The Big Trip - Part three

Dinsdag 25 september

Mijn ouders zijn een paar jaar geleden ook naar San Francisco geweest en zij hebben toen een fietstocht gemaakt. Dat leek ons ook wel wat en dus trokken we weer richting Pier 39 om er een fiets te huren. De inwoners van San Francisco staan erom bekend te streven naar een gezonde levenswijze. Voor ons betekende dat een fietspad in goede staat, maar ook slalommen tussen de joggers. Langs het strand omhoog naar de Golden Gate Brigde om er dan rustig over te peddelen. Het is zo eens iets anders dan wandelen of rijden over een brug.

In Sausalito, aan het einde van de Golden Gate brug, hebben we op een terrasje lekker 'echt' Italiaans *hehum* gegeten, met zicht op San Francisco en Alcatraz. Met de ferry zijn we dan terug gekeerd naar ons startpunt.

Arthur wou nog graag een jeans kopen, aangezien dat daar wel een stuk goedkoper is.
We wisten dat we wel wat winkels moesten vinden in de buurt van Union Square. Helaas niets gevonden, maar achteraf gezien, hebben we maar 1 straat verkeerd gezeten *zucht*.
Dan maar terug naar Fisherman's Wharf om naar de zeeleeuwen en -honden te gaan kijken. Wat een lawaaierigm stinkende en agressieve beestjes. Enkel slapend zijn ze best wel schattig.
















Ook deze avond zijn we op Pier 39 gaan eten, maar deze keer in een Italiaans restaurant, met zicht op de Bay Bridge. Arthur ging voor het buffet (pizza, pasta en salade), ik sloot mijn reis af met een echte Italiaanse hamburger :-)

De dag erna moesten we vroeg uit ons bedje, dus besloten we maar op op tijd terug te keren naar het hotel en voldoende nachtrust op te doen. Dat was echter niet het plan van onze "gay friends next door" die van 2u 's morgens tot 5u30 hebben zitten giechelen, springen, douchen en ik wil niet weten wat nog meer. Echt veel geslapen hebben we dus niet en ons ochtendhumeur was dan ook navenant...














Om 6u30 zou de Air Port Shuttle ons komen oppikken aan het hotel.
Om 6u30 was er nog geen busje, tegen 6u40...nog niets, 6u45 ... niks, 6u50 eindelijk!
Helaas moest de chauffeur ook nog een andere passagier oppikken en dus kwamen we later dan gepland aan in de luchthaven. Gelukkig moesten we daar niet lang zoeken achter de incheckbalie en konden de koffers snel afgeleverd worden.

Nog 1u30 om te winkelen, dachten we ... Net zoals in Zaventem moesten we door de handbagage-controle. Alleen duurt dat hier net iets langer en dan zeker voor Arthur, die blijkbaar toch erg verdacht moet overkomen (achteraf hebben we gehoord dat Nederlanders een risicogroep zijn). Ik mocht de snelle procedure door en was na een 10-tal minuutjes doorgelicht. En dan maar wachten op mijn man. Hij moest zijn schoenen, riem, bril en trui uitdoen, rugzak in een bakje afgeven en in een luchtcabine stappen. Daar kreeg hij enkele 'lucht-stootjes', vermoedelijk om schadelijke stoffen te detecteren. Beetje bij beetje kreeg hij zijn materiaal terug. De rugzak die hij bij had (en die eigenlijk van mij was, dus vol kleine prulletjes zat) werd helemaal binnenste buiten gekeerd en alles werd afgeveegd met een poederdoekje, waarna dat in een analysemachine verdween. In plaats van 1u30 over te hebben, hadden we nog een kwartiertje vooraleer we moesten instappen.

In New York hadden we wat meer tijd om te shoppen, maar het aanbod was maar povertjes en dus hebben we onze laatste dollarcentjes opgemaakt aan een lekkere bagel en goed gevulde broodje.
Na ongeveer 13u vliegen, konden we onze voetjes veilig op Belgische bodem zetten.
Het Amerikaanse douane-verhaal kreeg echter nog een vervelend staartje: al onze koffers zijn doorzocht door de douane. Ondanks de goed gekeurde TSA-slotjes (de douane heeft een loper van dit soort slot), werd toch bij 1 koffer de ritssluiting over geknipt en waren de 3 slotjes spoorloos verdwenen. Jammer dat ze zo respectloos omgaan met andermans spullen :-(
Hier dus een tip voor degenen die een reis naar Amerika overwegen: haal bij het terugkeren naar huis de slotjes van je koffers...

