De avond was nochtans goed begonnen bij de ouders van Arthur. We kregen er een heerlijk gerecht voorgeschoteld, een gezellige babbel als side-dish en als nagerecht een dikke geruststellende knuffel.
's Avonds, toen ik uitgeput in bed kroop, kreeg ik nog een telefoontje van Broer. Hij wilde me even laten weten dat hij samen met Nonkel ervoor zal zorgen dat de piano in de kapel geraakt en dat het inoefenen van de muziekstukken goed gaat. Het komt allemaal in orde en ik moet me geen zorgen maken. Fijn, denk ik, dan kan ik met een gerust hart gaan slapen.
Arthur komt nog even piepen en wat begint als een rustig gesprek, escaleert en loopt over in een discussie met een vervelende stilte als eindpunt ...
De ochtend erna sta ik op, met een onbehaaglijk gevoel. Maar koppig zoals ik ben, hou ik het op mijn zwijgstaking en vertrek ik naar het werk. Daar toegekomen vind ik een e-kaartje in mijn mailbox. Van Arthur. Hij vindt het jammer dat het de laatste tijd steeds over 'trouwen' gaat en hij heeft gelijk ... Ik ben erdoor geobsedeerd en het is het enige waar ik me nog mee bezig houd.
Hij stelt voor om die avond te gaan squashen, om de spanning uit ons lijf te slaan.
Vrijdag, 19u30: we stappen het squashlokaal binnen. Een beetje onwennig, want het is weer even geleden dat we daar nog gestaan hebben. Even opwarmen en dan gaan we ervoor.
De eerste set haal ik redelijk vlot binnen, jieeeeeha!
De tweede set wordt een uitputtingsstrijd. Arthur staat voor met 8-0, ik haal nog 1 puntje en 10 minuten lang blijft het 8-1. Ik geef niet op, ik blijf ervoor gaan, maar uiteindelijk halen de vermoeidheid en Arthur het van me. Tweede set is voor hem.
De derde set is voor beiden een veldslag, maar ook deze moet ik aan hem afstaan.
Na een half uur lopen, rennen, meppen, vallen, struikelen, juichen en vloeken, zakken we uitgeput in een stoel en genieten van een verfrissend drankje.
30 minuten, enkel Arthur, mezelf en een balletje.
30 minuten heb ik niet aan ons nakend huwelijk gedacht.
30 minuten heb ik niet stil gestaan bij wat er nog allemaal moet gebeuren.
30 minuten ontspanning ... het is m'n record van die week.
Net zoals een kinderknuffel de stress kan verzachten, is ook een wedstrijdje squash een wondermiddel tegen spanning. Een slechte dag op het werk, een hels ritje op de baan, een vervelende vergadering of een project dat niet vooruit gaat, kunnen (even) vergeten worden door een partijtje squash. Telkens ik een mep geef tegen het rubberen balletje, vloeit er een beetje spanning weg. De muur wordt het object van frustratie en krijgt letterlijke rake klappen te verduren. Het lucht op en geeft me moed om er weer tegenaan te gaan.
Het is niet tegen Arthur dat ik dan speel, de stress is mijn tegenspeler.
En ik win steeds, keer op keer ...
2 opmerkingen:
Kan toch deugd doen hè? En je helpt er nog je conditie mee vooruit ook. Met ruzie maken daarentegen help je niks vooruit... Nog een tip voor een geslaagd huwelijk: niet gaan slapen voor je het hebt bijgelegd!
hier staat een boksbal in 't app. ;-)
idd niet vergeten te genieten van waar het om gaat: Arthur en jij, samen voor altijd!
Een reactie posten