Geen zin ...

Pfff, het buikgriepvirus heeft me geveld. Ik ga jullie de details besparen, maar ik kan wel vertellen dat het echt niet leuk is. Ik verander stante pede in een klein kind dat nergens zin in heeft, behalve in janken en vloeken. Soms krijg ik een vlaag van zin in kippensoep of rijst, maar als ik dan bedenk hoe pijnlijk die vorige kramp was, is m'n goesting ook weer onmiddellijk weg.

Gelukkig heb ik een goede (én knappe) verpleger in huis. Hij rijdt met me door Hasselt rond, op zoek naar een dokter, gaat 's middags naar me voor de apotheker, rijdt 's avonds naar de winkel voor voedsel dat mijn maag en darmen kunnen verdragen, zorgt dat er steeds water in mijn buurt is, warmt m'n kersenpittenkussen voor me op, komt me toestoppen, enzovoort.

Een dokter vinden in Hasselt is trouwens moeilijker dan gedacht.
De collega van Arthur had een dokter aangeraden, maar die neemt geen nieuwe patiënten meer aan. Die dokter heeft dan weer een nieuwe dokter aangeraden, waar we 2 weken geleden geweest zijn (toen was ik ook ziek). Die arts wist wel waar hij het over had, maar ik vond hem een beetje creepy. Hoewel hij volgens mij niet ouders was dan eind 30 - begin 40, kwam hij ongelooflijk ouderwets over. Ook het grote kruis in de wachtzaal intimideerde me 'n beetje.
Soit, gisteren zijn we dan langs 2 andere dokters gereden (beiden 'gesloten') tot we bij een dokterspraktijk in Stevoort uitkwamen. De dokteres van dienst had zo haar stopwoordjes, maar we voelden ons onmiddellijk op ons gemak. Ze luisterde naar me, stelde me gerust, onderzocht me en gaf me duidelijk informatie over wat ik kon eten en wat beter niet. Eindelijk hebben we een huisarts gevonden waar we de volgende keer rechtstreeks naartoe kunnen. Opluchting!

En nu kruip ik terug m'n bed in, want de vermoeidheid slaat weer toe.
Slaapwel!