In de aankomsthaal werden we met een warme knuffel onthaald door de ouders van Arthur en hebben zij ons thuis afgezet. Waarna dus het verhaal van de jetlag begon ;-)

The Big Trip - Part two

Zaterdag 15 september - mail 3

hoi allemaal,

Het is alweer 2 dagen geleden dat we jullie nog gemaild hebben, dus hier een update.

Gisteren zijn we naar de Grand Canyon geweest, heeeel indrukwekkend en zeker een aanrader voor wie het nog niet gezien heeft. Wanneer je het park binnenrijdt, is er niets dat doet vermoeden dat er een ongelooflijke kloof op je ligt te wachten. Het is pas als je je auto parkeert en 5 stappen vooruit zet, dat je geconfronteerd wordt een ravijn, dat vlak voor je voeten naar beneden de diepte in duikt. Fantastisch! Zo groot, zo diep en zo mooi.

We hebben ook een deel van de Bright Angel Trail afgelegd naar de kloof. In het Visitor Center wordt heel duidelijk aangegeven hoeveel water en eten je minstens moet meenemen, afhankelijk van hoe ver je wil gaan. Het gevaar op uitdroging is namelijk de grootste doodsoorzaak onder de wandelaars. Om aan te duiden dat je het echt niet mag onderschatten, vind je aan het begin van de wandeling het tragische verhaal van Margaret Bradley. We zijn gewaarschuwd ...

Bij het eerste "rest house" konden we onze flesjes bijvullen met drinkwater en bij een zakje chips (een van de tips) genieten van het wijdse uitzicht. Afdalen was gemakkelijk, in groot contrast met het terugwandelen ;-) maar we waren wel heel fier op onszelf!

Na een frisse duik in het zwembad van ons hotel zijn we `s avonds nog eens teruggegaan om de prachtige zonsondergang te bewonderen: heel romantisch!
In het hotel hebben we ons laten gaan aan het buffet en vooral de groentjes waren een verademing.

Vandaag voelden we ons net filmsterren uit het Wilde Westen dankzij het mooie decor van Monument Valley boordevol `echte` Indianen. Die Indianen crossen hier rond op quads en dat dat geen al te beste combinatie was, werd duidelijk door de quad naast de weg in plaats van erop. Ze hadden het beter op hun paarden gehouden ...
Onze 4x4 hebben we hier wel eens goed kunnen testen op het zanderige pad tussen de `monumenten` en Arthur voelde zich behoorlijk stoer achter het stuur.

We zijn nu in het plaatsje Monticello gestrand om morgen Canyonlands te verkennen.

Groetjes van de zanderige tortels.

PS: De jetlag begint eindelijk weg te kwijnen :-)

Aangezien we redelijk laat waren toegekomen in ons hotel, besloten we weer naar een Subway te trekken. Met het oog op een 'lichte' maaltijd, bestelde ik een broodje ham, niet-wetende dat dat zou neerkomen op 6 schellen hesp ...

Vrijdag 21 september - mail 4

Hier zijn we nog eens met wat nieuws uit het land waar alles niet groot en veel genoeg kan zijn.

Vanuit Monticello zijn we doorgereden naar de oostelijke ingang van de Canyonlands. Vergezeld van knallende donder, krachtige bliksemflitsen en dreigende regenwolken, reden we het dal in naar het bezoekerscentrum Needles. Het was een gevaarlijk, maar mooi lichtspel en het creëerde een speciale sfeer. De regen is er ook een eerder uitzonderlijk fenomeen: gemiddeld 1 dag per jaar regent het er ...
Eerst hebben we de Wooden Shoe bewonderd en daarna zijn we door gereden naar het einde van de verharde weg, om te genieten van een prachtig uitzicht. Om ons weer wat actiever bezig te houden, wilden we ons wagen aan een wandeling. De "ranger" had ons gezegd dat het een interessant tochtje was met open zicht op het landschap, maar dat we wel tijdig moesten vertrekken, omwille van de bliksem. We raakten tot aan de eerste rustplaats en wierpen onze blik op dat wat voor ons lag: 'pieken' met namen als Needles, Molly's Nipple, ...
De blik die we wierpen op de lucht was helaas ook duidelijk: tijd om om te keren als we niet wilden neergebliksemd worden.
Na overleg (veilig in de auto) zijn we weer richting ingang gereden en hebben we nog een korte wandeling gemaakt langs een voormalige cowboy-rustplaats en gestopt bij Newspaper Rock.

Tijdens onze twee dagen in het gezellige stadje Moab gebleven te hebben, hebben we uitgebreid kunnen genieten van het imposante uitzicht vanop de noordelijke kant van Canyonlands.
In Arches (wat veel toeristischer was: je komt hier opvallend veel Europeanen tegen waaronder ook de Hollanders :-) hebben we eerst een wandeling gemaakt naar Delicate Arch. Daarna volgden Landscape Arch, Balancing Rock, Double Arch, Elephant Rocks, The Windows en ... Schanulleke! Nu ja, dat was wat ik er toch in zag ... ;-)

Na Moab zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Ook hier werden we weer getrakteerd op immense geërodeerde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen. Ook hier weer uitzichten met leuke namen zoals Sunset en Sunrise Poinst, Inspiration Point, ...
We hadden thuis één van de laatst beschikbare hotels geboekt voor Bryce, dus wisten we niet wat ons te wachten stond. Het bleek een heel aangename verrassing: de gastvrouw en gastheer waren heel vriendelijk en de kamer was tiptop in orde (met privé jacuzzi!). Aangezien we even moesten zoeken, waren we te laat voor de zonsondergang in Bryce Canyon. Gelukkig mochten we gebruik maken van het terras en zo hebben we kunnen genieten van een privé-zonsondergang. Het ontbijt was ook superlekker en we hebben nog wat gepraat met de andere gasten. Blijkbaar is toch niet iedereen zo Bush-gezind als de media ons hier af en toe wil laten geloven.

We zijn dan doorgereden naar Las Vegas, met onderweg een bezoekje aan het toeristische Zion. Ook weer indrukwekkend, maar waar we eigenlijk wat te weinig tijd voor hadden uitgetrokken om een wandeling te maken.
Hoover Dam was ook nog een belangrijke bezienswaardigheid. Vooral Arthur was geïnteresseerd in de werking en capaciteit ervan. De gegidste rondleiding was zeer leerrijk en tof om te doen.
De rit naar Las Vegas was wel extreem winderig en heet. Voor een keer konden we niet cruisen op de Freeway.

Las Vegas was een ervaring op zich, enorm veel glitter en glamour! De torenhoge hotels waren nauwelijks te fotograferen. Las Vegas heeft in zijn totaliteit meer hotelkamers dan New York en ze bouwen er nog constant bij! Volgens een van de Amerikanen, die we eerder tegen kwamen, is Las Vegas de grootste bouwwerf van Amerika en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.
Wat ons ook opviel was de verscheidenheid aan mensen, je had ganse families maar ook heel eenzame mensen waar je gewoon van wist dat ze gokverslaafd waren. Dat hield ons echt tegen om zelf ook een gokje te wagen omdat het ronduit zielig was. Je weet wat ze zeggen over geluk
in de liefde ;-)
Ons hotel dan: Circus Circus. Het inchecken was een beetje hectisch en naar ons idee wat slecht georganiseerd. Vooral het zoeken van de locatie van de kamer was niet simpel: voorbij de winkeltjes, langs het casino vol belletjes en lichtjes en tenslotte 7 verdiepingen omhoog. De kamer was zeker in orde, maar we zijn eerst nog de stad in getrokken. We zijn gaan eten in
Venetië, inclusief gondels. Als er iets is wat Amerikanen goed kunnen is het decors bouwen!

's Morgens zijn we dan gaan ontbijten in ons hotel: een heus all-you-can-eat buffet met alles erop en eraan! Alleen de capuccino en de chocomelk waren mierezoet, maar de rest was heel lekker.

We zijn dan vertrokken richting Death Valley. Moest het net lukken dat het die dag extreem bewolkt was, uiterst zeldzaam in dit dorre en droge landschap. Maar ook hier een ongelooflijk uitzicht en eigenaardige zoutkristallen verspreid over de hele vlakte. Artist's drive, de Sand Dunes en Devil's Golf Course zijn elk heel verscheiden, maar alledrie erg droog. Alleen in 'Badwater', het laagste punt op het westelijk halfrond, kon je nog wat zout water terugvinden.
We zijn dan redelijk laat aangekomen in Panamint Springs Resort: een veel te duur hotel voor wat het is, maar wat moet je anders in de woestijn verwachten :-)

Vandaag staat Bodie op het programma en eventueel Mono Lake. Hopelijk hebben we daar internet, dan kunnen we jullie nog wat nieuws vertellen.

Vele groetjes uit de dode vallei van de nog steeds met een jetlag zwoegende tortelduifjes.

PS van Katrien: Voor mij blijkt het niet enkel een reis in het heden te zijn, maar ook eentje in het verleden. Het verbaast me soms hoeveel herinneringen bepaalde geuren en smaken naar boven brengen. Vooral de supermarkten zijn ware flashback-ervaringen. Het brood is veel
lekkerder in Belgie, maar de donuts zijn hier stukken beter! Mijn doel is om toch nog enkele `smaakvolle` herinneringen op te halen in de vorm van kleurrijk snoep, jam jam :-)
.

