Het was weer even geleden, maar vandaag stond deze zeldzame activiteit op het programma: ik ben naar de kapper geweest. Nu onze trouw achter de rug is, wou ik nog wel eens een ander kapsel en aangezien ik een weekendje bij mijn ouders logeer, ben ik samen met mijn moeder naar de kapper geweest.
"Wat mag het voor u zijn?"
"Kleuren en knippen."
"Welke kleur?"
"Euhm...koper...?"
Ik ben een leek in haarkleuren en dus kreeg ik een kleurenpallet voorgeschoteld.
"Duid maar aan welke kleur u aanspreekt."
Op goed geluk kies ik een lokje haar dat de naam 'koper goud' kreeg.
Klinkt goed, niet? Die dan maar.
Het jonge leermeisje begint mijn haar te wassen, terwijl we een ontspannend gesprek hebben.
Mijn moeder had onze trouwfoto's meegenomen, omdat een van de kapsters verloofd is.
De foto's gingen het kapsalon rond en dus is er een onderwerp om over te praten. Oef! Ik heb namelijk een hekel aan stilvallende, geforceerde gesprekken bij de kapper.
Kleurenshampoo erop, laten intrekken en weer richting wasbak voor een ontspannende hoofdmassage...mmm...zalig!
"U hebt wel erg lang haar, mijn wasbak loopt vol water, omdat uw haar de afvoer bedekt."
"Euhm...ik weet het..." *bloos bloos*
Dan is het de beurt aan de schaar. Ik toon het kapsel dat ik in gedachten heb en de kapster geeft me nog enkele tips. Dan vliegt ze erin. Lok per lok wordt 15-20 cm ingekort. Slik, het is weer even wennen.
Wanneer mijn haar gedroogd is, kijk ik naar die persoon die naar me staart in de spiegel.
Het is wel degelijk 'ik'. Minder (dom) blond, meer (vurig) rood. Ja ja, ik ben tevreden!
Ik heb het idee dat mijn haar enkele kilo's lichter is en wanneer ik naar de stoel kijk, begrijp ik waarom: het is een slagveld van haar, véél haar.
'k Ben es curieus of mijn ventje me nog in huis wil ...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten