nu terug naar downtown S.F. Ze hebben hier een Airtrain op de luchthaven die je razendsnel over de hele luchthaven transporteert waaronder het car rental center waar alle autoverhuurbedrijven zijn samengezet. Daarnaast hebben ze ook een BART systeem. Nee, geen Simpsons, maar een heuse metro-sneltrein die je doorheen gans S.F. loodst, iets waar ze in Hasselt alleen maar vankunnen dromen! Eat your heart out Steve :-)
We hadden eenmaal terug in het hotel nog wat energie over en zijn dan met de cable cars naar Fisherman's Wharf gerammeld. Wel leuk zo een oude tram, hoewel die in Rio iets meer charme had :-) (bah wat zijn we verwend!)
We zij gaan eten in Bubba Gumps shrimp restaurant, het restaurant van Forrest Gump!
Een hele leuke plek om gezellig wat te eten met optioneel groenten (typisch).
Het restaurant ligt op Pier 39, tussen de winkeltjes, paardenmolen en vele eetgelegenheden.
Moegestreden liggen we nu op bed dit mailtje te schrijven naar het thuisfront. Morgen wacht ons nog een volle dag S.F. Om dan woensdag rond 9u (USA tijd) onze terugvlucht te nemen. Eerst naar New York en dan naar Brussel met aankomst in Brussel om 9u30 op 27 sept.
Groetjes en tot gauw!
De shrimped tortels.
The Big Trip - Part one
We zijn bijna een week terug in België en toch lijkt het alsof we pas gisteren vertrokken zijn op huwelijksreis. De eerste werkdag, voelde wel een beetje aan als het 'ontwaken uit een droom'. De harde realiteit kwam op me af in een razendsnel tempo, zeker nu we het plots met de helft van ons team moeten doen. Het ontslag van de een en de langdurige ziekte van de ander betekenen veel meer werk voor 3 personen, waardoor er dus niet veel tijd was om lang na te genieten van onze droomdag en prachtreis.
Om weer even terug te keren naar de woestijn, de bergen, de canyons en de rode rotsen, trakteer ik jullie op een mini-tripje naar the USA.
Het verslag dat volgt is op basis van de mails die we naar de nieuwsgierige en soms wat ongeruste ouders stuurden.
Dinsdag 11 september - mail 1
Hoi allemaal,
Uitgeput en moe zitten we hier achter een computer (Arthur juicht) in Visalia om jullie de eerste avonturen te vertellen.
Na een ellenlange vlucht naar San Francisco via New York zijn we goed aangekomen met onze Delta Boeing.
De US customs in New York waren wel niet mild voor "intruders", waarschijnlijk waren ze extra voorzichtig ivm 11/09. Eerst moet je langs een strenge douanier passeren. Hij vroeg ons, op een neutrale strenge manier, of we getrouwd waren (omdat we samen naar hem toe kwamen). We legden hem uit dat we pas zaterdag getrouwd waren en dat het dus nog nergens op onze papieren is terug te vinden. Na een zucht en een mompelende 'congratulations' mochten we toch beiden blijven staan. Beiden moesten we (zonder te lachen) een pasfoto laten nemen, ook onze vingerafdrukken zijn opgenomen in het Amerikaanse bestand van buitenlandse bezoekers en het groene visumformulier werd netjes in ons paspoort geniet.
Daarna moesten we onze bagage gaan afhalen op de draaiende band en gingen we met ons volgende formulier richting de tweede douanepost.
"Mr. Arthur" werd even apart geroepen vlak voor het her-inchecken van de bagage omwille van enkele koekjes die we hadden meegepakt. Na duidelijk te maken dat het goed verpakte Belgische koekjes waren en een zielig gezicht te trekken was alles ok en mochten we verder, waar we onze schoenen mochten uitdoen en iedereen aan onze zweetpatees "exposed" werd! Opnieuw werd onze handbagage gescreend en konden we onze tocht verder zetten naar de gates.
Tijdens de 2de vlucht naar San Francisco zaten we naast een behulpzame dame die ons alles uitlegde over het reilen en zeilen van the "American way of living" zoals daar zijn fooien geven, rechts afslaan bij rood licht enz.