Maandag 24 september - mail 5


Na al de doodse stilte van Death Valley waren we in het kleine LeeVining gestrand, ergens blij om terug in de bewoonde wereld te zijn. We zijn ten noorden van Lee Vining het spookstadje Bodie gaan bezoeken, ontstaan na de goldrush. Hoewel spookstadje, de toeristen maakten het al heel wat minder spookachtig. Hoewel Arthur zich al levendig kon inbeelden hoe geweldig het wel zou zijn om daar met een echt masker van de film Scream, zich te verstoppen in de verlaten huisjes :-)
Eens hier in de 19de eeuw goud ontdekt werd, groeide het bewonersaantal snel uit tot 10 000 én kreeg het de reputatie van 'meest gewelddadige stad' in de omgeving.
De resterende gebouwen worden niet meer gerestaureerd, enkel 'bewaard' in de huidige staat. Je kon alles van buitenaf bewonderen, behalve de mijngebouwen zelf en we kwamen langs een gevangenis, hotel, casion, The Red Light District, school, ... Je kon de bewoners bijna opnieuw zien her-leven en waande je bijna een van hen. Het was moeilijk te vatten dat er ooit zoveel mensen geleefd hebben en nu helemaal verlaten was.
Het weer hadden we echter onderschat: we kwamen toe in korte broek en T-shirt, maar trokken al gauw een lange broek aan en een dikke trui, met daarover een regenjasje, tegen de koude wind

Daarna zijn we een nacht vol onweersbuien ingegaan, hopende dat de Tioga pass richting Yosemite N.P. nog open zou zijn de volgende morgen. En ja, we hadden geluk, maar ook niet. De pas was open, maar het was wel erg bewolkt waardoor het zicht beperkt was en we de hoge
toppen uit de Sierra Nevada niet konden zien. Daarbovenop werden we nog eens getrakteerd op sneeuwbuien! Je kan wel zeggen dat Amerika een land van extremen is. Van de schroeiende hitte in de Grand Canyon, was dit wel het tegenovergestelde!

De Tioga pass was wel een aanpassing na de urenlande rechte wegen die gewoon waren. Goodbye cruise control en welcome semi-manueel schakelen. Ondanks het beperkte zicht gaven de uitzichten toch een speciaal gevoel, je kon de wolken zien spelen over de bergflanken
waardoor er af en toe een tipje van de sluier werd gelicht. Alleen werd de sneeuw regen en het zag er niet naar uit dat die snel ging verdwijnen. We hebben ons dan maar verzoend met een informatieve film en een klein museum in het visitor center.
Daarna hebben we nog wat rondgezworven in de souvenierwinkeltjes (erg, hë?) om dan te vertrekken naar de Miner's Inn in Mariposa.
Mariposa bleek verder dan verwacht en we waren blij dat we het hotel snel gevonden hadden.

De volgende dag hebben we alletwee even naar huis gebeld. Bij Arthur al iets succesvoller dan bij Katrien ;-) Het blijft toch vreemd, dat uurverschil.
Daarna zijn we terug naar Yosemite vertrokken, langs de zuidkant (Wawona) waar we de afslag naar Glacier Point hebben genomen.
En alweer een fantastisch uitzicht, de weergoden waren ons beter gezind en we konden alle rotsformaties duidelijk bewonderen. Naast al die mooie natuur, de andere zijde van de medaille: hordes irritante ongeinteresseerde toeristen. En eigenlijk is het heel gemakkelijk om
er vanaf te geraken: wandelen. Dus dat hebben we gedaan, van Taft View naar Sentinel Dome waar we gewoon geen beter uitzicht konden hebben: 360°!!! Een echte aanrader. De wandeling was wel een redelijke inspanning vanwege de ijle lucht, dat belooft voor onze rode bloedcellen!

's Avonds zijn we dan terug naar Mariposa vertrokken wat een hele opgave was, in het donker 60km ver na al dat wandelen.

Vandaag stond San Francisco op het menu. De snelweg werd hoe langer hoe drukker en ook ons stressniveau steeg per km dat we S.F. naderden.
De bedoeling was om eerst in te checken en onze koffers in het hotel achter te laten om daarna de auto terug te brengen naar de luchthaven.
Het heeft wel even geduurd, maar copiloot Katrien wees de juiste weg en opeens stonden we op de ruime parking van het Travelodge hotel. So far so good. Ingecheckt en nu terug naar de luchthaven.
Gelukkig ging dat al iets vlotter, nu nog hopen dat alles in orde is met de auto. We hadden de auto geboekt bij Budget via Usit Connections met een full option verzekering en een tank benzine gratis. Je voelt het al aankomen: 'You have to pay for the gas, sir'. Na een
korte discussie kwamen we uiteindelijk bij Wanda de supervisor terecht, waar we nog eens uitlegden dat er een tank benzine in ons contract was inbegrepen. Wanda had duidelijk geen zin in discussie en zag ook dat haar 'onderdaan' een fout gemaakt had. Het was snel
opgelost en de stress viel van ons af.

