T., mijn collega van Hasselt, heeft vandaag haar laatste dag gewerkt en gaat vanaf morgen in zwangerschapsverlof. Om afscheid-voor-even te nemen, gingen we deze middag samen iets eten.
Toen ik even belde om te vragen waar het zou doorgaan, bleek dat de sfeer niet uitbundig zou zijn: N., ex-collega van Maasland, is gisteren omgekomen bij een verkeersongeluk... Zo'n nieuws doet je hart even stilstaan en je denkt terug aan de momenten die je samen beleefd hebt, haar typische lach en haar karaktertrekken.
Het etentje is doorgegaan en er werd gelachen, gevolgd door een pijnlijke stilte waarbij schuldgevoel de overhand had. Je bent blij voor collega T., maar het slechte nieuws blijft in je achterhoofd.
1 opmerking:
Tragisch he. Ocharme die ouders.
Een reactie posten