Jetlag

Van Dale:

jet·lag (de ~ (m.), ~s)

1 lichamelijke ongesteldheid door een groot tijdsverschil bij lange vliegreizen

Symptomen:
dikke wallen, rothumeur, lusteloosheid en ... inspiratieloosheid.

Oorspronkelijk dachten we dat we in the US het meest last zouden hebben van het tijdsverschil.
Het klopt dat we ginder de eerste dagen klaarwakker waren tegen 4 a.m. - 5 a.m. en in de namiddag een dipje kregen, maar daar hebben we handig gebruik van gemaakt om de grote afstanden over beton te overbruggen. Na een week begonnen we het ritme min of meer over te nemen: het vroeg opstaan probeerden we te onderhouden, want er is daar heel erg veel te zien en een lange dag kan dus geen kwaad, maar we kregen weer honger en slaap op de 'normale' uren.

Wat we hier ondervinden, hadden we zwaar onderschat. Om 01u00 voel ik me energiek en actief, niet normaal, zoals je weet als je mij een beetje kent. Naar mijn gevoel is het dan 16u00, een moment waarop ik meestal nog goed in de weer ben met ditjes en datjes.

Dat de jetlag er niet bepaald beter op werd, blijkt uit de uren waarop ik ben gaan slapen:
- donderdag: 10u30 - 19u00 (dom dom dom, had ik nooit mogen doen)
- donderdag: 0u30
- vrijdag: 3u30
- zaterdag: 4u30

'Vanmorgen' ben ik om 14u00 opgestaan, met een zwart humeur en migraine.
Morgen begint mijn eerste werkweek, opstaan om 6u45 dus. Dat wordt ook lollig, vooral voor de mensen om me heen *hehum*

Ik heb nog nooit een kater gehad, maar ik kan me inbeelden dat dit toch in de buurt moet komen.
Jammer dat ik net weg ben uit het land waar ze voor alles een wondermiddeltje hebben...

We're back!

We zijn terug! Uitgeput, moe en doodop, maar zéér voldaan. Wow, wat een ogen hebben we getrokken! Het was een prachtige reis en we hebben ontzettend genoten.

Het uitgebreid verslag van zowel huwelijk als reis volgen, eerst weer even wennen aan the Belgian Local Time...
Als voorproefje alvast een paar foto'tjes, van the USA.
De foto's van het huwelijk zijn ook voor ons nog een grote verrassing, maar van zodra we ze hebben, maak ik hier een mini-fotoboekje ;-)

Tomorrow, tomorrow, I love ya

Morgen is het zo ver ... W-day. De kriebeltje zijn weer komen opduiken, maar vandaag laat ik ze toe. De voorbereidingen lopen op hun eind en ... ik denk dat ik ze ga missen. Stel je voor!
Het samen uitbroeden van ideeën, de zoektocht naar het geschikte materiaal om die ideën uit te werken, het overleggen en uiteindelijk tot een beslissing komen, het goed maken na een nutteloze discussie, het freaken en dan manieren zoeken om te kalmeren. Het had zo z'n charmes ...

Gisteren stond nog in het teken van voorbereidingen en we kunnen besluiten dat het een productieve dag was. We hebben hard gewerkt, maar ook hard gewinkeld.

Aangezien we maandagmorgen reeds vroeg vertrekken op huwelijksreis, moesten we zeker zijn dat we al het reismateriaal reeds in ons bezit hadden.
Ons bed werd omgetoverd tot tussenplaats van de spulletjes: dat wat we wilden meenemen lag in hoopjes klaar om in de valies gezwierd te worden. Na het aflopen van 2 checklists, bleek dat we redelijk goed voorzien waren. Enkel een zonnebril voor Arthur, enkele shorts voor hem en mezelf, een picknickdekentje en ... een valies ontbraken.