Nu terug naar downtown S.F. Ze hebben hier een Airtrain op de luchthaven die je razendsnel over de hele luchthaven transporteert waaronder het car rental center waar alle autoverhuurbedrijven zijn samengezet. Daarnaast hebben ze ook een BART systeem. Nee, geen Simpsons, maar een heuse metro-sneltrein die je doorheen gans S.F. loodst, iets waar ze in Hasselt alleen maar vankunnen dromen! Eat your heart out Steve :-)

We hadden eenmaal terug in het hotel nog wat energie over en zijn dan met de cable cars naar Fisherman's Wharf gerammeld. Wel leuk zo een oude tram, hoewel die in Rio iets meer charme had :-) (bah wat zijn we verwend!)

We zij gaan eten in Bubba Gumps shrimp restaurant, het restaurant van Forrest Gump!
Een hele leuke plek om gezellig wat te eten met optioneel groenten (typisch).
Het restaurant ligt op Pier 39, tussen de winkeltjes, paardenmolen en vele eetgelegenheden.

Moegestreden liggen we nu op bed dit mailtje te schrijven naar het thuisfront. Morgen wacht ons nog een volle dag S.F. Om dan woensdag rond 9u (USA tijd) onze terugvlucht te nemen. Eerst naar New York en dan naar Brussel met aankomst in Brussel om 9u30 op 27 sept.

Groetjes en tot gauw!
De shrimped tortels.

The Big Trip - Part one

We zijn bijna een week terug in België en toch lijkt het alsof we pas gisteren vertrokken zijn op huwelijksreis. De eerste werkdag, voelde wel een beetje aan als het 'ontwaken uit een droom'. De harde realiteit kwam op me af in een razendsnel tempo, zeker nu we het plots met de helft van ons team moeten doen. Het ontslag van de een en de langdurige ziekte van de ander betekenen veel meer werk voor 3 personen, waardoor er dus niet veel tijd was om lang na te genieten van onze droomdag en prachtreis.

Om weer even terug te keren naar de woestijn, de bergen, de canyons en de rode rotsen, trakteer ik jullie op een mini-tripje naar the USA.

Het verslag dat volgt is op basis van de mails die we naar de nieuwsgierige en soms wat ongeruste ouders stuurden.

Dinsdag 11 september - mail 1

Hoi allemaal,

Uitgeput en moe zitten we hier achter een computer (Arthur juicht) in Visalia om jullie de eerste avonturen te vertellen.

Na een ellenlange vlucht naar San Francisco via New York zijn we goed aangekomen met onze Delta Boeing.

De US customs in New York waren wel niet mild voor "intruders", waarschijnlijk waren ze extra voorzichtig ivm 11/09. Eerst moet je langs een strenge douanier passeren. Hij vroeg ons, op een neutrale strenge manier, of we getrouwd waren (omdat we samen naar hem toe kwamen). We legden hem uit dat we pas zaterdag getrouwd waren en dat het dus nog nergens op onze papieren is terug te vinden. Na een zucht en een mompelende 'congratulations' mochten we toch beiden blijven staan. Beiden moesten we (zonder te lachen) een pasfoto laten nemen, ook onze vingerafdrukken zijn opgenomen in het Amerikaanse bestand van buitenlandse bezoekers en het groene visumformulier werd netjes in ons paspoort geniet.
Daarna moesten we onze bagage gaan afhalen op de draaiende band en gingen we met ons volgende formulier richting de tweede douanepost.
"Mr. Arthur" werd even apart geroepen vlak voor het her-inchecken van de bagage omwille van enkele koekjes die we hadden meegepakt. Na duidelijk te maken dat het goed verpakte Belgische koekjes waren en een zielig gezicht te trekken was alles ok en mochten we verder, waar we onze schoenen mochten uitdoen en iedereen aan onze zweetpatees "exposed" werd! Opnieuw werd onze handbagage gescreend en konden we onze tocht verder zetten naar de gates.

Tijdens de 2de vlucht naar San Francisco zaten we naast een behulpzame dame die ons alles uitlegde over het reilen en zeilen van the "American way of living" zoals daar zijn fooien geven, rechts afslaan bij rood licht enz.
In S.F. zijn we via de Airtrain tot bij onze huurwagen geraakt wat wel een grote verrassing was! Een heuse Kia Sorento jeep full automatic met cruise control en automatische klimaatregeling, kortom alles erop en deraan!

