Vrienden voor het leven

Mijn ouders hebben een hele boel vrienden die ze al van tijdens hun studententijd kennen en waar ze nog vaak mee afspreken. Als kind gingen we dan met hen mee en speelden we met de kinderen van hun vrienden. Voor mijn ouders zijn dat vrienden voor het leven. Ik vond dat vroeger al fascinerend en nu nog steeds. Je leert die mensen kennen als je student bent en op de een of andere manier klikt het zo goed, dat je gewoon blijft afspreken. Toen ik zelf student werd, vroeg ik me af of ik ook zo'n vrienden zou krijgen.

Nu, niet-meer-student-zijnde, ben ik zeker dat ook wij zulke vrienden hebben.
Gisteren hebben we afgesproken met L. & S., vrienden waarvan ik verwacht (en hoop) dat ze vrienden voor het leven zullen zijn. De eerste stapjes zijn alleszins gezet.
Met L. ben ik 3,5 maand op Erasmus naar Portugal geweest (ze was er, soms letterlijk, maar gelukkig voor haar meestal figuurlijk, mijn steun), daarna hebben we nog eens 3 jaar samen aan de VUB gestudeerd en zij heeft dat extra duwtje in de rug gegeven, waardoor mijn thesis klaar was in juni.
Het klikt niet alleen tussen L. en mezelf, ook S. en Arthur kunnen het goed met elkaar vinden. Altijd handig als je partners het ook met elkaar overweg kunnen.

Via dit berichtje wil ik dus nog even zeggen: L. & S., bedankt voor de fijne avond!