Dat laatste item kreeg prioriteit. Arthur wilde graag een koffer met een harde buitenkant, want "wat ben je met een slotje als ze gewoon de stof kunnen doorsnijden?" He's got a point.
In de eerste winkel vonden we enkel valiezen van stof. Na een half uur openen, sluiten, rond rijden en heffen, besloten we door te rijden naar een andere winkel en onze missie verder te zetten.
In de vierde winkel vonden we wat we zochten. Een mooi setje van 3, zilvergrijs, leuk design, extra light, harde buitenkant, met wieltjes én in promo. Mission accomplished.

Voor mezelf heb ik nog 2 leuke korte broeken gekocht. Ook niet simpel, want toevallig heb ik een ongelooflijke hekel aan mijn benen en in zo'n pashokje word je bijna letterlijk met je neus op de 'feiten' geduwd. De spiegel, zelfs diegene met een verslankend effect, zal nooit m'n beste maatje worden. Het zijn de weersvoorspellingen (39 C in Las Vegas, 38 C in Death Valley, ... ) die me overhalen om er toch maar een paar mee te nemen.

Voor Arthur was de shoptocht iets minder geslaagd. Geen shorts en geen zonnenbril gevonden, maar wel een hippe zwembroek.

En na deze vermoeiende activiteit heb ik nog gestreken, gepoetst, ingepakt en gestresst.
Samen, met Arthur.

Soit, het is tijd om jullie te laten. Als jullie me even willen excuseren, ik moet me gaan opjagen en zenuwachtig wezen ...

Balletje Stress

Donderdagavond stond de stress-snaar zo gespannen, dat ze gesprongen is.
De avond was nochtans goed begonnen bij de ouders van Arthur. We kregen er een heerlijk gerecht voorgeschoteld, een gezellige babbel als side-dish en als nagerecht een dikke geruststellende knuffel.
's Avonds, toen ik uitgeput in bed kroop, kreeg ik nog een telefoontje van Broer. Hij wilde me even laten weten dat hij samen met Nonkel ervoor zal zorgen dat de piano in de kapel geraakt en dat het inoefenen van de muziekstukken goed gaat. Het komt allemaal in orde en ik moet me geen zorgen maken. Fijn, denk ik, dan kan ik met een gerust hart gaan slapen.
Arthur komt nog even piepen en wat begint als een rustig gesprek, escaleert en loopt over in een discussie met een vervelende stilte als eindpunt ...

De ochtend erna sta ik op, met een onbehaaglijk gevoel. Maar koppig zoals ik ben, hou ik het op mijn zwijgstaking en vertrek ik naar het werk. Daar toegekomen vind ik een e-kaartje in mijn mailbox. Van Arthur. Hij vindt het jammer dat het de laatste tijd steeds over 'trouwen' gaat en hij heeft gelijk ... Ik ben erdoor geobsedeerd en het is het enige waar ik me nog mee bezig houd.
Hij stelt voor om die avond te gaan squashen, om de spanning uit ons lijf te slaan.

Vrijdag, 19u30: we stappen het squashlokaal binnen. Een beetje onwennig, want het is weer even geleden dat we daar nog gestaan hebben. Even opwarmen en dan gaan we ervoor.
De eerste set haal ik redelijk vlot binnen, jieeeeeha!
De tweede set wordt een uitputtingsstrijd. Arthur staat voor met 8-0, ik haal nog 1 puntje en 10 minuten lang blijft het 8-1. Ik geef niet op, ik blijf ervoor gaan, maar uiteindelijk halen de vermoeidheid en Arthur het van me. Tweede set is voor hem.
De derde set is voor beiden een veldslag, maar ook deze moet ik aan hem afstaan.
Na een half uur lopen, rennen, meppen, vallen, struikelen, juichen en vloeken, zakken we uitgeput in een stoel en genieten van een verfrissend drankje.

30 minuten, enkel Arthur, mezelf en een balletje.
30 minuten heb ik niet aan ons nakend huwelijk gedacht.
30 minuten heb ik niet stil gestaan bij wat er nog allemaal moet gebeuren.
30 minuten ontspanning ... het is m'n record van die week.