Eenmaal in het hotel aangekomen rond 21u zijn we moegestreden op het bed neergeploft en hebben zelfs de Jacuzzi links laten liggen voor wat welverdiende slaap.
De kamer en het bed waren dik in orde, over het ontbijt kunnen we niks zeggen want we zijn vandaag vroeg vertrokken (6u).

Vandaag zijn we dan na wat kilometers vreten in Sequoia National Park aangekomen. De rit er naartoe was een heuse belevenis door de knopjes van de cruise control, het was net een computerspelletje!
In de buurt van "General Sherman Tree" (grootste boom ter wereld) hebben we het Congress pad gevolgd langs de "President", zijn "House" en de "Senate". Stuk voor stuk zeer indrukwekkende mega-oer-bomen!

We zijn ook nog aangesproken door wat Amerikanen die Belgie alleen kenden van de Browning shotguns, de beste wapens ter wereld volgens de Alabama-ier (*zucht*). Hij was bang om naar Europa te reizen zei hij, vanwege de terroristen! (LOL)
Bij het wegrijden van de parking, knalden we bijna op een rij auto's die in de bocht stil stonden. Na wat gevloek, kregen we de reden van het stil staan in het oog: rechts van ons zat een prachtige beer! In tegenstelling tot enkele stoere fotografen (die wat minder stoer werden toen de beer liet merken dat ze te dicht kwamen ... ) hebben wij netjes vanuit onze auto enkele leuke foto's kunnen trekken.
Na Sequoia N.P. volgde de lange afdaling (van 2500m tot 300m) om uiteindelijk in Visalia te belanden waar we nu zitten in het Super 8 motel.

We gaan zo dadelijk nog even op zoek naar wat (gezond) eten om daarna weer snel het bedje op te zoeken want de jetlag zit nog wat in onze kleren. Morgen hebben we een lange dag met veel rijden op het programma staan, niet de meest boeiende dag, maar er is beterschap op komst ;-)
We proberen waar we kunnen een mailtje te sturen en houden jullie op de hoogte!

Groetjes van de torteld(r)uifjes


Het gezond eten werd een broodje uit de Subway. Misschien kennen jullie deze keten wel, want ze zitten bijvoorbeeld ook in Engeland en Ierland.
Voor degenen die het niet kennen: het heeft iets weg van de Panos, alleen veel lekkerder en je komt er niet zo snel buiten. Je hebt een hele procedure die je moet doorlopen vooraleer je een smakelijk broodje kan eten. Dit is het stappenplan volgens de Subway-regels:

1) welke grootte wil je?
2) welk broodje wil je? wit, bruin, Italiaans, kruiden, ...
3) welke vulling wil je? Chicken roast, ham, ...
4) welke kaas je wil je? American, cheddar, ...
5) wil je het gegrild?
6) welke groentjes wil je? sla, tomaat, komkommer, ...
7) welke saus wil je? mayo, dressing, mosterd, ...
8) wil je er nog wat peper of zout op?
9) to go?

En dan eindelijk, eindelijk, kan je in een heerlijk goed gevuld broodje bijten, uiteraard vergezeld met een small soda (1/2 liter).

Blooper van de dag: op weg naar Sequoia passeerden we verschillende boomgaarden met fruit en vol verbazing roept Katrien uit: "Kijk, dat staat hier zelfs in't Nederlands: fruit stand!" ...

Donderdag 13 september - mail 2

Hoi allemaal,

Hier nog wat nieuws uit het wilde westen. Opnieuw moe en uitgeput zijn we vandaag in het plaatsje Holbrook aangekomen.

Gisteren hebben we een lange autorit verslonden door de Mojave woestijn. De uitgestrektheid en het onherhergzame van het dorre gebied was heel indrukwekkend.
Ook de temperaturen waren degene die je min of meer verwacht in een woestijn: rond de 90 F (32C).
We waren goed op tijd in ons hotel in Kingman waar we ons lekker hebben verfrist in het zwembad. Het ontbijt was een echt continental ontbijt met alles erop en eraan (incl. vers fruit)!