In S.F. zijn we via de Airtrain tot bij onze huurwagen geraakt wat wel een grote verrassing was! Een heuse Kia Sorento jeep full automatic met cruise control en automatische klimaatregeling, kortom alles erop en deraan!
Eenmaal in het hotel aangekomen rond 21u zijn we moegestreden op het bed neergeploft en hebben zelfs de Jacuzzi links laten liggen voor wat welverdiende slaap.
De kamer en het bed waren dik in orde, over het ontbijt kunnen we niks zeggen want we zijn vandaag vroeg vertrokken (6u).
Vandaag zijn we dan na wat kilometers vreten in Sequoia National Park aangekomen. De rit er naartoe was een heuse belevenis door de knopjes van de cruise control, het was net een computerspelletje!
In de buurt van "General Sherman Tree" (grootste boom ter wereld) hebben we het Congress pad gevolgd langs de "President", zijn "House" en de "Senate". Stuk voor stuk zeer indrukwekkende mega-oer-bomen!
We zijn ook nog aangesproken door wat Amerikanen die Belgie alleen kenden van de Browning shotguns, de beste wapens ter wereld volgens de Alabama-ier (*zucht*). Hij was bang om naar Europa te reizen zei hij, vanwege de terroristen! (LOL)
Bij het wegrijden van de parking, knalden we bijna op een rij auto's die in de bocht stil stonden. Na wat gevloek, kregen we de reden van het stil staan in het oog: rechts van ons zat een prachtige beer! In tegenstelling tot enkele stoere fotografen (die wat minder stoer werden toen de beer liet merken dat ze te dicht kwamen ... ) hebben wij netjes vanuit onze auto enkele leuke foto's kunnen trekken.
Na Sequoia N.P. volgde de lange afdaling (van 2500m tot 300m) om uiteindelijk in Visalia te belanden waar we nu zitten in het Super 8 motel.
We gaan zo dadelijk nog even op zoek naar wat (gezond) eten om daarna weer snel het bedje op te zoeken want de jetlag zit nog wat in onze kleren. Morgen hebben we een lange dag met veel rijden op het programma staan, niet de meest boeiende dag, maar er is beterschap op komst ;-)
We proberen waar we kunnen een mailtje te sturen en houden jullie op de hoogte!
Groetjes van de torteld(r)uifjes
Het gezond eten werd een broodje uit de Subway. Misschien kennen jullie deze keten wel, want ze zitten bijvoorbeeld ook in Engeland en Ierland.
Voor degenen die het niet kennen: het heeft iets weg van de Panos, alleen veel lekkerder en je komt er niet zo snel buiten. Je hebt een hele procedure die je moet doorlopen vooraleer je een smakelijk broodje kan eten. Dit is het stappenplan volgens de Subway-regels:
1) welke grootte wil je?
2) welk broodje wil je? wit, bruin, Italiaans, kruiden, ...
3) welke vulling wil je? Chicken roast, ham, ...
4) welke kaas je wil je? American, cheddar, ...
5) wil je het gegrild?
6) welke groentjes wil je? sla, tomaat, komkommer, ...
7) welke saus wil je? mayo, dressing, mosterd, ...
8) wil je er nog wat peper of zout op?
9) to go?
En dan eindelijk, eindelijk, kan je in een heerlijk goed gevuld broodje bijten, uiteraard vergezeld met een small soda (1/2 liter).
Blooper van de dag: op weg naar Sequoia passeerden we verschillende boomgaarden met fruit en vol verbazing roept Katrien uit: "Kijk, dat staat hier zelfs in't Nederlands: fruit stand!" ...
Donderdag 13 september - mail 2
Hoi allemaal,
Hier nog wat nieuws uit het wilde westen. Opnieuw moe en uitgeput zijn we vandaag in het plaatsje Holbrook aangekomen.
Gisteren hebben we een lange autorit verslonden door de Mojave woestijn. De uitgestrektheid en het onherhergzame van het dorre gebied was heel indrukwekkend.
Ook de temperaturen waren degene die je min of meer verwacht in een woestijn: rond de 90 F (32C).
We waren goed op tijd in ons hotel in Kingman waar we ons lekker hebben verfrist in het zwembad. Het ontbijt was een echt continental ontbijt met alles erop en eraan (incl. vers fruit)!