Net zoals een kinderknuffel de stress kan verzachten, is ook een wedstrijdje squash een wondermiddel tegen spanning. Een slechte dag op het werk, een hels ritje op de baan, een vervelende vergadering of een project dat niet vooruit gaat, kunnen (even) vergeten worden door een partijtje squash. Telkens ik een mep geef tegen het rubberen balletje, vloeit er een beetje spanning weg. De muur wordt het object van frustratie en krijgt letterlijke rake klappen te verduren. Het lucht op en geeft me moed om er weer tegenaan te gaan.

Het is niet tegen Arthur dat ik dan speel, de stress is mijn tegenspeler.

En ik win steeds, keer op keer ...

De kleine prins en prinses

Op ons Koninklijk Huwelijk zullen de ringen gebracht worden door een schattige Prinses en Prins.
Aangezien ze elkaar en mijn zus, die hen zal begeleiden, niet kennen, leek het ons geen slecht idee om eens samen op date naar de Olmense Zoo te gaan. Hoewel de intentie van deze date niet amoureus was, zag Schoonzus de kleine Prins wel zitten als schoonzoon en bereidde ze haar dochter al voor op een prinselijk huwelijk: "Prins is een leuke jongen, hé" en "Vind je hem knap?"

Prins en Prinses hadden echter niet zo veel oog voor elkaar. Ook de beestjes konden maar matig bekoren. Hun aandacht ging vooral naar de grote vliegtuigen in de lucht, de tractors, camions en de kleurrijke speeltuigen.
Na een venijnige aanval van de zwaartekracht, waardoor haar knietjes er wat gehavend uitzagen, leek de kleine Prinses ontroostbaar. Zelfs het kusje op de knie, aangeboden door de charmante Prins, bood geen troost. Enkel de schommels en het springkasteel leken een helende werking te hebben en een beetje later liep het Prinsesje weer vrolijk rond.

Na een tijdje was ze uitgekeken op het springkasteel en vond ze in mijn kleine grote Zus plots haar ideale speelkameraadje. Samen gingen ze aan de slag in de zandkeuken, vlogen ze van de glijbanen en maakten ze zich lekker vuil.
Ook Prins genoot op de speeltuin. Hij kroop door elke tunnel die hij maar kon vinden en, zoals het een echte stoere jongen betaamt, liet hij de trapjes voor wat ze waren en kroop liever langs de glijbaan omhoog.

Samen spelen zat er niet in, maar ze hebben zich beiden alleszins goed geamuseerd.

Toen we weer naar huis reden, kon ik enkele dingen besluiten:
- ik ga twee fantastisch mooie en schattige bruidskindjes hebben
- mijn Zus gaat hen ongelooflijk goed begeleiden, want ze is geweldig met kinderen
- mijn Nicht, die misschien wat jonger is dan de 'gemiddelde' moeder, heeft haar Prins opgevoed tot een prachtig kind en ze weet heel goed waar ze mee bezig is!
- mijn Schoonzus goochelt met draagdoeken alsof het niets is, ik schrijf me alvast in voor een workshop bij haar

De beste remedie tegen huwelijksstress bestaat niet uit klagen, de mensen hun oren van de kop zagen of humeurig zijn.
Het krachtigste middeltje ertegen is een kinderlach en twee kleine armpjes die je eens stevig vast pakken ...

De klokt tikt, het hartje bonkt

Binnen 15 dagen is het zover: W-day!

Sinds zondag lijkt het alsof elke zenuw die in m'n lijf zit in actie is geschoten. Er stroomt een wilde rivier van stress door m'n aderen. Ik voel me onzeker, gespannen en onrustig. Ik heb het idee dat er nog zoveel moet gebeuren en dat ik het nooit rond zal krijgen. Het lijkt alsof ik voor een grote boekenkast sta, wetende dat als ik ze opentrek de hele inhoud over me heen zal donderen.

Krijg ik het materiaal wel op tijd klaar? Weet iedereen wel wat hij wanneer moet doen? Gaan we wel op tijd komen? Ga ik die dag niets vergeten mee te nemen? Hebben we niets over het hoofd gezien? Krijg ik mijn koffers gepakt?
Aaaaargh! Zoveel vragen, zoveel zorgen.