Vandaag hebben we kunnen genieten van Petrified Forest en Painted Desert. Ook hier een ongelooflijk uitzicht maar toch anders dan gisteren. Verspreid over roos-groen-bruinkleurige golven van steen, lagen stukken boomstronken. Op het eerste zicht lijken ze heel normaal, maar als je een kijkje 'binnenin' neemt, zie je de prachtige kleuren van de mineralen, die het oorspronkelijk hout vervangen hebben.
Het was ten strengste verboden om stukken versteende boom mee te nemen op straffe van een vloek, getuige verschillende brieven van slachtoffers :-)

Straks nog wat eten en een douche nemen om het stof en zweet weg te spoelen (no pool here :-(
Morgen ligt de Grand Canyon op ons te wachten en hopelijk ook een zwembad ;-)

Groetjes van de bezwete duifjes

Deze keer iets minder gezond eten... De McDonalds lag om de hoek, maar zoals het in Amerika hoort, zijn we er toch met de auto naartoe gereden. Een 'menu' heet hier 'meal' en een 'small' is te vergelijken met een 'large' van hier.
Dat ook de armoede om de hoek lag, was duidelijk te merken aan de dikke zatte gedrogeerde kwijlende Indiaan die kwam vragen of we niet wat geld voor hem hadden. Bye bye smaaklust en welcome schuldgevoel.

Jetlag

Van Dale:

jet·lag (de ~ (m.), ~s)

1 lichamelijke ongesteldheid door een groot tijdsverschil bij lange vliegreizen

Symptomen:
dikke wallen, rothumeur, lusteloosheid en ... inspiratieloosheid.

Oorspronkelijk dachten we dat we in the US het meest last zouden hebben van het tijdsverschil.
Het klopt dat we ginder de eerste dagen klaarwakker waren tegen 4 a.m. - 5 a.m. en in de namiddag een dipje kregen, maar daar hebben we handig gebruik van gemaakt om de grote afstanden over beton te overbruggen. Na een week begonnen we het ritme min of meer over te nemen: het vroeg opstaan probeerden we te onderhouden, want er is daar heel erg veel te zien en een lange dag kan dus geen kwaad, maar we kregen weer honger en slaap op de 'normale' uren.

Wat we hier ondervinden, hadden we zwaar onderschat. Om 01u00 voel ik me energiek en actief, niet normaal, zoals je weet als je mij een beetje kent. Naar mijn gevoel is het dan 16u00, een moment waarop ik meestal nog goed in de weer ben met ditjes en datjes.

Dat de jetlag er niet bepaald beter op werd, blijkt uit de uren waarop ik ben gaan slapen:
- donderdag: 10u30 - 19u00 (dom dom dom, had ik nooit mogen doen)
- donderdag: 0u30
- vrijdag: 3u30
- zaterdag: 4u30

'Vanmorgen' ben ik om 14u00 opgestaan, met een zwart humeur en migraine.
Morgen begint mijn eerste werkweek, opstaan om 6u45 dus. Dat wordt ook lollig, vooral voor de mensen om me heen *hehum*

Ik heb nog nooit een kater gehad, maar ik kan me inbeelden dat dit toch in de buurt moet komen.
Jammer dat ik net weg ben uit het land waar ze voor alles een wondermiddeltje hebben...

We're back!

We zijn terug! Uitgeput, moe en doodop, maar zéér voldaan. Wow, wat een ogen hebben we getrokken! Het was een prachtige reis en we hebben ontzettend genoten.

Het uitgebreid verslag van zowel huwelijk als reis volgen, eerst weer even wennen aan the Belgian Local Time...
Als voorproefje alvast een paar foto'tjes, van the USA.
De foto's van het huwelijk zijn ook voor ons nog een grote verrassing, maar van zodra we ze hebben, maak ik hier een mini-fotoboekje ;-)

Tomorrow, tomorrow, I love ya

Morgen is het zo ver ... W-day. De kriebeltje zijn weer komen opduiken, maar vandaag laat ik ze toe. De voorbereidingen lopen op hun eind en ... ik denk dat ik ze ga missen. Stel je voor!
Het samen uitbroeden van ideeën, de zoektocht naar het geschikte materiaal om die ideën uit te werken, het overleggen en uiteindelijk tot een beslissing komen, het goed maken na een nutteloze discussie, het freaken en dan manieren zoeken om te kalmeren. Het had zo z'n charmes ...

Gisteren stond nog in het teken van voorbereidingen en we kunnen besluiten dat het een productieve dag was. We hebben hard gewerkt, maar ook hard gewinkeld.

Aangezien we maandagmorgen reeds vroeg vertrekken op huwelijksreis, moesten we zeker zijn dat we al het reismateriaal reeds in ons bezit hadden.
Ons bed werd omgetoverd tot tussenplaats van de spulletjes: dat wat we wilden meenemen lag in hoopjes klaar om in de valies gezwierd te worden. Na het aflopen van 2 checklists, bleek dat we redelijk goed voorzien waren. Enkel een zonnebril voor Arthur, enkele shorts voor hem en mezelf, een picknickdekentje en ... een valies ontbraken.