Vandaag hebben we kunnen genieten van Petrified Forest en Painted Desert. Ook hier een ongelooflijk uitzicht maar toch anders dan gisteren. Verspreid over roos-groen-bruinkleurige golven van steen, lagen stukken boomstronken. Op het eerste zicht lijken ze heel normaal, maar als je een kijkje 'binnenin' neemt, zie je de prachtige kleuren van de mineralen, die het oorspronkelijk hout vervangen hebben.
Het was ten strengste verboden om stukken versteende boom mee te nemen op straffe van een vloek, getuige verschillende brieven van slachtoffers :-)
Straks nog wat eten en een douche nemen om het stof en zweet weg te spoelen (no pool here :-(
Morgen ligt de Grand Canyon op ons te wachten en hopelijk ook een zwembad ;-)
Groetjes van de bezwete duifjes
Deze keer iets minder gezond eten... De McDonalds lag om de hoek, maar zoals het in Amerika hoort, zijn we er toch met de auto naartoe gereden. Een 'menu' heet hier 'meal' en een 'small' is te vergelijken met een 'large' van hier.
Dat ook de armoede om de hoek lag, was duidelijk te merken aan de dikke zatte gedrogeerde kwijlende Indiaan die kwam vragen of we niet wat geld voor hem hadden. Bye bye smaaklust en welcome schuldgevoel.
Om weer even terug te keren naar de woestijn, de bergen, de canyons en de rode rotsen, trakteer ik jullie op een mini-tripje naar the USA.
Het verslag dat volgt is op basis van de mails die we naar de nieuwsgierige en soms wat ongeruste ouders stuurden.
Dinsdag 11 september - mail 1
Hoi allemaal,
Uitgeput en moe zitten we hier achter een computer (Arthur juicht) in Visalia om jullie de eerste avonturen te vertellen.
Na een ellenlange vlucht naar San Francisco via New York zijn we goed aangekomen met onze Delta Boeing.
De US customs in New York waren wel niet mild voor "intruders", waarschijnlijk waren ze extra voorzichtig ivm 11/09. Eerst moet je langs een strenge douanier passeren. Hij vroeg ons, op een neutrale strenge manier, of we getrouwd waren (omdat we samen naar hem toe kwamen). We legden hem uit dat we pas zaterdag getrouwd waren en dat het dus nog nergens op onze papieren is terug te vinden. Na een zucht en een mompelende 'congratulations' mochten we toch beiden blijven staan. Beiden moesten we (zonder te lachen) een pasfoto laten nemen, ook onze vingerafdrukken zijn opgenomen in het Amerikaanse bestand van buitenlandse bezoekers en het groene visumformulier werd netjes in ons paspoort geniet.
Daarna moesten we onze bagage gaan afhalen op de draaiende band en gingen we met ons volgende formulier richting de tweede douanepost.
"Mr. Arthur" werd even apart geroepen vlak voor het her-inchecken van de bagage omwille van enkele koekjes die we hadden meegepakt. Na duidelijk te maken dat het goed verpakte Belgische koekjes waren en een zielig gezicht te trekken was alles ok en mochten we verder, waar we onze schoenen mochten uitdoen en iedereen aan onze zweetpatees "exposed" werd! Opnieuw werd onze handbagage gescreend en konden we onze tocht verder zetten naar de gates.
Tijdens de 2de vlucht naar San Francisco zaten we naast een behulpzame dame die ons alles uitlegde over het reilen en zeilen van the "American way of living" zoals daar zijn fooien geven, rechts afslaan bij rood licht enz.
In S.F. zijn we via de Airtrain tot bij onze huurwagen geraakt wat wel een grote verrassing was! Een heuse Kia Sorento jeep full automatic met cruise control en automatische klimaatregeling, kortom alles erop en deraan!
Eenmaal in het hotel aangekomen rond 21u zijn we moegestreden op het bed neergeploft en hebben zelfs de Jacuzzi links laten liggen voor wat welverdiende slaap.
De kamer en het bed waren dik in orde, over het ontbijt kunnen we niks zeggen want we zijn vandaag vroeg vertrokken (6u).
Vandaag zijn we dan na wat kilometers vreten in Sequoia National Park aangekomen. De rit er naartoe was een heuse belevenis door de knopjes van de cruise control, het was net een computerspelletje!