De voorbereidingen hebben duidelijk ook een effect op m'n humeur. Alles gaat te traag, het moet snel, snel en nog sneller vooruit gaan! Ik val iedereen lastig met mijn vragen, zet iedereen aan het werk.
Ook Arthur zal het geweten hebben. Hij zou beter een harnas aantrekken, om zich te beschermen tegen mijn scherpe opmerkingen.
Maar nee ... in plaats van dat harnas aan te trekken, koopt hij me bloemen. Een prachtig boeketje! Waarom? Omdat hij mij graag ziet. Daarom. En daarom trouw ik met mijn koning, want hij is de enige die sterk genoeg is om mijn kuren te kunnen verdragen.

Queen K

De eerste steen werd gelegd ...

Welkom in ons nederig e-stulpje, het (‘t)huisje van Koning Arthur en Queen Katrien.

Hoewel we geen blauw bloed door onze aderen hebben stromen, geen verborgen schatkist hebben en zeker geen buitenechtelijke kinderen hebben rondlopen, blijken we toch wel wat verbanden te hebben met het veredelde beroep ‘Koning’.

Uiteraard heb je de naam van de heerser van dit domein, zijnde Koning Arthur de Schone, die gekend stond om zijn rond meubilair en zijn troep van 12 Mudbikers met hun stalen rossen.

Koning Arthur staat ook wel gekend als Prince Charming, een tweede, overtuigende connectie.

Ook de minder hoogstaande beroepen uit de middeleeuwen, zoals schildknaap, krijgen hun plaatsje in ons leven: de ooit zo groene weide waar ons huidige kasteeltje zijn grond gevonden heeft, werd vernoemd naar deze jongelingen die ervan droomden ridder te worden.

Niet enkel de naam van Koning Arthur verbergt symbolische verwijzingen, ook in de naam van Queen Katrien schuilen enkele aanwijzingen. Haar tweede naam betekent ‘schitterend door roem’, de derde naam is Dimpke.

Sint-Dimphna, een gehucht in Geel, staat gekend omwille van een legende die terug gaat naar de 7^de eeuw.
Dimpna was de dochter van de heidense Ierse koning Damon en een moeder van grote schoonheid. Als het meisje nog een kind is sterft haar moeder. Haar vader is radeloos en zoekt naarstig naar een nieuwe echtgenote. Maar niemand kan de plaats van zijn overleden vrouw innemen. Als laatste wil hij zijn dochter dwingen met hem te trouwen. Dimpna vlucht daarop, samen met haar biechtvader Gerebernus naar het vaste land van Europa. Ze komen in Vlaanderen terecht en vestigen zich in de bossen in de Kempen. Hier leven beiden als kluizenaars en zorgen voor de armen en behoeftigen. De kapel van Martinus te Geel is dan weldra een bekende plaats. Haar vader is hen achtervolgd en na enkele jaren vindt hij beide in hun kluizenaarsverblijf. Wederom dwingt hij Dimpna om met hem te trouwen en haar biechtvader moet het huwelijk sluiten. Maar hun antwoord is een duidelijk neen. Hierop ontsteekt haar vader in razernij, onthoofdt zelf zijn dochter en laat Gerebernus door zijn dienaren onthoofden.

Het verhaal vertoont enkele gelijkenissen met dat van Queen Katrien, nu ja … twee.
Aan jullie om uit te zoeken welke!

Zoals het een moedige koning betaamt, reizen hij en zijn jonkvrouw de wereld rond op zoek naar te veroveren gebied. In Ierland hebben zij ondertussen menig buitenverblijf weten te bemachtigen, waar ze genieten van de middeleeuwse banketten, ridderspelen en vrolijke Gaelic muziek.

Redenen genoeg om dit e-kasteel te overmeesteren en er onze avontuurlijke, romantische en beruchte verhalen neer te pennen, vindt u niet?