Dat laatste item kreeg prioriteit. Arthur wilde graag een koffer met een harde buitenkant, want "wat ben je met een slotje als ze gewoon de stof kunnen doorsnijden?" He's got a point.
In de eerste winkel vonden we enkel valiezen van stof. Na een half uur openen, sluiten, rond rijden en heffen, besloten we door te rijden naar een andere winkel en onze missie verder te zetten.
In de vierde winkel vonden we wat we zochten. Een mooi setje van 3, zilvergrijs, leuk design, extra light, harde buitenkant, met wieltjes én in promo. Mission accomplished.

Voor mezelf heb ik nog 2 leuke korte broeken gekocht. Ook niet simpel, want toevallig heb ik een ongelooflijke hekel aan mijn benen en in zo'n pashokje word je bijna letterlijk met je neus op de 'feiten' geduwd. De spiegel, zelfs diegene met een verslankend effect, zal nooit m'n beste maatje worden. Het zijn de weersvoorspellingen (39 C in Las Vegas, 38 C in Death Valley, ... ) die me overhalen om er toch maar een paar mee te nemen.

Voor Arthur was de shoptocht iets minder geslaagd. Geen shorts en geen zonnenbril gevonden, maar wel een hippe zwembroek.

En na deze vermoeiende activiteit heb ik nog gestreken, gepoetst, ingepakt en gestresst.
Samen, met Arthur.

Soit, het is tijd om jullie te laten. Als jullie me even willen excuseren, ik moet me gaan opjagen en zenuwachtig wezen ...

Balletje Stress

Donderdagavond stond de stress-snaar zo gespannen, dat ze gesprongen is.
De avond was nochtans goed begonnen bij de ouders van Arthur. We kregen er een heerlijk gerecht voorgeschoteld, een gezellige babbel als side-dish en als nagerecht een dikke geruststellende knuffel.
's Avonds, toen ik uitgeput in bed kroop, kreeg ik nog een telefoontje van Broer. Hij wilde me even laten weten dat hij samen met Nonkel ervoor zal zorgen dat de piano in de kapel geraakt en dat het inoefenen van de muziekstukken goed gaat. Het komt allemaal in orde en ik moet me geen zorgen maken. Fijn, denk ik, dan kan ik met een gerust hart gaan slapen.
Arthur komt nog even piepen en wat begint als een rustig gesprek, escaleert en loopt over in een discussie met een vervelende stilte als eindpunt ...

De ochtend erna sta ik op, met een onbehaaglijk gevoel. Maar koppig zoals ik ben, hou ik het op mijn zwijgstaking en vertrek ik naar het werk. Daar toegekomen vind ik een e-kaartje in mijn mailbox. Van Arthur. Hij vindt het jammer dat het de laatste tijd steeds over 'trouwen' gaat en hij heeft gelijk ... Ik ben erdoor geobsedeerd en het is het enige waar ik me nog mee bezig houd.
Hij stelt voor om die avond te gaan squashen, om de spanning uit ons lijf te slaan.

Vrijdag, 19u30: we stappen het squashlokaal binnen. Een beetje onwennig, want het is weer even geleden dat we daar nog gestaan hebben. Even opwarmen en dan gaan we ervoor.
De eerste set haal ik redelijk vlot binnen, jieeeeeha!
De tweede set wordt een uitputtingsstrijd. Arthur staat voor met 8-0, ik haal nog 1 puntje en 10 minuten lang blijft het 8-1. Ik geef niet op, ik blijf ervoor gaan, maar uiteindelijk halen de vermoeidheid en Arthur het van me. Tweede set is voor hem.
De derde set is voor beiden een veldslag, maar ook deze moet ik aan hem afstaan.
Na een half uur lopen, rennen, meppen, vallen, struikelen, juichen en vloeken, zakken we uitgeput in een stoel en genieten van een verfrissend drankje.

30 minuten, enkel Arthur, mezelf en een balletje.
30 minuten heb ik niet aan ons nakend huwelijk gedacht.
30 minuten heb ik niet stil gestaan bij wat er nog allemaal moet gebeuren.
30 minuten ontspanning ... het is m'n record van die week.

Net zoals een kinderknuffel de stress kan verzachten, is ook een wedstrijdje squash een wondermiddel tegen spanning. Een slechte dag op het werk, een hels ritje op de baan, een vervelende vergadering of een project dat niet vooruit gaat, kunnen (even) vergeten worden door een partijtje squash. Telkens ik een mep geef tegen het rubberen balletje, vloeit er een beetje spanning weg. De muur wordt het object van frustratie en krijgt letterlijke rake klappen te verduren. Het lucht op en geeft me moed om er weer tegenaan te gaan.

Het is niet tegen Arthur dat ik dan speel, de stress is mijn tegenspeler.

En ik win steeds, keer op keer ...