In de buurt van "General Sherman Tree" (grootste boom ter wereld) hebben we het Congress pad gevolgd langs de "President", zijn "House" en de "Senate". Stuk voor stuk zeer indrukwekkende mega-oer-bomen!
We zijn ook nog aangesproken door wat Amerikanen die Belgie alleen kenden van de Browning shotguns, de beste wapens ter wereld volgens de Alabama-ier (*zucht*). Hij was bang om naar Europa te reizen zei hij, vanwege de terroristen! (LOL)
Bij het wegrijden van de parking, knalden we bijna op een rij auto's die in de bocht stil stonden. Na wat gevloek, kregen we de reden van het stil staan in het oog: rechts van ons zat een prachtige beer! In tegenstelling tot enkele stoere fotografen (die wat minder stoer werden toen de beer liet merken dat ze te dicht kwamen ... ) hebben wij netjes vanuit onze auto enkele leuke foto's kunnen trekken.
Na Sequoia N.P. volgde de lange afdaling (van 2500m tot 300m) om uiteindelijk in Visalia te belanden waar we nu zitten in het Super 8 motel.
We gaan zo dadelijk nog even op zoek naar wat (gezond) eten om daarna weer snel het bedje op te zoeken want de jetlag zit nog wat in onze kleren. Morgen hebben we een lange dag met veel rijden op het programma staan, niet de meest boeiende dag, maar er is beterschap op komst ;-)
We proberen waar we kunnen een mailtje te sturen en houden jullie op de hoogte!
Groetjes van de torteld(r)uifjes
Het gezond eten werd een broodje uit de Subway. Misschien kennen jullie deze keten wel, want ze zitten bijvoorbeeld ook in Engeland en Ierland.
Voor degenen die het niet kennen: het heeft iets weg van de Panos, alleen veel lekkerder en je komt er niet zo snel buiten. Je hebt een hele procedure die je moet doorlopen vooraleer je een smakelijk broodje kan eten. Dit is het stappenplan volgens de Subway-regels:
1) welke grootte wil je?
2) welk broodje wil je? wit, bruin, Italiaans, kruiden, ...
3) welke vulling wil je? Chicken roast, ham, ...
4) welke kaas je wil je? American, cheddar, ...
5) wil je het gegrild?
6) welke groentjes wil je? sla, tomaat, komkommer, ...
7) welke saus wil je? mayo, dressing, mosterd, ...
8) wil je er nog wat peper of zout op?
9) to go?
En dan eindelijk, eindelijk, kan je in een heerlijk goed gevuld broodje bijten, uiteraard vergezeld met een small soda (1/2 liter).
Blooper van de dag: op weg naar Sequoia passeerden we verschillende boomgaarden met fruit en vol verbazing roept Katrien uit: "Kijk, dat staat hier zelfs in't Nederlands: fruit stand!" ...
Donderdag 13 september - mail 2
Hoi allemaal,
Hier nog wat nieuws uit het wilde westen. Opnieuw moe en uitgeput zijn we vandaag in het plaatsje Holbrook aangekomen.
Gisteren hebben we een lange autorit verslonden door de Mojave woestijn. De uitgestrektheid en het onherhergzame van het dorre gebied was heel indrukwekkend.
Ook de temperaturen waren degene die je min of meer verwacht in een woestijn: rond de 90 F (32C).
We waren goed op tijd in ons hotel in Kingman waar we ons lekker hebben verfrist in het zwembad. Het ontbijt was een echt continental ontbijt met alles erop en eraan (incl. vers fruit)!
Vandaag hebben we kunnen genieten van Petrified Forest en Painted Desert. Ook hier een ongelooflijk uitzicht maar toch anders dan gisteren. Verspreid over roos-groen-bruinkleurige golven van steen, lagen stukken boomstronken. Op het eerste zicht lijken ze heel normaal, maar als je een kijkje 'binnenin' neemt, zie je de prachtige kleuren van de mineralen, die het oorspronkelijk hout vervangen hebben.
Het was ten strengste verboden om stukken versteende boom mee te nemen op straffe van een vloek, getuige verschillende brieven van slachtoffers :-)
Straks nog wat eten en een douche nemen om het stof en zweet weg te spoelen (no pool here :-(
Morgen ligt de Grand Canyon op ons te wachten en hopelijk ook een zwembad ;-)
Groetjes van de bezwete duifjes
Deze keer iets minder gezond eten... De McDonalds lag om de hoek, maar zoals het in Amerika hoort, zijn we er toch met de auto naartoe gereden. Een 'menu' heet hier 'meal' en een 'small' is te vergelijken met een 'large' van hier.
Dat ook de armoede om de hoek lag, was duidelijk te merken aan de dikke zatte gedrogeerde kwijlende Indiaan die kwam vragen of we niet wat geld voor hem hadden. Bye bye smaaklust en welcome schuldgevoel.
zondag 30 september 2007
Jetlag
Van Dale:
dikke wallen, rothumeur, lusteloosheid en ... inspiratieloosheid.
Oorspronkelijk dachten we dat we in the US het meest last zouden hebben van het tijdsverschil.
Het klopt dat we ginder de eerste dagen klaarwakker waren tegen 4 a.m. - 5 a.m. en in de namiddag een dipje kregen, maar daar hebben we handig gebruik van gemaakt om de grote afstanden over beton te overbruggen. Na een week begonnen we het ritme min of meer over te nemen: het vroeg opstaan probeerden we te onderhouden, want er is daar heel erg veel te zien en een lange dag kan dus geen kwaad, maar we kregen weer honger en slaap op de 'normale' uren.
Wat we hier ondervinden, hadden we zwaar onderschat. Om 01u00 voel ik me energiek en actief, niet normaal, zoals je weet als je mij een beetje kent. Naar mijn gevoel is het dan 16u00, een moment waarop ik meestal nog goed in de weer ben met ditjes en datjes.
Dat de jetlag er niet bepaald beter op werd, blijkt uit de uren waarop ik ben gaan slapen:
- donderdag: 10u30 - 19u00 (dom dom dom, had ik nooit mogen doen)
- donderdag: 0u30
- vrijdag: 3u30
- zaterdag: 4u30
'Vanmorgen' ben ik om 14u00 opgestaan, met een zwart humeur en migraine.
Morgen begint mijn eerste werkweek, opstaan om 6u45 dus. Dat wordt ook lollig, vooral voor de mensen om me heen *hehum*
Ik heb nog nooit een kater gehad, maar ik kan me inbeelden dat dit toch in de buurt moet komen.
Jammer dat ik net weg ben uit het land waar ze voor alles een wondermiddeltje hebben...
- jet·lag (de ~ (m.), ~s)
- 1 lichamelijke ongesteldheid door een groot tijdsverschil bij lange vliegreizen
dikke wallen, rothumeur, lusteloosheid en ... inspiratieloosheid.
Oorspronkelijk dachten we dat we in the US het meest last zouden hebben van het tijdsverschil.
Het klopt dat we ginder de eerste dagen klaarwakker waren tegen 4 a.m. - 5 a.m. en in de namiddag een dipje kregen, maar daar hebben we handig gebruik van gemaakt om de grote afstanden over beton te overbruggen. Na een week begonnen we het ritme min of meer over te nemen: het vroeg opstaan probeerden we te onderhouden, want er is daar heel erg veel te zien en een lange dag kan dus geen kwaad, maar we kregen weer honger en slaap op de 'normale' uren.
Wat we hier ondervinden, hadden we zwaar onderschat. Om 01u00 voel ik me energiek en actief, niet normaal, zoals je weet als je mij een beetje kent. Naar mijn gevoel is het dan 16u00, een moment waarop ik meestal nog goed in de weer ben met ditjes en datjes.
Dat de jetlag er niet bepaald beter op werd, blijkt uit de uren waarop ik ben gaan slapen:
- donderdag: 10u30 - 19u00 (dom dom dom, had ik nooit mogen doen)
- donderdag: 0u30
- vrijdag: 3u30
- zaterdag: 4u30
'Vanmorgen' ben ik om 14u00 opgestaan, met een zwart humeur en migraine.
Morgen begint mijn eerste werkweek, opstaan om 6u45 dus. Dat wordt ook lollig, vooral voor de mensen om me heen *hehum*
Ik heb nog nooit een kater gehad, maar ik kan me inbeelden dat dit toch in de buurt moet komen.
Jammer dat ik net weg ben uit het land waar ze voor alles een wondermiddeltje hebben...
Abonneren op:
Posts (Atom)
