“Uw haar is gekleurd!”
“Euhm…ja, klopt.”
Dat er ook een hele afstand haar is verdwenen, schijnt niemand op te merken, in tegenstelling tot wat ik verwacht had.
Het valt niet alleen op, het camoufleert ook.
Deze morgen stapte ik op de bus. Mijn buurjongetje, 9 jaar, zat schuin tegenover me.
Ik gaf hem een goedemorgen en kreeg een verstrooide blik terug.
Een paar seconden later: “Katrien? Ik had u helemaal niet herkend!”
Maar ook zijn nadelen… Binnenkort wordt Arthur beschuldigd van vreemdgaan :-)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten